Πολεμικοί ανταγωνισμοί και ταξικές αντιθέσεις (Γιατί να πάρει ο Τζώνυ τ’ όπλο του;)

Πολεμικοί ανταγωνισμοί και ταξικές αντιθέσεις (Γιατί να πάρει ο Τζώνυ τ’ όπλο του;)

Η έξαρση των πολεμικών προετοιμασιών και ανταγωνισμών στην τελευταία περίοδο, με επίκεντρο ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής (από την Ρωσία μέχρι την Αίγυπτο και από τα Βαλκάνια μέχρι το Ιράν) τείνει να γίνει κυρίαρχη διάσταση τόσο στο εσωτερικό των εμπλεκομένων χωρών όσο και στο επίπεδο των οξυνόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, συμμαχιών και μπλοκ.

Μά­λι­στα στις επι­μέ­ρους χώρες (π.χ. Ελ­λά­δα, Τουρ­κία, Συρία κλπ.) το ζή­τη­μα του εν­δε­χό­με­νο επι­κεί­με­νου πο­λέ­μου και των πο­λε­μι­κών συ­γκρού­σε­ων που διε­ξά­γο­νται, τεί­νει πλέον να γίνει κυ­ρί­αρ­χο στην οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή τους ατζέ­ντα, θέ­το­ντάς το σε εξαι­ρε­τι­κά υπο­δε­έ­στε­ρη μοίρα : Οι εθνι­κι­σμοί ανα­ζω­πυ­ρώ­νο­νται κατά τρόπο κα­τα­κό­ρυ­φο και λει­τουρ­γούν πλέον κα­τα­λυ­τι­κά σε ένα με­γά­λο μέρος των λαϊ­κών συ­νει­δή­σε­ων. Πρό­κει­ται για δια­σταυ­ρού­με­νους εν­δοϊ­μπε­ρια­λι­στι­κούς αντα­γω­νι­σμούς, πράγ­μα που κα­τα­δει­κνύ­ει τον γε­νι­κευ­μέ­νο χα­ρα­κτή­ρα των επι­διω­κο­μέ­νων γε­ω­στρα­τη­γι­κών ανα­κα­τα­τά­ξε­ων.

Ανέστης Ταρπάγκος

Έρ­χο­νται έτσι πο­λυ­ποί­κι­λα σε­νά­ρια συμ­μα­χιών, ανά­δει­ξης νέων πε­δί­ων εθνι­κής τα­ξι­κής κυ­ριαρ­χί­ας, που βα­σί­ζο­νται σε κι­νή­σεις της με­τα­βαλ­λό­με­νης πο­λι­τι­κής σκα­κιέ­ρας : Σε καμία σχε­δόν πε­ρί­πτω­ση δεν ανα­δει­κνύ­ε­ται ο ρόλος  του εσω­τε­ρι­κού λαϊ­κού πα­ρά­γο­ντα σ’ αυτές τις χώρες ως απο­τρε­πτι­κής δύ­να­μης των ιμπε­ρια­λι­στι­κών αντα­γω­νι­σμών. Οι λαϊ­κές τά­ξεις σκέ­φτο­νται με όρους πο­λε­μι­κής ισχύ­ος των χωρών τους, με όρους αμυ­ντι­κών και επι­θε­τι­κών όρων, αν και όλες γε­νι­κά πεί­θο­νται από μια γε­νι­κή σκο­πιά ότι η θέση της δικής τους δια­κυ­βέρ­νη­σης και άρ­χου­σας τάξης είναι «ακραιφ­νώς αμυ­ντι­κή» ένα­ντι των «πα­τρώ­ων εδα­φών». Κι’ αυτό μά­λι­στα όταν οι προ­ε­τοι­μα­ζό­με­νες στρα­τιω­τι­κές κι­νή­σεις, ει­δι­κά σε μια πο­λυ­σύν­θε­τη γε­ω­στρα­τη­γι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση όπως η ση­με­ρι­νή, δεν έχουν κυ­ρί­ως εδα­φι­κές διεκ­δι­κή­σεις ή υπε­ρα­σπί­σεις εθνι­κών εδα­φών, αλλά δια­φο­ρε­τι­κά επί­δι­κα που έχουν να κά­νουν με τον έλεγ­χο των ενερ­γεια­κών δια­δρό­μων, την εκ­με­τάλ­λευ­ση πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κών πηγών, την δια­σφά­λι­ση κα­τάλ­λη­λων όρων λει­τουρ­γί­ας της κα­πι­τα­λι­στι­κής διε­θνο­ποί­η­σης.

