Αποικία χρέους: η φαινομενολογική πρόσληψη του σύγχρονου ευρωπαϊκού υπεριμπεριαλισμού από την Ελληνική Πατριωτική Αριστερά│ Μέρος VII/VII: Το πολιτικό συμπέρασμα

Αποικία χρέους: η φαινομενολογική πρόσληψη του σύγχρονου ευρωπαϊκού υπεριμπεριαλισμού από την Ελληνική Πατριωτική Αριστερά│ Μέρος VII/VII: Το πολιτικό συμπέρασμα

28.   Τι, λοιπόν, συμβαίνει στην Ελλάδα;

Εάν στην Ελλάδα το ένα Μνημόνιο διαδέχεται ατελέσφορα το άλλο δημιουργώντας την εύλογη εντύπωση χρονικής διάρκειας της υποτελούς κατάστασής της, αυτό οφείλεται στο ότι οι συνάπτουσες αυτά κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις δεν εφαρμόζουν ό,τι συμφωνούν στα χαρτιά με τους εταίρους και δανειστές επειδή επιχειρούν απεγνωσμένα αλλά και μάταια να περισώσουν πρωτίστως το «δημόσιο πλούτο» και δευτερευόντως το «κοινωνικό κράτος», δηλαδή το δομικό πυρήνα του «Λαϊκού Κράτους», και επειδή παράλληλα το εκλογικό σώμα που και τις εκλέγει, έστω και εμμέσως, αντιδρά πολιτικάστις (πραγματικές ή δήθεν) επιπτώσεις που αναμένει να έχει η εφαρμογή της εκάστοτε συμφωνίας με τους εταίρους και δανειστές.

  • του Κώστα Λαμπρόπουλου |  | red line

Εξυπακούεται ότι αυτή η σύνθετη αντίδραση, κυβερνόντων και κυβερνωμένων, ιδεολογικοποιείται ως “πατριωτισμός”, ως “αντικαπιταλιστική πάλη”, ως “πάλη για την αποτίναξη του κατοχικού ζυγού”, ως “πάλη για τη μετάβαση στο σοσιαλισμό”, κ.ο.κ.Αυτή η αποκορύφωση λαϊκού αριστερού και δεξιού «αντι-μεγαλο-καπιταλισμού» χώνει το κράτος ολοένα και βαθύτερα στην αποικιακού τύπου εξάρτηση από τους εταίρους και δανειστές του και στέλνει τους πολίτες κατ’ ευθείαν στην άεργη φτώχεια.

Πηγή: https://tradingeconomics.com/greece/gdp-growth

Ειδικότερα, η κάθε αντιπολίτευση βλέπει την εύκολή άνοδο / επάνοδο στην εξουσία υποσχόμενη στο εκλογικό σώμα ότι έχει τημαγική λύση στο πρόβλημα της δημοσιονομικής προσαρμογής και του χρέους και κατηγορεί την όποια κυβέρνηση / συγκυβέρνηση ως εθελόδουλη και εθνοπροδοτική που δεν την εφαρμόζει. Αυτό έκανε το ΠΑΣΟΚ του κου. Παπανδρέου ως προς την κυβέρνηση της ΝΔ του κου. Καραμανλή, αυτό έκανε η ΝΔ του κου. Σαμαρά ως προς την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ του κου. Παπανδρέου, αυτό έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ του κου. Τσίπρα ως προς τη συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ των κ.κ. Σαμαρά και Βενιζέλου.

Το εκλογικό σώμα πιστεύει τις υποσχέσεις, συμμερίζεται υποχρεωτικά τα οράματα, και ενδόμυχα εύχεται να τηρηθούν οι όρκοι που δίνει στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του η εκάστοτε αντιπολίτευση -από ελπίδα ή από απελπισία- και την ανεβάζει στην εξουσία για να ξαναπαιχτεί το έργοτης μνημονιακής αποτυχίας μενέο κομματικό casting.

