Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ: Μην μιλάς άλλο για αγάπη και για Αριστερά ή η ληξιαρχική πράξη θανάτου ενός ανεξόφλητου εγχειρήματος

Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ: Μην μιλάς άλλο για αγάπη και για Αριστερά ή η ληξιαρχική πράξη θανάτου ενός ανεξόφλητου εγχειρήματος

Γιάννης Νικολόπουλος

Κάποια στιγμή, στο κοντινό μέλλον, πολιτικοί επιστήμονες και ιστορικοί θα μελετούν τη μοναδική περίπτωση ενός κομματικού συνεδρίου, όπου το σώμα των συνέδρων έζησε «ανεπαισθήτως» τον θάνατο του κόμματος του – και οι οπαδοί ή οι φιλοπερίεργοι τηλεθεατές σε ζωντανή, μάλιστα μετάδοση από την κρατική τηλεόραση.

Είναι μια σπά­νια, μια εξαι­ρε­τι­κή πε­ρί­πτω­ση. Κά­ποιοι μι­λούν ήδη για «πα­σο­κο­ποί­η­ση» ή «δη­μα­ρο­ποί­η­ση» του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – θεωρώ ότι θα δια­ψευ­στούν. Η ει­κό­να ενός συ­νε­δρί­ου, που βρί­σκε­ται, για να χρη­σι­μο­ποι­ή­σω, από το δικό του κεί­με­νο για το συ­νέ­δριο, την εύ­στο­χη έκ­φρα­ση του Σπύ­ρου Αντω­νί­ου, σε «δι­πο­λι­κή δια­τα­ρα­χή», οδη­γεί με μα­θη­μα­τι­κή ακρί­βεια στο επό­με­νο βήμα.

Φυγή προς το τέ­ταρ­το μνη­μό­νιο, με νέο κόμμα

Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σύ­ντο­μα θα δια­λυ­θεί και ο Τσί­πρας θα φτιά­ξει νέο κόμμα – με νέα σύμ­βο­λα, νέα εμ­βλή­μα­τα, νέα γρα­φεία, νέα ΜΜΕ υπο­στή­ρι­ξης, «νέα» ή απο­κα­θαρ­μέ­να πρό­σω­πα, νέα ή σχε­δόν νέα ατζέ­ντα, με θε­μα­τι­κούς πυ­λώ­νες το τέ­ταρ­το μνη­μό­νιο, που είναι ante portas και την ορι­στι­κή προ­σχώ­ρη­ση του αρ­χη­γού, της πρω­θυ­πουρ­γι­κής του πα­ρέ­ας και όσων πι­στών τον ακο­λου­θή­σουν, έπει­τα από γερή κρη­σά­ρα, στη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία.

