Η δραχμή και το καναρίνι στη στοά

Η δραχμή και το καναρίνι στη στοά

Γιάννης Νικολόπουλος

Προλαβαίνει το καναρίνι να βγει ταυτόχρονα ΚΑΙ από το χρυσό κλουβί ΚΑΙ από τη στοά;

1. Ο Νίκος Ξυ­δά­κης ΔΕΝ είναι ο πρώ­τος που προ­τού καν συ­μπλη­ρω­θεί ο πρώ­τος μήνας του 2017, έθεσε άμεσα, έμ­με­σα, «ξαφ­νι­κά» και… απροσ­δό­κη­τα θέ­μα-για να το δια­τυ­πώ­σω κάπως «ου­δέ­τε­ρα»- επα­να­ξιο­λό­γη­σης της θέσης της Ελ­λά­δας στην Ευ­ρω­ζώ­νη. Έχουν προη­γη­θεί τα ετή­σια και εβδο­μα­διαία δελ­τία του ΣΕΒ, έχει προη­γη­θεί η αρ­θρο­γρα­φία του Αλέξη Πα­πα­χε­λά στην «Κα­θη­με­ρι­νή της Κυ­ρια­κής», το τρι­ή­με­ρο των Θε­ο­φα­νεί­ων, έχει προη­γη­θεί η τρι­μη­νιαία έκ­θε­ση του Γρα­φεί­ου Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού της Βου­λής, όπου ναι μεν το εν­δε­χό­με­νο επα­να­φο­ράς «εθνι­κού νο­μί­σμα­τος» ξορ­κί­ζε­ται, αλλά η υπό­θε­ση ερ­γα­σί­ας επι­κε­ντρώ­νε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο στην… αγω­νία των συ­ντα­κτών, ώστε αυτή η επα­να­φο­ρά να μην προ­κα­λέ­σει τσου­νά­μι λαϊ­κών προσ­δο­κιών και απαι­τή­σε­ων ανα­κου­φι­στι­κής ή ανα­τρε­πτι­κής, κοι­νω­νι­κής και φι­λερ­γα­τι­κής πο­λι­τι­κής. Και αυτός είναι ο πραγ­μα­τι­κός, κοι­νός τόπος των πα­ρα­πά­νω το­πο­θε­τή­σε­ων, που στα­χυο­λο­γού­νται – το αν επα­νέλ­θει, επα­νε­κτυ­πω­θεί και επα­να­κυ­κλο­φο­ρή­σει η (κάτι σαν ή πε­ρί­που) δραχ­μή ως μέσο πλη­ρω­μών, συ­ναλ­λα­γών και τρα­πε­ζι­κής(;) και κα­τα­να­λω­τι­κής πί­στης δεν είναι πια θέμα μιας απα­γο­ρευ­μέ­νης συ­ζή­τη­σης ή ένα θέμα τα­μπού για το ελ­λη­νι­κό, αστι­κό, πο­λι­τι­κό και οι­κο­νο­μι­κό κα­τε­στη­μέ­νο και την άρ­χου­σα τάξη.

 

Θέμα τα­μπού, θέμα εκτός συ­ζή­τη­σης και εκτός νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου προ­γράμ­μα­τος, για τον ελ­λη­νι­κό αστι­σμό, είναι η κα­τάρ­γη­ση της λι­τό­τη­τας και η ανα­στρο­φή των κα­τα­στρο­φι­κών συ­νε­πειών των μνη­μο­νί­ων και της προη­γη­θεί­σας κα­τα­στρο­φι­κής δια­χεί­ρι­σης του κοι­νω­νι­κού και δη­μό­σιου πλού­του από τις γα­λα­ζο­πρά­σι­νες και γα­λα­ζο­ρόζ κυ­βερ­νή­σεις. Με απλά λόγια, ο ελ­λη­νι­κός αστι­σμός δεν ανα­θε­ω­ρεί του­λά­χι­στον ανοι­κτά και δη­μό­σια την ταύ­τι­ση του με τον νο­μι­σμα­τι­κό ευ­ρω­παϊ­σμό και το δη­μο­σιο­νο­μι­κό σύμ­φω­νο – αλλά το πρώτο δεν είναι το μεί­ζον, πλέον, αρκεί το δεύ­τε­ρο να απο­τε­λέ­σει το μο­να­δι­κό, κοινό, πο­λι­τι­κό και οι­κο­νο­μι­κό πρό­γραμ­μα των κα­το­πι­νών κυ­βερ­νή­σε­ων και ο συν­δε­τι­κός κρί­κος της ελ­λη­νι­κής, άρ­χου­σας τάξης είτε με τις Βρυ­ξέλ­λες, το Βε­ρο­λί­νο και τη Φραν­κφούρ­τη είτε με την Ουά­σιγ­κτον, στην όποια ει­δι­κή, νο­μι­σμα­τι­κή, εμπο­ρι­κή και πο­λι­τι­κή σχέση ακο­λου­θή­σει (το αστι­κό Grexit). Το αν αυτό το δη­μο­σιο­νο­μι­κό σύμ­φω­νο και αυτή η αέναη λι­τό­τη­τα «πάση θυσία» των ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών στρω­μά­των συ­ντε­λεί­ται με ευρώ ή «δραχ­μή» ή όπως τέλος πά­ντων θα ονο­μά­ζε­ται η μπαν­κα­νό­τα που προ­ε­τοι­μά­ζουν ή σχε­διά­ζουν ή συ­ζη­τούν, είναι δευ­τε­ρεύ­ον θέμα.