Ο λαϊκός αντιδυτικοευρωπαϊκός αντικαπιταλισμός και η συνημμένη σ’ αυτόν εθνικιστικού / πατριωτικού / αριστερού και δεξιού χαρακτήρα πολιτική δημαγωγίακαθώς και η πανταχού παρούσα ανενδοίαστη λαφυραγώγηση θέσεων και αξιωμάτων στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέαεκ μέρους της κομματικής νομενκλατούρας του νικηφόρου κόμματος ή συνασπισμού, προκαλούν enblockτην παράλυση της διακυβέρνησης του κράτους η οποία επιτείνει τη χειροτέρευση της εγχώριας οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης.

Κι’ αυτή τη χειροτέρευση, η Άκρα Αριστερά και η Άκρα Δεξιά, αναλαμβάνουν συνεργατικά (η μία κόβει, η άλλη ράβει) να την καταστήσουν αποδεκτή στην κοινωνία παραμυθιάζοντας πρωτίστως τα μεγαλύτερα θύματα της οικονομικής κρίσης και της κυβερνητικής / συγκυβερνητικής απραξίας, τους άνεργους, τους άπορους και τους φτωχούς, ότι αναπόφευκτα αυτή θα προκαλέσει άξαφνα, εκεί που δεν το περιμένει κανένας,ούτε κι’ αυτοί οι ίδιοι, την αντιαποικιοκρατική / εθνικοαπελευθερωτική / κοινωνική εξέγερσή τους που θα μεταβάλλει ολοκληρωτικά την άθλια κατάστασή τους από τη μια στιγμή στην άλλη σε ευημερία, αν όχι αμέσως υλική, τουλάχιστον, ηθική και πνευματική.

Ποιο είναι το συμπέρασμα που προκύπτει;

Ότι οι Ελληνικές Κυβερνήσεις δανείζονται ξανά και ξανά από τους εταίρους της Ελλάδας στην Ευρωζώνη συνάπτοντας διαδοχικά μνημόνια με ολοένα και επαχθέστερους όρους (αφού σπαταλούν το χρόνο σε συμβολικόαντιμνημονιακόανταρτοπόλεμο και το χρήμα σε μάταια εγχειρήματα κεϋνσιανής ανάκαμψης) για να εφαρμόσουν εκείνα στα οποία είχαν συμφωνήσει προηγουμένως αλλά δεν εφάρμοσαν και εν τω μεταξύ η Ελλάδα κατρακυλάει σε αποικιακή κατάσταση επειδή ακριβώς δεν είναι αποικία!

https://tradingeconomics.com/greece/government-budget

Τι, λοιπόν, λέει επ’ αυτών το σύγγραμμα του αξιότιμου κου. καθηγητή;

Ότι είναι μπούρδες και ότι για όλα αυτά που μας συμβαίνουν φταίει η άβουλη ΕΕ/ΕΖ που υπό την ηγεσία της κακεντρεχούς και μνησίκακης Γερμανίας θέλει να μας μετατρέψει από περήφανους ελεύθερους Έλληνες σε αποικιακούς σκλάβους του «Ευρωπαϊκού Αυτοκρατορικού Τριγώνου».

“Η Γερμανία τιμωρεί την Ελλάδα προς παραδειγματισμό και συμμόρφωση των υπολοίπων, δηλαδή αδίκως, για να αποδεχτούν την πρωτοκαθεδρία της στην ΕΕ”, αυτή είναι η μόνιμη επωδός του συγγράμματος του κου. καθηγητή που εμφανίζεται ξανά και ξανά και πάλι ξανά στις σελίδες του (Κοτζιάς 201304:266, κ.α.).

