Πόσο μοιάζουν… οι δικαιολογίες της μειοδοσίας!

Πόσο μοιάζουν… οι δικαιολογίες της μειοδοσίας!

Αποσπάσματα από ομιλία του Ιωαννίδη στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ στις 14 Φεβρουαρίου 1945, δύο μέρες μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τη συνθηκολόγηση της ηγεσίας τους κόμματος. Το τι ακολούθησε, το γνωρίζουμε.

«Ήταν απα­ραί­τη­το να συ­νά­ψου­με τη συμ­φω­νία. […] Είναι αλή­θεια πως ορι­σμέ­να ση­μεία θα μπο­ρού­σαν να απο­σα­φη­νι­στούν πε­ρισ­σό­τε­ρο, αλλά αυτό δεν είναι η ουσία του όλου ζη­τή­μα­τος.

Η συ­ναι­σθη­μα­τι­κό­τη­τα δεν μπο­ρεί να κα­θο­ρί­ζει την πο­λι­τι­κή μας. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και η ακρι­βής εκτί­μη­ση των δυ­νά­με­ών μας κα­θο­ρί­ζει την πο­λι­τι­κή μας. […] Η ση­με­ρι­νή συμ­φω­νία είναι απο­τέ­λε­σμα της διε­θνούς κα­τά­στα­σης.

Δεν πρέ­πει να εί­μα­στε απο­γοη­τευ­μέ­νοι από τη συμ­φω­νία. Δεν πρέ­πει να βλέ­που­με τη συμ­φω­νία απαι­σιό­δο­ξα, αλλά να πά­ρου­με όλα τα ανα­γκαία μέτρα ώστε η συμ­φω­νία να απο­βεί προς όφε­λός μας.

Εί­χα­με και έχου­με σωστή πο­λι­τι­κή, αλλά οι ση­με­ρι­νές συν­θή­κες δεν μας επι­τρέ­πουν να την εφαρ­μό­σου­με. Αν αύριο αλ­λά­ξουν οι συν­θή­κες, θα νι­κή­σου­με».