Καλή σας μέρα κ. Παπαναστασίου | «Δεν ξέρω ο θάνατος τι είναι… Ξέρω την τιμή του μονάχα»

Καλή σας μέρα κ. Παπαναστασίου | «Δεν ξέρω ο θάνατος τι είναι… Ξέρω την τιμή του μονάχα»

Προχτές, του Αγίου Πνεύματος κ. Παπαναστασίου, καθόμουν και χάζευα ένα περιστέρι που έκοβε βόλτες στο μπαλκόνι, «τσιμπολογώντας που και που τα πλακάκια». Θα ‘ταν, δεν θα ‘ταν εννιά παρά δέκα, όταν γύρισε και με κοίταξε κι ένας μικρός σεισμός με ταρακούνησε σύγκορμο. «Λες», σκέφτηκα, αλλά πριν προλάβω να πέσω κάτω και να συρθώ γονυπετής μπροστά του, έκανε ένα «πραφ» και χάθηκε στο βάθος του ορίζοντα, αφήνοντας στο έκπληκτο βλέμμα μου μια ζεστή μελαγχολία, για όσα δεν πρόλαβα να κατανοήσω βαθιά.

του Λευτέρη Τηλιγάδα |  | red line

Στάθηκα μπροστά στη βιβλιοθήκη και πήρα στα χέρια μου τον δεύτερο τόμο της «Φαινομενολογίας του πνεύματος» του Χέγκελ. Τον ξεφύλλισα για λίγο, αλλά τον βρήκα πολύ ρηχό για το βάθος της μέρας και τον ξανάβαλα στη θέση του, με έκδηλη μια εσωτερική απογοήτευση μέσα μου: δύσκολα θα βρω κάτι, που θα ικανοποιήσει τις απαιτήσεις μου, σήμερα.

Το πώς βρέθηκα από τη μια στιγμή στην άλλη, να κρατώ στα χέρια μου τον «Κανονισμό των κοιμητηρίων του Δήμου Αγρινίου» και να χάνομαι στα βάθη των ιδεών του, ούτε που το κατάλαβα.

Ποιος Σοπενχάουερ, ποιος Νίτσε και ποιος Βιτγκενστάιν; Θανατερά τα ερωτήματα: «Τι είναι στ’ αλήθεια ο θάνατος; | Πού να ξέρω, ο θάνατος τι είναι; | Ποιος να το ξέρει τάχα; | Δεν ξέρω ο θάνατος τι είναι… | Ξέρω την τιμή του μονάχα».

Φτάσαμε στα χρόνια, κ. Παπαναστασίου, που ακόμα και ο θάνατος ντύθηκε την ταξικότητα μιας αγοραίας ματαιότητας. Φτάσαμε στα χρόνια που η ταφή και το μνημόσυνο απέκτησαν τιμή. Το νεκροταφείο απέκτησε ζώνες και το τρισάγιο για «το Τέλος της ζωής», δημοτικό τέλος. Δεν είναι δυνατόν, βλέπεις, η αυτοδιοίκηση να επιτρέπει μέσα στο σπίτι της την «κερδοφορία της ευχής», χωρίς η ίδια να βάζει to κατιτίς και στην τσέπη της.

Τα διάβαζα και δεν το χόρταινα: «Τα τέλη και δικαιώματα του Δημοτικού Κοιμητηρίου Αγίου Γεωργίου Αγρινίου του Δήμου Αγρινίου  είναι τα ακόλουθα: 1. Δικαίωμα ταφής: Ανόρυξη τάφου σε απλό μνημείο (χώμα):145 ευρώ. Ταφή σε σαρκοφάγο μνημείο: 80 ευρώ. 2. Δικαίωμα ανακομιδής οστών: 80 ευρώ. 3. Δικαίωμα σύστασης οικογενειακού τάφου (διπλός ή μονός): Διπλός οικογενειακός τάφος κατηγορία Α΄: 1.160 ευρώ. Διπλός οικογενειακός τάφος κατηγορία Β΄: 805 ευρώ. Μονός τάφος κατηγορία Α΄: 580 ευρώ. Μονός τάφος κατηγορία Β΄:403 ευρώ» (Άρθρο 18 παρ. 1, 2 και 3 του νέου κανονισμού).

Βαριά η «κατηγορία» για την αυτοδιοίκηση, κ. Παπαναστασίου, η φράση: «εν τη παλάμη και ούτω κηδεύσωμεν».

«Τα δικαιώματα ιεροπραξιών», πάει να πει ευχέλαια, τρισάγια και τα λοιπά, «στους μη ενοριακούς ναούς των κοιμητηρίων του Δήμου Αγρινίου θα καθορίζονται κάθε χρόνο με απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου, μαζί με τον καθορισμό των υπολοίπων τελών ή δικαιωμάτων του Δήμου Αγρινίου μετά από εισήγηση της Οικονομικής Επιτροπής. Όλα τα παραπάνω δικαιώματα ή τέλη καθορίζονται και αναπροσαρμόζονται με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου». (Άρθρο 18 παρ. 4 του νέου κανονισμού).

Αυτό που ξέρατε δηλαδή μέχρι σήμερα να το ξεχάσετε. Μέχρι προχθές φωνάζατε τον παπά, να «σηκώσει» ευχέλαιο στο τάφο του δικού σας ανθρώπου και αν είχατε την φιλοτιμία, τον «κερνάγατε κι έναν καφέ», για να πιάσει τόπο η ευχή.

Από προχθές όμως, που τέθηκε σε ισχύ ο κανονισμός αυτό να το ξεχάσετε. Ο παπάς μετατρέπεται σε δημοτικός εισπράκτορας και ο τάφος σε δημοτικό παγκάρι.

Τέρμα αυτά που ονειρευόσασταν κάποιοι αμετανόητοι και άπιστοι «αναρχοκομμουνισταί».  Ποιος διαχωρισμός, ποιου κράτους και ποιας εκκλησίας; Αυτά είναι παραμύθια της Χαλιμάς για εφηβικές αναρχοκοινωνικοπολιτικές ονειρώξεις. Γιατί μέχρι σήμερα μπορεί η εκκλησία να ήταν «κράτος εν κράτει», από τούδε και στο εξής τίθεται και στην υπηρεσία της αυτοδιοίκησης.

Με γεια τα ευχέλαια.