Όσο κι’ αν αυτή η επωδός είναι εθνεγερτική άλλο τόσο η άτεγκτη στάση της Γερμανίαςείναι δικαιολογημένη και όχι μόνο για λόγους δικιάς της εσωτερικής λαϊκής κατανάλωσης:

1) η ανευθυνότητα και ο ερασιτεχνισμός των εγχώριων πολιτικών κομμάτων, των ηγετών, των κατά φιλική επιλογή υπουργών και των στελεχών τους, στη διαχείριση των κρατικών υποθέσεων πριν την κρίση και κατά την κρίση είναι μνημειώδεις ή μήπως μνημονιώδεις;

2) η αναλγησία της εγχώριας ολιγαρχίας, δηλαδή του μεγάλου κεφαλαίου, μπροστά στα δεινά που πλήττουν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι ιστορικά μάλλον απαράμιλλη μετά την εποχή της πρωταρχικής συσσώρευσης στην Ευρώπη,

3) η αδυναμία της κοινωνίας των πολιτών να αυτο-οργανωθεί σε συλλογικότητες πέραν της, κι’ αυτής κουτσά-στραβά, αλληλεγγύης είναι πρωτοφανής για τα ιστορικά πολιτικά δεδομένα της Ευρώπης και πολύ περισσότερο για τους επικεφαλής ενός κράτους ομοσπονδιακού,

4) η υπεροψία με την οποία η μικρή, μεσαία και μεγάλη εγχώρια επιχειρηματικότητα εισέβαλλε στα Βαλκάνια και τις χώρες του Εύξεινου Πόντου μετά την κατάρρευση του ’90 και συγκρούστηκε σχεδόν για ¼ αιώνα και πάρα πολλές φορές επιτυχώςμε την ανταγωνιστική γερμανική επιχειρηματική διείσδυση στις περιοχές αυτές δεν ξεχνιέται και ούτε καταπίνεται εύκολα ιδιαίτερα όταν μπορεί να “καθαγιαστεί” ως «εξάλειψη του ανταγωνισμού».

Παρ’ όλα αυτά, “εμείς”, οι Έλληνες, είμαστε κατά τα άλλα τα “αθώα” και “ανυπεράσπιστα” θύματα των εγγονών των ναζιστών που παίρνουν την ιστορική revancheτους για την ήττα των παππούδων τους στον τελευταίο μεγάλο πόλεμο για την οποία επιπλέον και δεν έχουν πλήρως επανορθώσει -ορθό αλλά άσχετο- μέχρι σήμερα.

Στην τελική ανάλυση της πραγματικότηταςπρόκειται για τη λυσσαλέα μάχη που όντως δίνει με όλα τα μέσα που διαθέτει το «Λαϊκό Κράτος» του εγχώριου μικροαστικού κρατικού και μονοπωλιακού καπιταλισμούαλλά για την ίδια του την επιβίωση και μόνο.

Ιστορικά πρόκειται για την ταξική καπιταλιστικοποίηση του εγχώριου κράτους το οποίο παύει πλέον να είναι πρωτίστως «κράτος για το ίδιο» και γίνεται -αντιστεκόμενο παντοιοτρόπως και ποικιλοτρόπως στη μετάλλαξή του- αποκλειστικό «κράτος για την καπιταλιστική τάξη» η οποία είναι, ωστόσο, πλέον «πολυεθνική» και «κοσμοπολίτικη»[i].

Υπό την οπτική αυτή, οι δημόσιοι και δημοτικοί υπάλληλοι -και ο αξιότιμος κ. καθηγητής είναι ένας εξ’ αυτών- εντελώς φυσιολογικά αισθάνονται ότι γίνονται από «αφέντες της κοινωνίας» «υπηρέτες της πολυεθνικής καπιταλιστικής τάξης». Πρακτικά, προς το παρόν και μέχρι την ολοκλήρωση της ταξικής μετάλλαξης του κράτους, νοιώθουν ότι είναι«αποικία» του καπιταλισμού, ότι κάνουν δηλαδή με το ζόρι αυτό που οι ίδιοι δεν θέλουν να κάνουν εκ πεποιθήσεως, … εξ’ ου και η θεωρία της αποικίας «χρέους»ή «υπο-χρέωσης» του αξιότιμου κου. καθηγητή.

