Ο σπαραγμός ενός ηλικιωμένου μετά το θάνατο της συντρόφου του

Ο σπαραγμός ενός ηλικιωμένου μετά το θάνατο της συντρόφου του

Ο Harald Pettersson ερωτεύτηκε την Hjordis την πρώτη φορά που την είδε. Ζούσαν σε κοντινά αγροκτήματα σε ένα σουηδικό χωριό. Ήταν είκοσι και δεκαπέντε ετών, αντίστοιχα, και ήταν η δεκαετία του 1940

Νικολέτα Μακρή

Περίπου εβδομήντα χρόνια αργότερα, ο Harald και η Hjordis ήταν ακόμα πολύ ερωτευμένοι, όταν η Hjordis πέθανε ξαφνικά. Ο εγγονός τους, φωτογράφος Erik Simander, επέστρεψε στο σπίτι των γονιών του για να συμπαρασταθεί στον χήρο Harald.

Ο Simander πέρασε μόνο ένα βράδυ στο σπίτι του παππού του στον απόηχο του θανάτου της γιαγιάς του. Ήταν το ίδιο σπίτι όπου ο πατέρας του είχε ζήσει ως παιδί. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, πέρασε το χρόνο του μαζί με τον Harald. Τον πήγε στο ραντεβού με το γιατρό του και φρόντισε ο παππούς του να φοράει ένα παλτό για να τον κρατήσει ζεστό στο σκληρό σουηδικό χειμώνα.

Επίσης φωτογράφησε τον Harald, με την άδειά του, την πρώτη μέρα μοναχικής ζωής εδώ και δεκαετίες.

Ο Harald έπασχε από AMD (ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας), και ήταν ανήμπορος να δει οτιδήποτε στη μέση του οπτικού πεδίου του. Η ακοή του ήταν επίσης μειωμένη. Αλλά και πάλι, έκανε τις καθημερινές δουλειές του. Έπλυνε τα ρούχα του και έδωσε τροφή στα πουλιά. Πήρε τον μεσημεριανό ύπνο του, κάπνισε την πίπα του και άκουσε τους αγώνες cross-country σκι στην τηλεόραση.

Υπήρχαν φορές που ο Simander επέλεξε να μην φωτογραφίσει τον παππού του. Για παράδειγμα δεν τράβηξε φωτογραφία τον Harald όταν έκλαψε για την απώλεια της συζύγου του. Όπως παραδέχθηκε ο φωτογράφος, φοβήθηκε να ξεπεράσει τα όρια του παππού του, αλλά ίσως με κάποιο τρόπο, ήθελε και να τον προστατεύσει.

Δεν μιλούσε πολύ για την Hjordis, αν και ο Simander έμαθε από τον παππού του για την πρώτη ημέρα που συνάντησε τη γιαγιά του.

Ο Harald έφυγε από τη ζωή περίπου δεκατρείς μήνες μετά τη Hjordis. Οι φωτογραφίες του Simander , που περιλαμβάνονται στη συλλογή «Hjordis, Ι MissYou», είναι μια απόδειξη για την αγάπη τους και τη θλίψη του, αλλά έχουν γίνει επίσης ένας τρόπος για τον εγγονό να κρατήσει μνήμες του παππού του, τώρα που έχει φύγει. «Μπορώ να βλέπω τις φωτογραφίες γνωρίζοντας ότι ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος», λέει ο φωτογράφος.

Λόγω του AMD, ο Harald δεν μπόρεσε ποτέ να δει τις φωτογραφίες του εαυτού του και ο  Simander ακόμα δεν είναι σίγουρος γιατί ο παππούς του, του έδωσε τη συγκατάθεσή του για να φωτογραφηθεί σε μια τέτοια ευάλωτη στιγμή. «Ίσως να ήθελε κάποιος να είναι γύρω του», λέει, «Και ίσως γέμισα ένα κενό σημείο».


https://www.klik.gr/gr