Εκεί που πιστεύουν ότι το σεξ με παρθένες γιατρεύει το AIDS

Εκεί που πιστεύουν ότι το σεξ με παρθένες γιατρεύει το AIDS

Μια παλιά δοξασία, της κάθαρσης μέσω του σεξ με παρθένα κορίτσια για τη θεραπεία σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων, αυξάνει τη μετάδοση του AIDS στη Δ. Βεγγάλη.

Αρχοντία Κάτσουρα

Σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από τις προλήψεις, τις θρησκευτικές δοξασίες, τη φτώχεια αλλά και την παντελή σχεδόν έλλειψη σεβασμού έναντι του γυναικείου φύλου, άνδρες με οικονομική άνεση ζητούν να κάνουν σεξ με νεαρά αγνά κορίτσια, διότι όπως πιστεύουν είτε θα θεραπευτούν από τον ιό HIV είτε θα προστατευθούν από αυτόν.

Όλα αυτά συμβαίνουν κυρίως στην Καλκούτα, στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια Σοναγκάτσι, όπου οι εργαζόμενες στα πορνεία και τα μέλη των ΜΚΟ που εργάζονται εκεί παρέχοντας περίθαλψη στις γυναίκες αυτές και τα παιδιά τους, διαπιστώνουν ότι χιλιάδες νέες γυναίκες κινδυνεύουν να τους μεταδοθεί ο ιός, λόγω αυτής της δοξασίας.

Στην Ινδία, όπου 2,1 εκατ. άνθρωποι έχουν μολυνθεί με τον ιό -είναι η τρίτη χώρα στον κόσμο ώς προς την εξάπλωση του AIDS- και περισσότεροι από το 50% δεν έχουν πρόσβαση σε αντιρετροϊική θεραπεία, οι οργανώσεις που ασχολούνται με την καταγραφή και αντιμετώπιση του εμπορίου λευκής σαρκός, εκφράζουν την ανησυχία τους από την αύξηση που παρατηρείται στη ζήτηση για νέα κορίτσια κάτω των 18 ετών.

Άνδρες με ανάλογη οικονομική δυνατότητα είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν από 50.000-100.000 ρουπίες (800-1.600 δολάρια) για να κάνουν σεξ με παρθένα κορίτσια. Σε κάποιες περιπτώσεις τα κορίτσια αυτά είναι μόλις 8 ή 9 ετών.

«Η ζήτηση αυξάνεται και η ηλικία των κοριτσιών όλο και μειώνεται», δήλωσε στον δημοσιογράφο Γουίλ Μπράουν (NewsDeeply) η Ρουτσίρα Γκούπτα, ιδρύτρια της ΜΚΟ Apne Aap.

Ο μύθος
Ο μύθος της «παρθένας κάθαρσης», δηλαδή της θεραπείας σοβαρών ασθενειών κάνοντας σεξ με παρθένα κορίτσια, πηγαίνει πολύ πίσω στην ιστορία.

Ξεκίνησε τον 16ο αιώνα από την Ευρώπη, τον 19ο αιώνα θεωρούνταν «θεραπεία» για τη σύφιλη και τα άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα στη βικτοριανή Αγγλία, και πιθανώς σχετίζεται με τις χριστιανές παρθένες μάρτυρες. Δηλαδή, επειδή αυτές αγίασαν χάρη και στην αγνότητά τους, η αγνότητα θεωρείται «ευλογία» και άρα προστατεύει από τις ασθένειες.

Στη συνέχεια πέρασε στη Νότια Αφρική και τη Ζιμπάμπουε και τη δεκαετία του 1990, με τη ραγδαία εξάπλωση του ιού του AIDS, επεκτάθηκε και σε πολλές περιοχές της Ινδίας και της ΝΑ Ασίας.

Στην Ινδία και το Νεπάλ, τα κορίτσια συχνά θεωρούνται ημίθεες. Και γι’ αυτό πολλοί άνδρες θεωρούν ότι αν κοιμηθούν μαζί τους, θα είναι ευλογημένοι και δεν θα κινδυνέψουν από τον HIV.

Με την πάροδο του χρόνου, αντί η δοξασία αυτή να υποχωρεί, φαίνεται ότι εξαπλώνεται όλο και περισσότερο, καθώς αυξάνεται διαρκώς ο αριθμός των οικονομικών μεταναστών που καταφτάνουν στην Καλκούτα είτε από το εσωτερικό της χώρας είτε από το Μπανγκλαντές.

Η φτώχεια και το ταμπού
Η φτώχεια επιτείνει το πρόβλημα, όπου η διακίνηση κοριτσιών με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση μόνο το 2015 κυμάνθηκε από 3 έως 9 εκατομμύρια άτομα, ενώ κάθε μέρα χάνονται ή απάγονται περίπου 400 κορίτσια και γυναίκες.

Οι περισσότερες από αυτές καταλήγουν στο Σοναγκάτσι. Σύμφωνα με τη Apne Aap, η πρακτική αυτή είναι κοινό μυστικό στην περιοχή. Το αποτέλεσμα είναι το αναμενόμενο: το κορίτσι θα μολυνθεί με τον ιό, ενδεχομένως θα το μεταδώσει και στο παιδί που στη συνέχεια θα φέρει στον κόσμο.

Στη δυτική Βεγγάλη, όπου εντοπίζεται κυρίως το πρόβλημα, οι εργαζόμενες στους οίκους ανοχής και οι διεμφυλικοί κινδυνεύουν περισσότερο.

Μεγάλο πρόβλημα στην αντιμετώπιση του AIDS στην Ινδία είναι ότι πρόκειται για θέμα-ταμπού και οι φορείς δεν το συζητούν με τις οικογένειές τους ή ακόμη με τους γιατρούς τους. Επιπλέον, ο HIV παρουσιάζει υψηλά ποσοστά σε μεσαία και χαμηλά κοινωνικά στρώματα, τα οποία πολύ συχνά δεν έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας. Επίσης πολλοί φορείς του ιού δεν έχουν καθόλου ή έχουν ελάχιστη γνώση σχετικά με την ασθένεια.

Ταυτόχρονα, είναι πολύ δύσκολη και η ενημέρωση. Σύμφωνα με την ιδρύτρια της οργάνωσης «New Light», Ούρμι Μπασού, «υπάρχουν πολύ λίγα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε, ώστε να ενημερώσουμε, ειδικά τους νέους ανθρώπους, για τη φύση της νόσου. Ούτε στα γυμνάσια ούτε στα πανεπιστήμια γίνεται συζήτηση για το θέμα».

«Ακόμη και αν έχουμε τους καλύτερους γιατρούς, τους καλύτερους συμβούλους και το καλύτερο προσωπικό φροντίδας, τίποτα δεν θα αλλάξει αν δεν αλλάξει η νοοτροπία των ανθρώπων», τονίζει.

«Το στίγμα και ο φόβος έχουν τόση δύναμη και τέτοιο βάθος, που ό,τι και να κάνουν οι αρχές δεν φτάνει. Μοιάζει σαν να είμαστε αντιμέτωποι με μια σύγχρονη μορφή λέπρας».

Όπως εξηγούν οι εθελοντές των ΜΚΟ, αυτό που πρέπει πρώτα να χτυπηθεί είναι η πρακτική του σεξ με παρθένα κορίτσια και του μύθου που την τροφοδοτεί.

efsyn.gr