Οι οπαδοί της θεωρίας της αποικίας «χρέους» ή «υπο-χρέωσης» δεν είναι παρανοϊκοί∙ είναι υπάλληλοι στο Δημόσιο, τους Δήμους και τις δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς που έχουν συσπειρώσει τους μικρομεσαίους προμηθευτές τους και έχουν προσαρτήσει ιδεολογικά (η περίφημη «ηγεμονία» των «οργανικών διανοουμένων» στην àlaΣΥΡΙΖΑ δημοσιοϋπαλληλική πανεπιστημιακή εκδοχή της) τους πάσης φύσεως«αντι-μεγαλο-καπιταλιστές»κρατιστές, από την Άκρα Αριστερά ως την Άκρα Δεξιά, ως αλληλέγγυους συμπαραστάτες τους σε έναν εκ των προτέρων χαμένο αγώνα που όσο αργεί να τερματιστεί τόσο αυξάνει τα θύματα στην οικονομία και την κοινωνία.

Ο αγώνας αυτός είναι εκ των προτέρων χαμένος επειδή ο ιστορικά κυριότερος τρόπος παρέμβασης του κράτους ήταν οι δημόσιες δαπάνες (συμπεριλαμβανόμενων και των επιχορηγήσεων προς πάσα κατεύθυνση) οι οποίες χρηματοδοτούνταν μέσω του δανεισμού. Τώρα, ο δανεισμός είναι ανέφικτος, άρα, επίσης, και η προσδιοριστική οικονομική παρέμβαση του «Λαϊκού» Κράτους. Επομένως, το κράτος αυτό, το «Λαϊκό Κράτος», υποχρεωτικά μεταλλάσσεται ταξικά σε “άλλο” κράτος, στο κράτος του παγκόσμιου κεφαλαίου.

Παρ’ όλα αυτά ο μάταιος αγώνας επιβίωσης του «Λαϊκού Κράτους» συνεχίζεται σε βάρος τόσο της οικονομίας όσο και της κοινωνίας. Δυστυχώς, η πλήρης κοινωνική αδιαφορία αποτελεί ένα από τα εκ γενετής προσδιοριστικά χαρακτηριστικά του Κράτους στην Ελλάδα, κληρονομιά της μακράς οθωμανικής κατοχής αλλά και απόρροια του ίδιου του ιμπεριαλιστικού τρόπου καταληκτικού σχηματισμού[ii] του ως Βασιλικού Κράτους υπό το σκήπτρο διαδοχικών αλλοδαπών φεουδαλικών οίκων (1833-1967).

29.   Η διπλά επικίνδυνη Ελλάδα αλλά και Κύπρος

Η απειλητική δυναμική του εγχώριου και κυπριακού καπιταλισμού στο Νοτιοανατολικό Τόξο Διαπεριφερειακής Οικονομικής Ολοκλήρωσης στην Ευρώπη στηρίζεται στη συνδυασμένη επιχειρηματική ικανότητά τους να προσελκύουν ιδιωτικά, ημι-κρατικά και κρατικά κεφάλαια τρίτων χάριν της θέσης τους στο χάρτη της Ν. Α. Μεσογείου, της ιστορικής παράδοσης ιδιαίτερων σχέσεων μ’ αυτούς, της ναυτιλίας και του εμπορίου που μετάτρεψαν τις περισσότερες απ’ αυτές τις σχέσεις σε αμοιβαία επωφελή επιχειρηματική συνεργασία και, φυσικά, του μετατρέψιμου ευρωπολυεθνικού νομίσματος που διαθέτουν.

Αυτό προϋποθέτει και συνεπάγεται την ύπαρξη χρηματοπιστωτικού συστήματος διαπεριφερειακής κλίμακας το οποίο οι εγχώριες και κυπριακές τράπεζες είχαν κατορθώσει να στήσουν ενάντια στον ανταγωνισμό του γερμανικού τραπεζικού συστήματος που έχει επιλέξει να επεκταθεί στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη κυρίως μέσω συνεταιριστικών τραπεζών (RaiffeisenBankInternationalAG[iii]). Ειδικότερα, υπενθυμίζεται ότι το κυπριακό τραπεζικό σύστημα είχε ανέκαθεν προνομιακούς δεσμούς και με το Cityτου Λονδίνου αλλά και με ρωσικά και αραβικά κεφάλαια.