Από την κοι­νω­νι­κή άνοι­ξη στην απει­λή πο­λε­μι­κού ολέ­θρου

Σκο­πός αυτής της ανα­λυ­τι­κής μας ανα­φο­ράς δεν είναι να κα­τα­δεί­ξου­με τις βα­θύ­τε­ρες δι­πλω­μα­τι­κές δια­στά­σεις των ζη­τη­μά­των, να κα­τα­με­τρή­σου­με την σχε­τι­κή στρα­τιω­τι­κή υπε­ρο­πλία της κάθε δύ­να­μης, να κα­τα­δεί­ξου­με τον ιμπε­ρια­λι­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα των αντι­πα­ρα­τι­θέ­με­νων συ­να­σπι­σμών (Ρω­σί­ας – Τουρ­κί­ας-Συ­ρί­ας ή ΗΠΑ – Ισ­ρα­ήλ – Ελ­λά­δας – Αι­γύ­πτου κλπ.), ο οποί­ος έχει φύσει ιμπε­ρια­λι­στι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά κλπ. Δεν είναι να δούμε την εξέ­λι­ξη αυτών των πο­λε­μι­κών αντι­πα­ρα­θέ­σε­ων στο πεδίο της μάχης, είτε για να με­τρή­σου­με τις σί­γου­ρες κα­τα­στρε­πτι­κές απώ­λειες, είτε για να επι­κα­λε­σθού­με σύγ­χρο­νες Θερ­μο­πύ­λες και Μα­ρα­θώ­νες. Κι’ ούτε βέ­βαια μπο­ρού­με να κρα­δαί­νου­με την λευκή ση­μαία της ει­ρή­νης, που από καμία πλευ­ρά δεν είναι επι­θυ­μη­τή και έχει πε­ρι­πέ­σει στο πεδίο της «λήθης». Δυ­στυ­χώς ο σύγ­χρο­νος ΟΗΕ έχει πάρει προ πολ­λού το δρόμο της εξου­δε­τέ­ρω­σης  ακο­λου­θώ­ντας εκεί­νον της Κοι­νω­νί­ας των Εθνών του με­σο­πο­λέ­μου. Το ζή­τη­μα το­πο­θε­τεί­ται δια­φο­ρε­τι­κά: Το κυ­ρί­αρ­χο δεν είναι ο πο­λε­μι­κός συ­σχε­τι­σμός δύ­να­μης με­τα­ξύ των επι­μέ­ρους κρα­τών, των οποί­ων η όποια αντι­πα­ρά­θε­ση θα είχε δρα­μα­τι­κές επι­πτώ­σεις για τις εθνι­κές λαϊ­κές τά­ξεις, αλλά ο συ­σχε­τι­σμός δύ­να­μης με­τα­ξύ αστι­κών πο­λε­μι­κών ηγε­σιών και λαϊ­κών ερ­γα­ζο­μέ­νων στρω­μά­των στο εσω­τε­ρι­κό της κάθε χώρας ξε­χω­ρι­στά.

Ούτε από την άλλη πλευ­ρά μπο­ρεί να ξε­κι­νή­σει με μόνη την πο­λι­τι­κή λο­γι­κή του αντι­πο­λε­μι­κού ερ­γα­τι­κού διε­θνι­σμού, πα­ρό­λη την ανα­γκαιό­τη­τά του και την κα­ταλ­λη­λό­τη­τά του για δυο σύγ­χρο­νους λό­γους : Αφε­νός γιατί η ισχύς των εθνι­κι­στι­κών αντα­να­κλα­στι­κών στο εσω­τε­ρι­κό των επι­μέ­ρους χωρών δυ­στυ­χώς έχουν ακόμη με­γά­λη εμ­βέ­λεια – Αφε­τέ­ρου γιατί τα λαϊκά ερ­γα­τι­κά κι­νή­μα­τα των εμπλε­κο­μέ­νων χωρών έχουν υπο­στεί στην τε­λευ­ταία πε­ρί­ο­δο μια ισχυ­ρή κα­θί­ζη­ση. Συ­νε­πώς το ζή­τη­μα της ει­ρή­νης και του ερ­γα­τι­κού διε­θνι­σμού, αν και αδιαμ­φι­σβή­τη­της αξίας επί της αρχής τους, προ­ϋ­πο­θέ­τουν την υπό­στα­ση και αντι­πα­λό­τη­τα υπαρ­κτών λαϊ­κών ερ­γα­τι­κών κι­νη­μά­των στο εσω­τε­ρι­κό των επι­μέ­ρους χωρών, για να έχουν απο­τρε­πτι­κή απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα.

