Η μέρα που δεν παραγγείλαμε και χαρήκαμε

Η μέρα που δεν παραγγείλαμε και χαρήκαμε

Κατέ Καζάντη

Για τον κόσμο της εργασίας, η αντίσταση στην εργοδοτική αυθαιρεσία, η οποία αγνοεί τους νόμους του κράτους, ή και η αντίσταση στους αντιεργατικούς νόμους του ίδιου του κράτους,  θα έπρεπε να έχει τη θέση φυσικού δικαίου. Και οι πολιτικές που καθιστούν τον άνθρωπο λιγότερο άνθρωπο, αυτόματα και ανακλαστικά, θα ανακόπτονταν με την ορμή του καταπιεσμένου λαού και δεν θα νομιμοποιούνταν μόνο και μόνο επειδή το επιθυμεί μια μειονότητα, αυτή των εργοδοτών.

Αλλά αν ήταν έτσι, ο καπιταλισμός θα είχε ανατραπεί και ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός επιτευχθεί: οι εργάτες, με λευκά –διανοούμενοι, γραφιάδες κ.λπ.- ή μαύρα –χειρώνακτες, μικροεπαγγελματίες κ.λπ.- κολάρα, ενωμένοι, θα έβαζαν φραγμό στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η ζοφερή, όμως, πλευρά του εμπράγματου βίου υπενθυμίζει πως, παρά τις μικρές εξαιρέσεις, οι στρατηγικές χειραγώγησης επικρατούν ώστε η παθητική υποταγή να μετατρέπει τον εργάτη σε δουλοπάροικο. Ο δε σύγχρονος κόσμος δεν είναι παρά μια νεωτερική άποψη του φεουδαλισμού.

Η αδυνατότητα να υπάρξει, πέρα από κάθε κοινωνικό αυτοματισμό, ένα πανεργατικό, και ίσως ίσως παγκόσμιο, μέτωπο, ένα μέτωπο της αόρατης μάζας, εναντίον των ολίγων μεγιστάνων του πλούτου, μοιάζει τόσο ισχυρή όσο και η αδυνατότητα να τετραγωνιστεί ο κύκλος.

Αλλά ο άνθρωπος, ως ύπαρξη προικισμένη με Λόγο, αδυνατεί, ευτυχώς, να προσαρμοστεί στο δίκιο του ισχυρού. Αυτό που οι οπισθόβουλοι ψευδορεαλιστές, συγκαταβατικά και ειρωνικά, αποκαλούν ουτοπία, για κάποιους παραμένει πρόταγμα. Προς τούτο και όποτε ένας οποιοσδήπορτε καθημαγμένος κλάδος εργαζομένων σηκώσει κεφάλι και διεκδικήσει τα άλλοτε αυτονόητα, πολλοί, ίσως πάρα πολλοί, χαίρονται.

Γι΄ αυτό και η σημερινή απεργία των «ντιλιβεράδων», μια απεργία κλαδική, όχι από εκείνες που κάνουν τον Σκάι πασίχαρη, μια απεργία νέων, κυρίως, εργαζομένων, έφερε χαμόγελα, έστω μισά, ακόμα και σ’ εκείνους που ξέμειναν από καφέ και φαΐ.

artinews.gr