Χωρίς την υποστήριξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η ελληνο-κυπριακή επιχειρηματικότητα χάνει το δυναμισμό της και υποβαθμίζεται σε κατάσταση ακίνδυνου και υπάκουου επιτόπιου κατασκευαστικού και βιομηχανικού εργολάβου και υπεργολάβου.

Εκτός, όμως, από τον όποιο ανταγωνιστικό κίνδυνο αποτελούσαν Ελλάδα και Κύπρος (μαζί με την Ιταλία και το Ισραήλ στα δύο άκρα του) στο πλαίσιο του Νοτιοανατολικού Ευρωπαϊκού / Μεσογειακού Τόξου Διαπεριφερειακής Οικονομικής Ολοκλήρωσης, η Ελλάδα -πολύ περισσότερο από την Κύπρο του κου. Χριστόφια του ΑΚΕΛ- αντιπροσώπευε και έναν επιπλέον και πολύ σημαντικότερο κίνδυνο για τη Γερμανία αλλά και την ΕΕ/ΕΖ. Ο κίνδυνος αυτός ήταν πολιτικός και λεγόταν «ΣΥ.ΡΙΖ.Α.»!

Μετά από τις εκλογές Μαΐου και  Ιουνίου 2012 στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ απέσπασε αντίστοιχα πρώτα το 16,78% και μετά το 26,89% των ψήφων και αναδείχθηκε Αξιωματική Αντιπολίτευση κατέστη φανερό σε όλους, επίσης και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή καθώς και στη Γερμανική Κυβέρνηση, ότι όδευε ολοταχώς προς την ανάληψη της διακυβέρνησης του κράτους.

Αυτή η αναπάντεχη, αν μη τι άλλο κοινοβουλευτική,νεκρανάσταση ενός σταλινικής προέλευσης νεο-κομμουνισμού στην ορατή προοπτική της “κοινοβουλευτικής κατάληψης της εξουσίας”απειλούσε ευθέως με τον κίνδυνο της μεταδοτικής πολιτικής μόλυνσης αν όχι όλο, τουλάχιστον ένα τμήμα, του Ευρωπαϊκού Οικοδομήματος με ή δίχως την -κατά τον αξιότιμο κ. καθηγητή- υποκείμενή του Γερμανική Αυτοκρατορία.

Επομένως:

5) από τον Ιούνιο 2012 και μετά η κυρίαρχη αν όχι η αποκλειστική προτεραιότητα της πολιτικήςτης Ευρωπαϊκής Επιτροπής καθώς και όλων των Γερμανικών Κυβερνήσεων για την Ελλάδα δεν ήταν η “διάσωσή”της και η “επάνοδός της στην ανάπτυξη”αλλά η πλήρης πολιτική εξόντωση του ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον, η Γερμανική Κυβέρνηση συνύφαινε μ’ αυτήν και την παράλληλη και ταυτόχρονη αποδιάρθρωση της διαπεριφερειακής δυναμικής της εγχώριας επιχειρηματικότητας μέσω της πλήρους λειτουργικής αχρήστευσης του εγχώριου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Η Γερμανική κυβέρνηση, ξανά η πιο έμπειρη σε ζητήματα αντι-κομμουνισμού από τους εταίρους της στην ΕΕ/ΕΖ (η εμπειρία της προσάρτησης και ενσωμάτωσης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας και η συνημμένη της εξάλειψη του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας τη δεκαετία του ’90 είναι ακόμη ζωντανή) ανέλαβε εργολαβικά και -φυσικά- με το “τραπεζικό” αζημίωτο το έργο αυτό(«projectmanagement») και -τελικά- το διεκπεραίωσε επιτυχώς.