Το πο­σο­στό… Νι­κο­λάε Τσα­ου­σέ­σκου στην επα­νε­κλο­γή του στην προ­ε­δρία του κόμ­μα­τος, ένα βρο­ντώ­δες 93,54%, του λύνει απο­λύ­τως τα χέρια, ώστε να προ­χω­ρή­σει στο επό­με­νο στά­διο – στο «κόμμα της πρω­θυ­πουρ­γι­κής πα­ρέ­ας». Εξάλ­λου, τους ίδιους συ­νέ­δρους ένα ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρο πριν, τους είχε προ­σβά­λει κα­τά­μου­τρα κατά τη διάρ­κεια της ψη­φο­φο­ρί­ας για τις κα­τα­στα­τι­κές αλ­λα­γές, λέ­γο­ντας τους ου­σια­στι­κά ότι δεν ξέ­ρουν και δεν κα­τα­λα­βαί­νουν τι ψη­φί­ζουν, όταν ψη­φί­ζουν δια­φο­ρε­τι­κά από την ει­σή­γη­ση του. Και οι σύ­νε­δροι πει­θάρ­χη­σαν, «άβου­λοι, δει­λοί, μοι­ραί­οι», αλ­λά­ζο­ντας εν ριπή οφθαλ­μού, τις ψή­φους τους – ση­μεία όχι των και­ρών και όχι άγνω­στα σε όλα τα αρ­χη­γι­κά, προ­σω­πο­πα­γή κόμ­μα­τα, ση­μεία όμως προ­θα­νά­τιας φάσης για ένα εγ­χεί­ρη­μα όπως ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Το συ­νέ­δριο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – τυ­πι­κά δεύ­τε­ρο, ου­σια­στι­κά πρώτο και τε­λευ­ταίο – ολο­κλή­ρω­σε το πο­λι­τι­κό και εσω­κομ­μα­τι­κό πρα­ξι­κό­πη­μα, που ενορ­χή­στρω­σε ο Τσί­πρας, συ­νε­πι­κου­ρού­με­νος από την εσω­κομ­μα­τι­κή φρά­ξια των «αρι­στε­ρών της ευ­θύ­νης και του ρε­α­λι­σμού» και την κα­μα­ρί­λα του Με­γά­ρου Μα­ξί­μου – το πραγ­μα­τι­κό «κόμμα μέσα στο κόμμα» – που πρώτα, τον Ιού­λιο του 2015, έφερε τού­μπα κα­τα­στα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες, κου­ρέ­λια­σε συ­νε­δρια­κές απο­φά­σεις και αθέ­τη­σε προ­ε­κλο­γι­κές υπο­σχέ­σεις, για να προσ­δε­θεί στο άρμα των δα­νει­στών, επι­βάλ­λο­ντας, ψη­φί­ζο­ντας και εφαρ­μό­ζο­ντας το τρίτο μνη­μό­νιο, και τώρα, τις τέσ­σε­ρις ημέ­ρες του συ­νε­δρί­ου, δρο­μο­λό­γη­σε τη θα­νά­τω­ση του κόμ­μα­τος, με αντάλ­λαγ­μα την σε πα­ρά­τα­ση υπο­στή­ρι­ξη των ξένων, την ανοχή αν όχι τη συ­νερ­γα­σία του ντό­πιου, επι­χει­ρη­μα­τι­κού και τρα­πε­ζι­κού, κα­τε­στη­μέ­νου και την δική του επι­βί­ω­ση στις κα­ρέ­κλες της εξου­σί­ας.

Ένα πα­ρα­τε­τα­μέ­νο αυ­το-πρα­ξι­κό­πη­μα από τον Τσί­πρα και την παρέα του

Ο Τσί­πρας είναι επι­κε­φα­λής ενός πα­ρα­τε­τα­μέ­νου autogolpe, ενός αυ­το-πρα­ξι­κο­πή­μα­τος, όπου κάθε φορά επι­λέ­γει φαι­νο­με­νι­κά δη­μο­κρα­τι­κές με­θό­δους (εκλο­γές Σε­πτεμ­βρί­ου 2015) για να ανοί­ξει αυ­ταρ­χι­κές οδούς, με μο­να­δι­κό γνώ­μο­να τη δια­τή­ρη­ση του στην πρω­θυ­πουρ­γία, με αυ­ξη­μέ­νες εξου­σί­ες και χωρίς πολ­λές – πολ­λές αμ­φι­σβη­τή­σεις. Πώς το είπε και ο δη­μο­σιο­γρά­φος, Μπά­μπης Πα­πα­δη­μη­τρί­ου στο δελ­τίο του Σκάι, το οποίο εσχά­τως έχει στρί­ψει ελα­φρώς προς Μα­ξί­μου μεριά (βλέ­πο­ντας ίσως και τα μαύρα χάλια του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη); Α, ναι! «Ο Τσί­πρας είναι βα­σι­λιάς στο κόμμα του» – μόνο που, όπως έδει­ξε το συ­νέ­δριο της «δι­πο­λι­κής δια­τα­ρα­χής», το κόμμα «του» δεί­χνει έντο­να ση­μά­δια όχι τρέ­λας αλλά προ­σκόλ­λη­σης στο πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν του «αρι­στε­ρο­χω­ριού», το οποίο ο Τσί­πρας έχει ξορ­κί­σει, έχει κα­τα­δι­κά­σει και έχει απο­κη­ρύ­ξει εδώ και καιρό.