Η αρχή της τρέ­χου­σας δε­κα­ε­τί­ας του 2010 ση­μα­το­δο­τή­θη­κε από την γε­νι­κευ­μέ­νη κρίση κα­πι­τα­λι­στι­κής υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης και τα ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της, συ­νο­δεύ­τη­κε όμως πα­ράλ­λη­λα από το διε­θνές φαι­νό­με­νο της Άνοι­ξης των πε­ρισ­σό­τε­ρων με­σο­γεια­κών, και όχι μόνον, χωρών. Μετά την αρ­χι­κή λαϊκή εξέ­γερ­ση στην Τυ­νη­σία ακο­λού­θη­σε το φα­ντα­σμα­γο­ρι­κό δη­μο­κρα­τι­κό λαϊκό κί­νη­μα εξέ­γερ­σης της Πλα­τεί­ας Τα­χρίρ της Αι­γύ­πτου, που είχε φανεί ότι θα έτει­νε να αγκα­λιά­σει ένα ευ­ρύ­τε­ρο φάσμα του αρα­βι­κού κό­σμου στο Μα­γκρέμπ και στην Μέση Ανα­το­λή. Το κί­νη­μα αυτό γρή­γο­ρα επε­κτά­θη­κε και κα­τέ­κτη­σε την Πλα­τεία Ντελ Σολ της Μα­δρί­της, φτά­νο­ντας στο ση­μείο να δώσει γέν­νη­ση σε μια μα­ζι­κή ενω­τι­κή ισπα­νι­κή Αρι­στε­ρά (Unidos Podemos). Και ακρι­βώς δίπλα, λίγο χρο­νι­κό διά­στη­μα αρ­γό­τε­ρα τα­ρα­κού­νη­σε τις ισορ­ρο­πί­ες στη γαλ­λι­κή κοι­νω­νία με τις ενω­τι­κές απερ­γί­ες απέ­να­ντι στην απο­δό­μη­ση του Κώ­δι­κα Ερ­γα­σί­ας και τις εκ­παι­δευ­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις Ολάντ και Μα­κρόν. Την σκυ­τά­λη πήρε το κί­νη­μα της Πλα­τεί­ας Συ­ντάγ­μα­τος στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία, απέ­να­ντι στα αλ­λε­πάλ­λη­λα μνη­μο­νια­κά μέτρα το κα­λο­καί­ρι του 2011, που δια­σφά­λι­ζε μια ευ­ρύ­τα­τη λαϊκή εξε­γερ­τι­κή δυ­να­μι­κή. Τέλος η όλη κί­νη­ση κο­ρυ­φώ­θη­κε με το κί­νη­μα της Πλα­τεί­ας Τα­χρίρ της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης που ανα­δεί­κνυε όλο το αρι­στε­ρό, δη­μο­κρα­τι­κό και κουρ­δι­κό κα­τα­πιε­σμέ­νο κί­νη­μα της τουρ­κι­κής κοι­νω­νί­ας. Αλλά και στην πέραν του Ατλα­ντι­κού αμε­ρι­κα­νι­κή κοι­νω­νία, και με αφορ­μή τις προ­ε­δρι­κές εκλο­γές, το κί­νη­μα της υπο­ψη­φιό­τη­τας του Μ. Σά­ντερς είχε κα­τα­στεί απει­λη­τι­κό για το αμε­ρι­κα­νι­κό κα­τα­στη­μέ­νο, κα­τα­δει­κνύ­ο­ντας μια δυ­να­τό­τη­τα υπερ­κε­ρα­σμού του ακραί­ου εθνι­κι­στι­κού, συ­ντη­ρη­τι­κού και ρα­τσι­στι­κού ρεύ­μα­τος των συ­ντη­ρη­τι­κών του Ν. Τραμπ.