30.   Η πολιτική εξόντωση του ΣΥΡΙΖΑ

Η πολιτική εξόντωση του ΣΥΡΙΖΑ συντελέστηκε σε τέσσεραδιαδοχικά στάδια:

Πρώτο, με το πάγωμα των πάντων μετά τις Ευρωεκλογές του Μαΐου 2014 (το 26,53% που ο ΣΥΡΙΖΑ απέσπασε και βγήκε πρώτο κόμμα έδειξε προς πάσα κατεύθυνση ότι απέχει μόλις μια ανάσα από την ανάληψη της διακυβέρνησης του κράτους),

Δεύτερο, με το σχηματισμό συγκυβερνητικού σχήματος με την Λαϊκίστικη Κρατικιστική / Πατριωτική Δεξιά, βλέπε ΑΝΕΛ, που προέκυψε από τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015,

Τρίτο, με την υπερψήφιση στις 13 Μαρτίου 2015 με 233 /300 ψήφους[iv] (78%) του καραμανλικού πρώην Υπουργού Εσωτερικών των κυβερνήσεων της ΝΔ (2004-2009) και πανεπιστημιακού καθηγητού Διοικητικού Δικαίου κου. Προκόπη Παυλόπουλου ως Προέδρου της Δημοκρατίας ύστερα από πρόταση του Πρωθυπουργού και Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κου. Τσίπρα.

Η δε υπερψήφιση του κου. Παυλόπουλου εκ μέρους της «Δραχμικής Αριστεράς” του ΣΥΡΙΖΑ (Π. Λαφαζάνης, Ζ. Κωνσταντοπούλου, κ.α.) υπήρξε αυτοκτονική για την ίδια καθότι αποδέχθηκε και εμπράκτως υπερθεμάτισε το λαϊκομετωπικό χαρακτήρα της συγκυβέρνησης τους με τους ΑΝΕΛ. Επιπλέον, όμως, εξόντωσε και κάθε δυνητική μαζική εναλλακτική σοσιαλιστική δυναμική θα μπορούσε να εκπορευτεί από τις κομματικές τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ ως αντίδραση στην επικείμενη “προδοσία” εκ μέρους της λαϊκομετωπικής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Με λίγα λόγια, η ΛΑΕ έπαψε να υπάρχει ως εναλλακτική πολιτική λύση προτού κ’ αν σχηματιστεί …

Τέταρτο, με την ψήφιση του Μνημονίου #4 στις 18 Μαΐου 2017 από τη 2η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που προέκυψε από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.

Μεταξύ τουτρίτου και του τέταρτου σταδίου μεσολαβεί η «εβδομάδα της απόλυτης εθνικής καταστροφής» με ημερομηνία έναρξης τη θέσπιση των ελέγχων στην κίνηση των κεφαλαίων στις 28 Ιουνίου και ημερομηνία λήξης την ημερομηνία διεξαγωγής του(ψευτο-)δημοψηφίσματος στις 5 Ιουλίου 2015.

Αυτό είναι εν ολίγοις -κατά τη γνώμη μου- το πλαίσιο των ελληνο-γερμανικών σχέσεων από την διενέργεια του PSIτο Μάρτιο 2012 μέχρι και τη ψήφιση του 4ου Μνημονίου το Μάιο 2017.

31.   Ελλάδα: η “αποικία” που κανείς δεν θέλει να φορτωθεί
αλλά όλοι εκμεταλλεύονται

Συμπέρασμα: κανένας, μα κανένας,στον κόσμο αυτό δεν επιθυμεί να καταστήσει την Ελλάδα αποικία του. Γιατί κανένας δεν διαθέτει το ολιστικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα  σε παγκόσμια κλίμακα για να το κάνει επιτυχώς και είναι εντελώς αμφίβολο εάν το ισοζύγιο κόστους / οφέλους θα έβγαινε -τελικά- θετικό[v]. Ούτε, επίσης, κανένας -πλην των ΗΠΑ- διαθέτει την ισχύ να συγκρουστεί ευθέως με τους κατά περίπτωση κορυφαίους ανταγωνιστές του ή/και εν δυνάμει εχθρούς του. Αλλά ακόμα και να το ήθελε χωρίς να υπολογίζει το όποιο κόστος / όφελος έχει η εκπλήρωση της επιθυμίας του, τεχνικά δεν μπορεί να καταστήσει ένα κράτος-μέλος της ΕΕ/ΕΖ «αποικία»[vi].