Είναι φα­νε­ρό λοι­πόν ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι ακόμη πολύ μι­κρός και «αρι­στε­ρι­στής» για να στε­γά­σει την οίηση και τις φι­λο­δο­ξί­ες του Τσί­πρα, αλλά και τις δε­σμεύ­σεις που πι­θα­νώς έχει ανα­λά­βει το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα ένα­ντι των δα­νει­στών [ένα τέ­ταρ­το μνη­μό­νιο με ταυ­τό­χρο­νη απο­κή­ρυ­ξη (forget it, Alexis!) κάθε συ­ζή­τη­σης για το χρέος]. Επί­σης, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κου­βα­λά­ει ακόμη πολλά «αρι­στε­ρά βα­ρί­δια», που θέ­λουν να βλέ­πουν αντι­κα­το­πτρι­σμούς «πα­ράλ­λη­λων προ­γραμ­μά­των», πο­λι­τι­κών πρω­το­βου­λιών σύ­γκρου­σης με τα κάθε λογής κα­τε­στη­μέ­να, απε­μπλο­κής από τα μνη­μό­νια και απο­σύν­δε­σης της κυ­βέρ­νη­σης και του κόμ­μα­τος από την κυ­ριό­τη­τα (ownership) του τρί­του μνη­μο­νί­ου – πολ­λοί ανή­κουν και στη λε­γό­με­νη Πα­λαιά Φρου­ρά, τους γη­ραιούς πο­λε­μι­στές της ανα­νε­ω­τι­κής Αρι­στε­ράς ( Βού­τσης, Σκουρ­λέ­της, Φίλης, από άλλη σκο­πιά εν­δε­χο­μέ­νως Δρί­τσας, άγνω­στη η τύχη του Δρα­γα­σά­κη σε μια τέ­τοια πε­ρί­πτω­ση). Αυτοί θα μεί­νουν πίσω να μα­ζεύ­ουν, με σκού­πες και φα­ρά­σια, τα συ­ντρίμ­μια στην πλα­τεία Ελευ­θε­ρί­ας (Κου­μουν­δού­ρου).

Ο Τσί­πρας έχει ήδη ανα­χω­ρή­σει (μόνο μπρο­στά, όπως έλεγε και η προ­ε­κλο­γι­κή αφίσα)- φαι­νό­ταν «πίσω από τις λέ­ξεις» τόσο στην πρω­το­λο­γία όσο και στη δευ­τε­ρο­λο­γία του. Δίπλα του, έδει­ξαν ποιοι ανα­τέλ­λουν όχι σαν «ήλιοι πάνω από την Ελ­λά­δα», αλλά σαν δο­ρυ­φό­ροι και Ηρα­κλείς της πρω­θυ­πουρ­γί­ας του. Ο Διό­σκου­ρος, Νίκος Παπ­πάς, η κλει­δο­κρα­τό­ρισ­σα της με­γα­λύ­τε­ρης πε­ρι­φέ­ρειας της χώρας, Ρένα Δού­ρου και ο εύ­γλωτ­τος «ούτε οι δε­ξιοί εφαρ­μό­ζουν (σ.σ. το μνη­μό­νιο) ούτε οι αρι­στε­ροί αντι­στέ­κο­νται», Ευ­κλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος. Αν οι συ­γκρί­σεις δεν προ­κα­λούν ανα­τρι­χί­λα, η τε­τρά­δα έχει μια δυ­σά­ρε­στη «αύρα» από την τε­τρά­δα που έφερε τον Κώστα Ση­μί­τη πρώτα στην πρω­θυ­πουρ­γία και έπει­τα στην αρ­χη­γία του ΠΑΣΟΚ (Ση­μί­της, Πά­γκα­λος, Βάσω Πα­παν­δρέ­ου, Αυ­γε­ρι­νός) – χωρίς όμως να προ­χω­ρή­σει και στη διά­λυ­ση – επα­να­σύ­στα­ση του κόμ­μα­τος που είχε βα­θιές ρίζες στην κοι­νω­νία, τα συν­δι­κά­τα και την ιστο­ρία, όλα δη­λα­δή εκεί­να τα στοι­χεία που εκλεί­πουν πια από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και κά­νουν πιο εύ­κο­λη τη δου­λειά της ορι­στι­κής απε­μπλο­κής του Τσί­πρα από το κόμμα του.