Ενόσω διαρ­κού­σε αυτή η πο­λύ­μορ­φη πο­λι­τι­κή και κοι­νω­νι­κή άνοι­ξη, στο επί­κε­ντρο το­πο­θε­τού­νταν οι τα­ξι­κοί αντα­γω­νι­σμοί στο εσω­τε­ρι­κό αυτών των κοι­νω­νιών, η απο­στα­θε­ρο­ποί­η­ση ή απο­κα­τά­στα­ση της αστι­κής κυ­ριαρ­χί­ας στο εσω­τε­ρι­κό τους, με την μορφή που έπαιρ­νε σε κάθε μια από αυτές. Κατά συ­νέ­πεια, οι όποιοι πο­λε­μι­κοί σχε­δια­σμοί, συμ­μα­χί­ες, προ­ε­τοι­μα­σία αντι­πα­ρα­θέ­σε­ων κλπ. των ιμπε­ρια­λι­στι­κών δυ­νά­με­ων, προ­σέ­κρουαν σε μια ισχυ­ρή εσω­τε­ρι­κή τα­ξι­κή κοι­νω­νι­κή δυ­να­μι­κή που τους ακύ­ρω­νε και τους απε­νερ­γο­ποιού­σε.

Η κοι­νω­νι­κή τα­ξι­κή δια­πά­λη αμεί­λι­κτος εχθρός του πο­λέ­μου

Ωστό­σο αυτή η φω­τει­νή Άνοι­ξη επι­σκιά­στη­κε γρή­γο­ρα από έναν μο­λυ­βέ­νιο ου­ρα­νό ενός πα­ρα­τε­τα­μέ­νου χει­μώ­να που βιώ­νε­ται σή­με­ρα. Επι­χει­ρή­θη­κε και σχε­δόν επι­βλή­θη­κε από τις εθνι­κές αστι­κές δυ­νά­μεις και τους κα­τα­σταλ­τι­κούς τους μη­χα­νι­σμούς η ανα­τρο­πή αυτής της εξε­γερ­τι­κής δη­μο­κρα­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας, με στόχο την συ­ντρι­βή των μορ­φών της λαϊ­κής τα­ξι­κής πάλης. Η δη­μο­κρα­τι­κά εκλεγ­μέ­νη αι­γυ­πτια­κή δια­κυ­βέρ­νη­ση που προ­έ­κυ­ψε από την εξέ­γερ­ση της Πλα­τεί­ας Τα­χρίρ γρή­γο­ρα ανα­τρά­πη­κε πρα­ξι­κο­πη­μα­τι­κά με την συ­νέρ­γεια της αι­γυ­πτια­κής και της αμε­ρι­κα­νι­κής στρα­το­κρα­τί­ας επι­βάλ­λο­ντας τη δι­κτα­το­ρία Σίσι. Στη Γαλ­λία ο απερ­για­κός λαϊ­κός κό­σμος, πα­ρό­λη την έκτα­ση της κι­νη­το­ποί­η­σης και το σχε­τι­κό της εύρος, προ­σέ­κρου­σε στο πο­λι­τι­κό τοί­χος των ευ­ρέ­ως πλειο­ψη­φι­κών νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων δυ­νά­με­ων (Σο­σια­λι­στών, Ρε­που­μπλι­κά­νων, Μα­κρόν, Εθνι­κού Με­τώ­που), που δεν μπό­ρε­σε να ξε­πε­ρά­σει και να κα­τα­στεί κοι­νω­νι­κά πλειο­ψη­φι­κός, αφού άλ­λω­στε και η ίδια η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δια­δι­κα­σία είχε φαλ­κι­δευ­τεί και αντι­κα­τα­στα­θεί με την έκ­δο­ση προ­ε­δρι­κών δια­ταγ­μά­των. Στην ελ­λη­νι­κή πε­ρί­πτω­ση, η άλωση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ από το κα­λο­καί­ρι του 2012 από τις μι­κρο­α­στι­κές δυ­νά­μεις του εκ­συγ­χρο­νι­σμού και του τε­χνο­κρα­τι­σμού του πα­λιού ΣΥΝ, οδή­γη­σε γρή­γο­ρα στη μνη­μο­νια­κή του με­τάλ­λα­ξη και στο πέ­ρα­σμα στην αντί­πα­λη όχθη της αστι­κής πο­λι­τι­κής. Άλ­λω­στε ο εσω­τε­ρι­κός χη­μι­κός πό­λε­μος στην Πλα­τεία Συ­ντάγ­μα­τος δια­δρα­μά­τι­σε καί­ριο ρόλο για την βίαιη κα­τα­στο­λή του κι­νή­μα­τος. Και πα­ράλ­λη­λα το δη­μο­κρα­τι­κό αρι­στε­ρό κί­νη­μα της πλα­τεί­ας Ταξίμ αντι­με­τώ­πι­σε την δίχως προη­γού­με­νο κα­τα­σταλ­τι­κή δράση του πα­ρα­δο­σια­κού τουρ­κι­κού κρά­τους. Τέλος η ίδια η πο­ρεία του Μ. Σά­ντερς και του κι­νή­μα­τός του επι­κα­θο­ρί­στη­καν από τις κα­τε­στη­μέ­νες νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες δια­δι­κα­σί­ες και μη­χα­νι­σμούς του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος που πα­ρα­χω­ρού­σε απλό­χε­ρα τη αμε­ρι­κα­νι­κή προ­ε­δρία στον Ν. Τράμπ.

