«ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΖΕΧΝΕΙ ΚΑΙ ΒΡΩΜΕΙ ». ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΙΑΝΟΥ

«ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΖΕΧΝΕΙ ΚΑΙ ΒΡΩΜΕΙ ». ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΙΑΝΟΥ

Κάθε Σαββατοκύριακο όλοι με ομμάτια και ωτία τεντωμένα παρακολουθούν το δυστυχές ελληνικό ποδόσφαιρο, το οποίο εδώ και χρόνια διοικείται, από τους γνωστούς «πετυχημένους» και «οξυδερκείς» επιχειρηματίες. Εφοπλιστές, βιομήχανοι ιδιοκτήτες τηλεοπτικών καναλιών, ραδιοφώνων, κάτοχοι μεγάλου αριθμού περιοδικών και εφημερίδων, με υπόγεια και ύποπτα συμφέροντα (ναρκωτικά, όπλα, νυχτερινά κέντρα, λαθρεμπόριο καυσίμων, και εμπόριο γυναικών). Εκατοντάδες εργαζόμενοί στις επιχειρήσεις τους αντιμετωπίζουν για χρόνια το σκληρό πρόσωπο των επιχειρηματικών τους δράσεων  με χαμηλούς μισθούς εντατικοποίηση εργασίας, κλίμα τρομοκρατίας και τήρηση αυστηρής γραμμής από την πλευρά των δημοσιογράφων στα κανάλια τους.

Επιχειρηματίες ποδοσφαιράνθρωποι σε άψογη συνεργασία με τις εκάστοτε κυβερνήσεις, οι οποίες με τις πολίτικές που εφάρμοζαν τους βοηθούσαν να πλουτίζουν ολοένα και πιο πολύ, ελέγχοντας ολοκληρωτικά τον ελληνικό αθλητισμό και δη τα δημοφιλή αθλήματα του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ. Αθλήματα που παγκοσμίως ελκύουν τις ανθρώπινες μάζες, λόγω της πολεμικής τους φύσης. Ναι το ποδόσφαιρο ιδιαίτερα είναι ένας πραγματικός πόλεμος με όπλα τα δισεκατομμύρια, τα Μ.Μ.Ε και τις μαφιόζικες συμπεριφορές παραγόντων παικτών, προπονητών που μας θυμίζουν μονάχα τους φουσκωτούς των νυκτερινών κέντρων.

Μια ομάδα πάμπλουτων και σκοτεινών ανθρώπων με την απόλυτη ευθύνη των εκάστοτε κυβερνητικών αρχών χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρό για κερδοσκοπήσουν και να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο. Δεν ενδιαφέρονται για την απόδοση και την πρόοδο της ομάδας τους στα γήπεδα. Αυτό αποδεικνύεται, από το γεγονός, ότι αγοράζουν συνεχώς ξένους παίκτες ξοδεύοντας αρκετά χρήματα, πουλώντας φούμαρα στους οπαδούς πώς θα φτιάξουν ομάδες ανάλογες των κορυφαίων της Ευρώπης. Αυτό βέβαια δεν γίνεται ποτέ. Παραλλήλως, τα νεαρά παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο στις ακαδημίες των ομάδων καταλήγουν στα αζήτητα όταν έλθει η ώρα της πρώτης ομάδας, καθώς τα δικά τους μέσα ενημέρωσης στην αρχή τους υμνούν, ενώ με το που κάνουν μια κακή εμφάνιση τους θεωρούν άχρηστους και τους δίνουν σε μικρότερες ομάδες να «ψηθούν».
Στημένα παιχνίδια, δωροδοκίες, μπερλουσκονισμός, στρατοί από οπαδούς που παλεύουν για τα συμφέροντα του αφεντικού, ανάμειξη με την πολιτική, σύμπλευση με κυβερνήσεις και δικτάτορες έχουν δημιουργήσει μια αποπνικτική και αποκρουστική μυρωδιά για το ποδόσφαιρό. Οι νόμοι καταστρατηγούνται, τροποποιούνται ή δημιουργούνται ανάλογα με τα συμφέροντα του κάθε ολιγάρχη μεγαλοπαράγοντα.