Στο πα­ρελ­θόν τα πραγ­μα­τι­κά, πο­λι­τι­κά εί­δω­λα του Τσί­πρα, Κων­στα­ντί­νος Κα­ρα­μαν­λής και Αν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου είχαν προ­βεί, τη­ρου­μέ­νων των ανα­λο­γιών, στο ίδιο διά­βη­μα, που απο­δεί­χθη­κε διό­λου απο­νε­νοη­μέ­νο – του­λά­χι­στον για τους ίδιους. Ο πρώ­τος γκρέ­μι­σε τον Ελ­λη­νι­κό Συ­να­γερ­μό του προ­πά­το­ρα Πα­πά­γου και πα­νω­σή­κω­σε αντι­πα­ρο­χή την ΕΡΕ, ο δεύ­τε­ρος αρ­νή­θη­κε την αρ­χη­γία στο συ­νον­θύ­λευ­μα προ­ε­στών, που ήταν η Ένωση Κέ­ντρου του πα­τέ­ρα του και ίδρυ­σε το ΠΑΣΟΚ.

Πρώτα «μπαί­νει στην εντα­τι­κή» το κόμμα, μετά έρ­χε­ται ο ανα­σχη­μα­τι­σμός

Πώς θα τε­λειώ­σει ο Τσί­πρας τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ; Πρώτα από όλα με μια τι­μη­τι­κή απο­στρα­τεία ορι­σμέ­νων υπουρ­γών που θα γυ­ρί­σουν στο κόμμα προ­κει­μέ­νου να βά­λουν στην εντα­τι­κή το κόμμα και μετά να θα­φτούν μαζί με τον άταφο νεκρό – η δευ­τε­ρο­λο­γία του, στην οποία έθιξε τα… επι­τεύγ­μα­τα της κυ­βέρ­νη­σης και της ΚΟ, έδει­ξε ποιοι προ­σμέ­νουν είτε εί­σο­δο στην κυ­βέρ­νη­ση (Φά­μελ­λος, Σα­ντο­ρι­νιός, άλλα μέλη της Εξε­τα­στι­κής Επι­τρο­πής για τα δά­νεια στα ΜΜΕ και τα κόμ­μα­τα) είτε ανα­βάθ­μι­ση (Κο­ντο­νής). Κομ­βι­κό ρόλο θα έχει η θέση του γραμ­μα­τέα και ποιος θα την κα­τα­λά­βει, φα­νε­ρά απρό­θυ­μα και με αντί­λη­ψη της πα­γί­δας, και ας εξήρε ο Τσί­πρας την… πρω­το­κα­θε­δρία (!) του κόμ­μα­τος σε σχέση με το υπουρ­γι­κό συμ­βού­λιο.

Κόμμα και κυ­βέρ­νη­ση θα κό­ψουν στα­δια­κά και γοργά τους ομ­φά­λιους λώ­ρους με τον δο­μι­κό και πο­λυ­συλ­λε­κτι­κό ανα­σχη­μα­τι­σμό, να απο­τε­λεί το ένα πρό­πλα­σμα του μελ­λο­ντι­κού, «κα­θα­ρού», «κόμ­μα­τος Τσί­πρα». Το άλλο πρό­πλα­σμα του «κόμ­μα­τος Τσί­πρα» θα είναι, πι­θα­νό­τα­τα, η παρά τω πρω­θυ­πουρ­γώ Επι­τρο­πή Δια­λό­γου για τη συ­νταγ­μα­τι­κή ανα­θε­ώ­ρη­ση, η οποία μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει το κα­τάλ­λη­λο όχημα να κα­τα­γρα­φούν δια­θε­σι­μό­τη­τες και στρα­το­λο­γή­σεις στε­λε­χών σε πα­νελ­λα­δι­κή κλί­μα­κα, με σχε­τι­κά ανώ­δυ­νο τρόπο. Αν πάλι η σύ­γκρι­ση δεν προ­κα­λεί ανα­τρι­χί­λα σε ορι­σμέ­νους, η κα­τά­στα­ση θα θυ­μί­ζει κα­ρι­κα­τού­ρα του Χώρου Δια­λό­γου για την Ενό­τη­τα και την Κοινή Δράση της Αρι­στε­ράς, τη μήτρα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, φυ­σι­κά έχο­ντας διαρ­ρή­ξει κάθε σχέση τόσο με τον διά­λο­γο όσο και με την ενό­τη­τα ή την Αρι­στε­ρά – ση­μείο ανα­φο­ράς θα είναι ο Τσί­πρας και πρό­γραμ­μα σύ­γκλι­σης η λι­τό­τη­τα, οι διε­θνείς ανα­φο­ρές και δια­συν­δέ­σεις με τη σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία και η πα­ρα­μο­νή στην εξου­σία.