Είναι αυτές οι μορ­φές της βί­αι­ης ως επί το πλεί­στον και κα­τα­σταλ­τι­κής πα­ρέμ­βα­σης (και όχι μόνον βέ­βαια) που επέ­φε­ραν μέσα στην δε­κα­ε­τία του 2010 την εξου­δε­τέ­ρω­ση του εσω­τε­ρι­κού «τα­ξι­κού εχθρού», της ερ­γα­τι­κής τάξης και της νε­ο­λαί­ας. Μια νέα πε­ρί­ο­δος οξυ­μέ­νων πο­λε­μι­κών αντα­γω­νι­σμών όπως η ση­με­ρι­νή, προ­ϋ­πο­θέ­τει δη­λα­δή οπωσ­δή­πο­τε την αφε­τη­ρια­κή πο­λε­μι­κή νίκη της αστι­κής εξου­σί­ας στο εσω­τε­ρι­κό των επι­μέ­ρους χωρών. Θα ήταν αδια­νό­η­το να φα­ντα­στεί κα­νείς το ση­με­ρι­νό γε­ω­στρα­τη­γι­κό σκη­νι­κό αν είχαν κα­το­χυ­ρω­θεί λαϊ­κές νίκες σε ορι­σμέ­νες αν όχι σε όλες τις ανα­φε­ρό­με­νες αυτές χώρες. Η καί­ρια έγνοια των αστι­κών τά­ξε­ων θα ήταν να αντι­με­τω­πί­σου τον δικό τους απει­λη­τι­κό «εσω­τε­ρι­κό εχθρό» και δύ­σκο­λα πολύ θα στρέ­φο­νταν σε εξω­τε­ρι­κού τύπου πο­λε­μι­κές συρ­ρά­ξεις.

Μ’ άλλες λέ­ξεις οι εξω­τε­ρι­κού χα­ρα­κτή­ρα αντι­πα­ρα­θέ­σεις, εμπλο­κές, συ­γκρού­σεις κλπ., που προ­κα­λούν εξο­ντω­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα κα­τα­στρε­πτι­κές συ­νέ­πειες ανεί­πω­της φύσης, και ο εσω­τε­ρι­κός τα­ξι­κός κοι­νω­νι­κός πό­λε­μος βρί­σκο­νται σε σχέση αντι­στρό­φως ανά­λο­γη. Σε όλες τις χώρες που ευ­ρύ­τε­ρα εμπλέ­κο­νται στις πο­λε­μι­κές συμ­μα­χί­ες και αντα­γω­νι­σμούς που δια­μορ­φώ­νο­νται το επί­δι­κο ζή­τη­μα για τις ερ­γα­ζό­με­νες τά­ξεις δεν είναι το ξε­κα­θά­ρι­σμα εθνι­κών λο­γα­ρια­σμών, η ανα­κα­τα­νο­μή ισχύ­ος και εδα­φών κλπ. : Απε­να­ντί­ας τα κύρια επί­δι­κα που τί­θε­νται είναι η διεκ­δί­κη­ση απο­τρο­πής των συν­θη­κών κοι­νω­νι­κής εξα­θλί­ω­σης που προ­ω­θού­νται από τις επι­μέ­ρους αστι­κές τά­ξεις, όπως εξί­σου και πα­ράλ­λη­λα η προ­ά­σπι­ση των δη­μο­κρα­τι­κών ελευ­θε­ριών, δι­καιω­μά­των και δια­δι­κα­σιών. Να κα­λού­νται σε στρά­τευ­ση οι νέοι κυ­ρί­ως πο­λί­τες αυτών των χωρών για να υπε­ρα­σπι­σθούν το «εθνι­κό με­γα­λείο και την μη­τέ­ρα πα­τρί­δα», αντί της τα­ξι­κής κοι­νω­νι­κής αντι­πα­λό­τη­τας προς τις ατε­λεύ­τη­τες πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας, μα­ζι­κού απο­κλει­σμού ερ­γα­ζο­μέ­νων και νε­ο­λαί­ας από την απα­σχό­λη­ση, τις αντι­δη­μο­κρα­τι­κές πρα­ξι­κο­πη­μα­τι­κές κα­τα­στά­σεις που έχουν επι­βλη­θεί, την κα­τε­δά­φι­ση των κοι­νω­νι­κών λαϊ­κών υπη­ρε­σιών, αυτό είναι το πρω­ταρ­χι­κό αντι­λαϊ­κό έγκλη­μα.