Οι αρκουδιαραίοι Έλληνες φανατίζονται από νωρίς καθώς το οικογενειακό περιβάλλον και ιδιαίτερα ο μπαμπάς φροντίζει να μάθει στο μικρό παιδί τα «φίλαθλα» αισθήματα προς την ομάδα που ο ίδιος υποστηρίζει. Βέβαια! Η ομάδα να κερδίζει και οι άλλοι ας πάνε να πνιγούν, ας γίνουν τσιμέντο. Και όποιος υποστηρίζει άλλη ομάδα είναι εχθρός. Όλοι στα καφενεία, στα ταξί, τα λεωφορεία, στους χώρους εργασίας, στα πανεπιστήμια, τα σχολεία ασχολούνται με το αν έπρεπε να μετρήσει το γκολ του Π.Α.Ο.Κ, αν έπρεπε ο Ολυμπιακός να τιμωρηθεί για την είσοδο φιλάθλων στο γήπεδο, καθώς είχε τελειώσει ο αγώνας, αν έπρεπε να αρχίσει το ένα παιχνίδι το άλλο παιχνίδι, εξαιτίας της μετατροπής των αγωνιστικών χώρων σε παλαίστρες και στρατόπεδα. Πρόεδροι ομάδων σουλατσάρουν στα γήπεδα με ύφος αυτοκράτορα, κρατώντας όπλα, βρίζοντας, απειλώντας, εκβιάζοντας. Συμβούλια αθλητικά διεξάγονται σε κλίμα τρομοκρατίας μπράβοι χτυπούν μέλη ομάδων, άνθρωποι (δυστυχώς οι πιο πολλοί νέοι), αντί να ασχολούνται με ζητήματα που τους αφορούν, όπως η φτώχεια, η ανεργία, ο θάνατος και η γενοκτονία των νέων στην άσφαλτο, τα ναρκωτικά, οι εργασιακές σχέσεις, τα προβλήματα πολιτισμού και υγείας, αλληλοσφάζονται για τη τσέπη των αρχηγών πιστεύοντας, ότι στηρίζουν μια ιδέα σε επίπεδο θρησκείας. Μιας θρησκείας που εκμεταλλεύεται την αγάπη των νέων για τον αθλητισμό, αλλά και μιας ατονίας και μιας αδιαφορίας για το πραγματικό παιχνίδι στα γήπεδα και τους αθλητικούς χώρους της γειτονίας. Αν και αυτοί πολλές φορές είναι ανύπαρκτοι ή σε κατάσταση διάλυσης. Εξάλλου τα αποπνικτικά αστικά κέντρα και οι πολυκατοικίες δεν δίνουν και πολλές δυνατότητες στα παιδιά να αθληθούν. Τα καταπιεστικά σχολικά προγράμματα, τα φροντιστήρια και το άγονο διάβασμα παπαγαλίας επιδεινώνουν την κατάσταση, η γυμναστική είναι η ώρα του παιδιού, οι γυμναστές αδιαφορούν και δε δίνουν κίνητρα στους μαθητές. Επιπλέον, οι υπολογιστές και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, προσομοιώνουν τα αθλήματα και δη το ποδόσφαιρο, κλείνοντας τους νέους στα σπίτια τους, ενώ η παχυσαρκία χτυπά κόκκινο.

Όλα αυτά μαζί με την τρέχουσα κοινωνική-οικονομική πραγματικότητα οδηγούν σε μια συσσώρευση ένταση που εκτονώνεται. Όλοι βρίζουν τους πάντες. Την οργή αυτή εκμεταλλεύονται οι ιθύνοντες του αθλητισμού που μέσω των στρατών τους βοηθούν, κατευθύνουν και διοχετεύουν τη βία στο «φίλαθλο» κοινό των πολιτών.

Τα επεισόδια στην Τούμπα δεν πρέπει να μας προκαλούν έκπληξη. Τέτοια έχουν γίνει και θα γίνονται, όσο οι πολίτες πρώτα, πρώτα το ανέχονται, το συντηρούν και το αναπαράγουν. Αν εμείς οι πολίτες δεν αλλάξουμε στάση και νοοτροπία καμία πολιτεία, καμία κυβέρνηση και καμία αρχή δε θα πράξει ποτέ τίποτε. Αυτοί, ούτως ή άλλως τα συμφέροντα αυτών προκρίνουν. Εξάλλου, θα ασχολούμαστε με αυτό για μερικές ημέρες. Μετά θα το ξεχάσουμε, όπως και όλα τα προηγούμενα, ή θα εξαίρουμε τους παράγοντες της «δίκης» μας ομάδας και θα απαιτούμε να μην τιμωρηθούμε «εμείς», αλλά οι «άλλοι». Εμείς ,ας μη ξεχνάμε ποτέ δε «φταίμε»!  Θα κάνουμε τα ίδια δηλαδή. Έτσι είναι. Έτσι δυστυχώς.

Πηγή: http://anemosantistasis.blogspot.com/2018/03/blog-post_869.html#ixzz59hgeqAU6