Γιατί πρέ­πει να «τε­λειώ­σει» ένα κόμμα, ένα πάλαι ποτέ ενω­τι­κό εγ­χεί­ρη­μα ρι­ζο­σπα­στι­σμού, σαν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ; Γιατί ακόμη και σε αυτή την κα­τά­στα­ση που έχει πε­ριέλ­θει, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κου­βα­λά μια ενο­χλη­τι­κή προϊ­στο­ρία, ενο­χλη­τι­κή για το ντό­πιο, επι­χει­ρη­μα­τι­κό και τρα­πε­ζι­κό, κα­τε­στη­μέ­νο και ενο­χλη­τι­κή για τους ξέ­νους. Το κόμμα που εξέ­θρε­ψε ελ­πί­δες και ανέ­βη­κε «από τα αρι­στε­ρά και ρι­ζο­σπα­στι­κά» στο κύμα της λαϊ­κής οργής και δια­μαρ­τυ­ρί­ας, για να γίνει κυ­βέρ­νη­ση, δεν πρέ­πει απλώς να πε­ρι­θω­ριο­ποι­η­θεί, να γίνει ένας όμι­λος χει­ρο­κρο­τη­τών ή να πε­ριέλ­θει σε κα­τά­στα­ση μό­νι­μης, πο­λι­τι­κής χει­μέ­ριας νάρ­κης – πρέ­πει να εκλεί­ψει. Ποιος κα­ταλ­λη­λό­τε­ρος για αυτή την απο­στο­λή από τον μετρ του πα­ρα­τε­τα­μέ­νου αυ­το-πρα­ξι­κο­πή­μα­τος; Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πα­ρα­μέ­νει το φά­ντα­σμα μιας ανε­ξό­φλη­της πο­λι­τι­κής επι­τα­γής, η οποία έχει ξε­χα­στεί στο γκισέ της ιστο­ρί­ας – μέχρι να εξαρ­γυ­ρω­θεί είτε από άλλο πο­λι­τι­κό φορέα είτε από δια­φο­ρε­τι­κή, κι­νη­μα­τι­κή, πο­λι­τι­κή και δυ­να­μι­κή οδό.

Της αγά­πης μα­χαι­ριά στο σώμα της Αρι­στε­ράς

Ο Τσί­πρας, στη δευ­τε­ρο­λο­γία του ζή­τη­σε από τους συ­νέ­δρους, με­τα­ξύ άλλων, και την «αγάπη» τους – και αυτός, μετά και το «βα­σι­λι­κό», που θα έλεγε και ο Μπά­μπης Πα­πα­δη­μη­τρί­ου, 93,54%, θα τους επι­στρέ­ψει την αγάπη σαν μα­χαι­ριά – ει­δι­κό­τη­τα του. Ο ίδιος έχει ξε­πε­ρά­σει και «δι­πο­λι­κές δια­τα­ρα­χές» και αμ­φι­βο­λί­ες και δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις – είναι ο πρω­θυ­πουρ­γός της λι­τό­τη­τας, ο εκλε­κτός του τρί­του μνη­μο­νί­ου, ο… βα­σι­λιάς των εγ­χώ­ριων φε­ρέ­φω­νων του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. Δεν μπο­ρεί να μιλά άλλο ούτε για… αγάπη, ούτε για την Αρι­στε­ρά. Και φυ­σι­κά δεν έχει κα­νέ­να λόγο να το κάνει πλέον.

/rproject.gr