Εντού­τοις η επι­βο­λή του εθνι­κι­σμού και άρα της πι­θα­νό­τη­τας συμ­με­το­χής στα εν­δε­χό­με­να πο­λε­μι­κά σφα­γεία, τα ανα­ρίθ­μη­τα που έχει γνω­ρί­σει η αν­θρω­πό­τη­τα στην ιστο­ρία της και τα χει­ρό­τε­ρα που έχουν προ­κα­λέ­σει οι ιμπε­ρια­λι­στι­κοί πό­λε­μοι του 20ου αιώνα, γί­νε­ται εφι­κτή στο μέτρο που έχει προη­γη­θεί υπο­χώ­ρη­ση ή και η κα­τα­στο­λή των επι­μέ­ρους εθνι­κών λαϊ­κών, δη­μο­κρα­τι­κών και ρι­ζο­σπα­στι­κών κι­νη­μά­των. Η στρα­τιω­τι­κή κα­τα­στο­λή της εξέ­γερ­σης της Πλα­τεί­ας Τα­χρίρ, η με­τάλ­λα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και η με­τα­τό­πι­σή του στο πεδίο της αστι­κής νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πο­λι­τι­κής, η ατε­λεύ­τη­τη κα­τα­στο­λή σε βάρος του δηο­κρα­τι­κού, αρι­στε­ρού και κουρ­δι­κού κι­νή­μα­τος στην Τουρ­κία, η συ­νε­χής κό­λα­ση της ωμής βίας του κρά­τους του Ισ­ρα­ήλ σε βάρος του πα­λαι­στι­νια­κού πλη­θυ­σμού κλπ., είναι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να μπο­ρούν οι επι­μέ­ρους κα­πι­τα­λι­σμοί να μπο­ρούν να παί­ξουν με όρους ιμπε­ρια­λι­στι­κών συμ­μα­χιών και αντι­πα­ρα­θέ­σε­ων στη διε­θνή σκα­κιέ­ρα. Μια μορφή αστι­κής κυ­ριαρ­χί­ας που αντι­με­τω­πί­ζει στο εσω­τε­ρι­κό της το κοι­νω­νι­κό λαϊκό κί­νη­μα σε μια κα­τεύ­θυν­ση ζω­τι­κής αντι­πα­λό­τη­τας, δύ­σκο­λα μπο­ρεί να μπει στο παι­χνί­δι των πο­λε­μι­κών αντα­γω­νι­σμών της ση­με­ρι­νής συ­γκυ­ρί­ας, γιατί έχει επί­γνω­ση ότι σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση κιν­δυ­νεύ­ει αυτή η ίδια η υπό­στα­σή της. Το ει­ρη­νι­κό κί­νη­μα, οι αντι­πο­λε­μι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις, η απαί­τη­ση διά­λυ­σης των στρα­τιω­τι­κών συ­να­σπι­σμών συ­νο­λι­κού ή πε­ρι­φε­ρεια­κού χα­ρα­κτή­ρα που προ­βά­λει το αρι­στε­ρό και ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα καθώς πυ­κνώ­νουν τα σύν­νε­φα των πο­λε­μι­κών συρ­ρά­ξε­ων, δεν μπο­ρούν να έχουν απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα αν δεν συν­δέ­ο­νται με εσω­τε­ρι­κά λαϊκά κι­νή­μα­τα τα­ξι­κής αντι­πα­λό­τη­τας, που είναι τα μόνα που είναι θέση  να αντι­πα­λέ­ψουν τους ει­δε­χθείς εθνι­κι­σμούς και να λει­τουρ­γή­σουν απο­τρε­πτι­κά στους ση­με­ρι­νούς ιμπε­ρια­λι­στι­κούς σχε­δια­σμούς. Δια­φο­ρε­τι­κά θα πα­ρα­μέ­νουν νεκρό γράμ­μα όσο λει­τουρ­γούν οι πο­λε­μι­κές μη­χα­νές σε βάρος των επι­μέ­ρους ερ­γα­τι­κών τά­ξε­ων.

rproject.gr