Billy Elliot – Γεννημένος Χορευτής

Billy Elliot – Γεννημένος Χορευτής

Μέσα στον καθένα από εμάς υπάρχει ένα ταλέντο που περιμένει να βγει. Το κόλπο είναι να το βρεις. 

Κοινωνική 2000 | Έγχρ. | Διάρκεια: 111′

Αγγλική ταινία

Σκηνοθεσία: Στίβεν Ντάλντρι

Πρωταγωνιστούν: Τζέιμι Μπελ, Γκάρι Λιούις, Τζούλι Γουόλτερς

Βρετανική επαρχία σε μια εποχή όπου το εργατικό κίνημα έχει ξεσηκωθεί για τα καλά, αντιδρώντας βίαια, έναντι του φασιστικού ζυγού που επιβάλλουν οι εργοδοτικές τάξεις. Και ανάμεσα στην αναμπουμπούλα της εποχής, ο Billy, ένα νεαρό παιδί με όνειρα και φιλοδοξίες, που μοιάζουν παράταιρες με την μικροαστική και δύσκολη καθημερινότητα της πατριαρχικής του οικογένειας. Γιος πολιτικοποιημένου εργάτη που θέλει τα αγόρια του να γίνουν σκληροτράχηλοι άντρες, όμως με σχέδια πολύ διαφορετικά κατά βάθος.

Χαρισματικός, με ένα ταλέντο σπάνιο, υποσκιασμένο όμως από τις στιβαρές αρσενικές παρουσίες των ανθρακωρύχων πατέρα και αδερφού. Όμως ο πόθος του δεν είναι κάτι που μπορεί να καταπνίξει και απελπισμένα ψάχνει διέξοδο, ψάχνει τρόπο να εκφραστεί, να ευδοκιμήσει και τελικά, όσο καιρό και αν χρειαστεί να ξεχωρίσει. Δεν είναι μόνο ένας τρόπος έκφρασης, αλλά ο τρόπος μιας πιο ελεύθερης ζωής, χωρίς φραγμούς, χωρίς περιορισμούς, χωρίς πουριτανισμό.

Ο Stephen Daldry σκηνοθετεί μια ταινία που ταλαντεύεται ανάμεσα στην κωμωδία, το δράμα και το μελόδραμα, καταφέρνοντας να διατηρήσει τις ισορροπίες, πράγμα το οποίο δεν είναι κι εύκολο. Θα μπορούσε πολύ εύκολα να υποπέσει σε φανταχτερές μανιέρες και το αποτέλεσμα, όχι μόνο να μην είναι άρτιο, αλλά στα μάτι του θεατή να φαντάζει γελοίο και άκαιρο. Όμως η απλότητα και η αμεσότητα με την οποία παρουσιάζονται τόσο η αγγλική επαρχία, όσο και τα μονοπλάνα του Billy καθώς χορεύει, με τον αργό ρυθμό επεξεργασίας τους είναι μοναδικά.

Το μόνο αρνητικό όσον αφορά στην ταινία, έχει να κάνει με την σκιαγράφηση των χαρακτήρων που περιβάλλουν τον νεαρό Billy. Ενώ οι ενδοοικογενειακές διαφορές γίνονται εύκολα αντιληπτές κι επεξεργάσιμες, καθώς το χάσμα ανάμεσα στα θέλω των μελών είναι μεγάλο, οι φιγούρες, ιδιαίτερα του πατέρα και του μεγαλύτερου γιου, δεν αναλύονται, ούτε εμβαθύνουν όσο θα θέλαμε. Κατά συνέπεια, η προσοχή στρέφεται με την ώρα όλο και περισσότερο στον μικρό ήρωα, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τους υπόλοιπους. Κι εκεί είναι το μεγάλο σφάλμα! Ο πατέρας παίζει καταλυτικό ρόλο στην ψυχοσύνθεσή του και δεν του αφήνουν τον απαραίτητο χώρο.

Ο νεαρός Jamie Bell αποτελεί απ`τις καλύτερες ερμηνευτικές εμφανίσεις των τελευταίων ετών. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα σε μια ιδιαίτερη ευαισθησία από τη μία και μια ακόμα πιο ιδιαίτερη ωριμότητα από την άλλη. Δεν είναι μόνο οι χορευτικές του πιρουέτες που κάνουν την ψυχή σου να μοιάζει εκείνη την ώρα ανάλαφρη, αλλά και η λαχτάρα στο βλέμμα του να πετύχει τον στόχο του, να πραγματοποιήσει το όνειρό του.

Στον καθοριστικό ρόλο του πατέρα ο Gary Lewis, που παρά τον περιορισμό ανάπτυξης του χαρακτήρα του ως έναν βαθμό, παραδίδει μια εξαιρετική και φορτισμένη συναισθηματικά ερμηνεία στο κοινό, περνώντας από την σκληρότητα, στην απογοήτευση, από εκεί στον συμβιβασμό και από εκεί στην λυτρωτική κατανόηση και θαυμασμό απέναντι στο παιδί του.

Συνολικά πρόκειται για μια προσεγμένη και καλογυρισμένη ταινία. Μονοπλάνα χορευτικών και συναισθηματικών σκηνών, που μοιάζουν με κάδρα και ένα εξαιρετικό cast, που ίσως όμως να μην έχει ίση μεταχείριση, όχι τουλάχιστον στον βαθμό που θα θέλαμε. Η ολοκλήρωση του ονείρου μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που διψάει για την ζωή, για το δικαίωμα στην ελευθερία και στην έκφραση. Πραγματικά αξίζει τον κόπο!

 


http://cine.gr