 

2. Ο Ξυ­δά­κης ΔΕΝ είναι ένας ακόμη σο­βα­ρο­φα­νής ή γρα­φι­κός ή απο­συ­νά­γω­γος ή πε­ρι­θω­ρια­κός «δραχ­μι­στής» ούτε μια μειο­ψη­φι­κή φωνή στον ταγ­μέ­νο πια ψυχή τε και σώ­μα­τι στην ευ­ρω­λι­τό­τη­τα, ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, όπως θέ­λουν ορι­σμέ­νοι να τον πα­ρου­σιά­σουν και να τον συ­κο­φα­ντή­σουν, ακόμη και μέσα στην ίδια του την ΚΟ. Ούτε είναι απλώς ένας ακόμη βου­λευ­τής και κοι­νο­βου­λευ­τι­κός εκ­πρό­σω­πος που θέλει να κάνει το κομ­μά­τι του από τη­λε­ο­ρά­σε­ως και επι­ζη­τεί με­ρι­κές ώρες πα­ρα­πά­νω δη­μο­σιό­τη­τας-δεν το έχει και ανά­γκη.

 

Μι­λά­με για τον πρώην ανα­πλη­ρω­τή υπουρ­γό Εξω­τε­ρι­κών, αρ­μό­διο για ευ­ρω­παϊ­κά θέ­μα­τα, τον κα­θ’ύ­λην συ­νο­μι­λη­τή και ακρο­α­τή των ευ­ρω­παί­ων «εταί­ρων» στο ευ­ρω­παϊ­κά fora. Κάτω από το χαλί των όσων είπε, των όσων ανα­σκεύ­α­σε, των όσων επα­νέ­λα­βε και των όσων μι­σο­πή­ρε πίσω, προ­σω­πι­κά, είδα να κρύ­βε­ται μια προει­δο­ποί­η­ση και μια αγω­νία – ότι η (αυτό που τέλος πά­ντων ο ίδιος μπο­ρεί να έχει στο μυαλό του και στις πε­ποι­θή­σεις ως) Ελ­λά­δα παί­ζει μέσα στο 2017 το κε­φά­λι της, στην κόψη των πε­λέ­κε­ων που κρα­τούν ΕΕ και ΔΝΤ, χωρίς η ίδια η χώρα είτε να αντι­δρά είτε να κου­νιέ­ται είτε να θέλει να ση­κώ­σει κε­φά­λι και να δει τι θα κάνει. Αυτός είναι ο συλ­λο­γι­σμός πίσω από τις δη­λώ­σεις του και απο­κα­λύ­πτει και το πε­ρι­βάλ­λον που έχει δια­μορ­φώ­σει η προ­τε­ξιο­νι­στι­κή εκ­δο­χή της «λι­τό­τη­τας χωρίς ορατό τέλος», το κάτι σαν Brexit και ο αντι­δρα­στι­κός τρα­μπι­σμός του νε­οϊ­μπε­ρια­λι­σμού. Σε μια τέ­τοια πε­ρί­πτω­ση, τα διευ­θυ­ντή­ρια, μέσα και έξω από τη χώρα, έχουν απο­φα­σί­σει ότι έχει έρθει η ώρα να πέ­σουν κε­φά­λια προς γνώση, συμ­μόρ­φω­ση, πα­ρα­δειγ­μα­τι­σμό και τι­μω­ρη­τι­κή επι­τή­ρη­ση πια της κοι­νω­νι­κής λε­η­λα­σί­ας με «δραχ­μές», τυ­πω­μέ­νες στην Φραν­κφούρ­τη και Γε­νι­κό Λο­γι­στή­ριο, Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δας και «ανε­ξάρ­τη­τη» Αρχή Δη­μο­σί­ων Εσό­δων, κάτω από τις εντο­λές και τον έλεγ­χο του ΣΕΒ και της ΕΚΤ.

 

3. Η υπο­κρι­τι­κή αλ­λερ­γία του συ­νό­λου των αστι­κών και μνη­μο­νια­κών, πο­λι­τι­κών και επι­χει­ρη­μα­τι­κών δυ­νά­με­ων στη «συ­ζή­τη­ση περί δραχ­μής» θα ήταν εν­δε­χο­μέ­νως κα­τα­νοη­τή και πι­θα­νώς ιά­σι­μη υπό έναν όρο: Αν δεν ήταν οι ίδιοι που έχουν απο­δε­χθεί ακόμη και ανα­δρο­μι­κά (ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και ΑΝΕΛ) τον όρο και τη ρήτρα εξυ­πη­ρέ­τη­σης των δα­νεια­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων της Ελ­λά­δας σε ευρώ, ήδη στο δεύ­τε­ρο Μνη­μό­νιο, τον Φλε­βά­ρη του 2012…

 

Σε αυτή τη ρήτρα (και τις συ­να­κό­λου­θες υπα­γω­γές του συ­νό­λου του χρέ­ους στο κα­τά­φω­ρα ετε­ρο­βα­ρές και ευ­νοϊ­κό για τους δα­νει­στές, αγ­γλι­κό δί­καιο και τα δι­κα­στή­ρια του Λου­ξεμ­βούρ­γου) βρί­σκε­ται η μήτρα κάθε ανα­ζω­πύ­ρω­σης της αστι­κής συ­ζή­τη­σης για τη «δραχ­μή» (τους). Αυτή η ρήτρα πι­στο­ποί­η­σε την «πίστη» ευ­ρω­παί­ων εταί­ρων και ελ­λή­νων αστών στο «ευρώ πάση θυσία», αρκεί η θυσία στο βωμό να προ­έρ­χε­ται εξο­λο­κλή­ρου από τους Αβρα­άμ της ερ­γα­τι­κής τάξης και τα λαϊκά στρώ­μα­τα.

 

4. Η πλα­τιά κοι­νω­νι­κή ερ­γα­τι­κή πλειο­ψη­φία της Ελ­λά­δας, όπως και εκεί­νες της Ιτα­λί­ας, της Γερ­μα­νί­ας, της Ισπα­νί­ας ή της Ιρ­λαν­δί­ας, έχει γίνει το κα­να­ρί­νι της λι­τό­τη­τας της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης και της Ευ­ρω­ζώ­νης – την κα­τέ­βα­σαν μέσα στο χρυσό κλου­βί του ευρώ στον πάτο της στοάς, πε­ρι­μέ­νο­ντας να δουν πόσο αντέ­χει στα το­ξι­κά αέρια της λι­τό­τη­τας, της διά­λυ­σης του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, της εμπο­ρευ­μα­το­ποί­η­σης και της λε­η­λα­σί­ας του ερ­γα­τι­κού μό­χθου, του δη­μό­σιου πλού­του και των κοι­νω­νι­κών, πο­λι­τι­κών και συλ­λο­γι­κών κα­τα­κτή­σε­ων. Την ώρα που το κα­να­ρί­νι δεί­χνει τα τε­λευ­ταία ση­μά­δια αντο­χών, ευ­ρω­παί­οι εταί­ροι, ΔΝΤ και έλ­λη­νες αστοί εμ­φα­νί­ζο­νται δια­τε­θει­μέ­νοι ναι μεν να αφαι­ρέ­σουν το χρυσό κλου­βί, αλλά και να ανα­τι­νά­ξουν τη στοά, προ­κει­μέ­νου να θά­ψουν το κα­να­ρί­νι μέσα στα ερεί­πια, στε­ρώ­ντας του κάθε δυ­να­τό­τη­τα ζωής και κάθε ανάσα οξυ­γό­νου.

 

Προ­λα­βαί­νει το κα­να­ρί­νι να βγει ταυ­τό­χρο­να ΚΑΙ από το χρυσό κλου­βί ΚΑΙ από τη στοά;

 

Εδώ, έγκει­ται η πο­λι­τι­κή και κοι­νω­νι­κή πρό­κλη­ση για τη ρι­ζο­σπα­στι­κή και αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά.

/rproject.gr