Ειδικότερα, όσο υπάρχει κοινοβουλευτισμός, δηλαδή όσο οι βουλευτές εκλέγονται από την ψήφο και με την ψήφο του εκλογικού σώματος, κανένας δεν μπορεί να «ελέγξει» 100% το Κοινοβούλιο, άρα κατά 100% και την προκύπτουσα απ’ αυτό όποια κυβέρνηση.

Ο σκληρός πυρήνας της δημοκρατίας δεν είναι «διαδικαστικός», κοινοβουλευτικός ή ευρωενωσιακός,  όπως νομίζει μάλλον εξ επαγγελματικής αλλοτρίωσης, ο αξιότιμος κ. καθηγητής αλλά οι εκλογές και η συμμετοχή του εκλογικού σώματος σ’ αυτές. Όσο μικρότερη είναι η συμμετοχή του τόσο περισσότερο επιρρεπής είναι η προκύπτουσα κυβέρνηση σε επιβλαβείς συμβιβασμούς με δανειστές, εταίρους αλλά και κάθε τρίτο.

Όσο η Ελλάδα είναι κράτος-μέλος της ΕΕ/ΕΖ, η δημόσια διοίκηση και η διακυβέρνηση περιορίζονται -έστω σε έναν κάποιο ακόμα και ελαχιστότατο βαθμό- από τα κοινοτικά δεδομένα και τον εγχώριο κοινοβουλευτισμό. Όχι για λόγους “δεοντολογίας” ως προς το όποιο «κοινοτικό κεκτημένο» αλλά εξ’ αιτίας της ανταγωνιστικής πίεσης των υπολοίπων εταίρων / δανειστών και μη. Δεν μπορούν να κάνουν “ό,τι μα ό,τι θέλουν” όπως κάνει π.χ. ο Πρόεδρος Μαδούρο στη Βενεζουέλα, επειδή δεν τους αφήνει ο ανταγωνισμός των πολυεθνικών εταιρειών και των υποστηρικτικών τους κρατών, ευρωπαϊκών και μη.

Επομένως, είτε με χρέος ή χωρίς, η Ελλάδα δεν είναι και ούτε πρόκειται να γίνει «αποικία». Μπορεί να γίνει εξαρτημένο και διάτρητο κράτος, όπως άλλωστε και ήδη είναι∙ μπορεί να υποβαθμιστεί σε ευρωπαϊκή επαρχία, όπως άλλωστε και ήδη υποβαθμίζεται∙ αλλά αυτό που ο αξιότιμος κ. καθηγητής έχει στο κεφάλι του, όπως και να το ονομάζει ή να ονομάζεται, αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ των ποτών!

Όλοι, όμως, αποικιοκράτες και μη,θέλουν να αρπάξουν ό,τι μπορούν απ’ αυτό που για τον καθένα τους σημαίνει «Ελλάδα». Άλλος το ειδικευμένο ιατρικό προσωπικό, άλλος τους φυσικούς και μαθηματικούς, άλλος τις παραλίες, άλλος τα λιμάνια, άλλος τα αεροδρόμια, άλλος τα τραίνα και τους εμπορευματικούς σταθμούς, άλλος τις τράπεζες, άλλος τα ορυκτά, άλλος τον ήλιο, κ.ο.κ. Πρόκειται περί ενός noman’sland που καμία Ελληνική Κυβέρνηση δεν μπορεί να περιφράξει για να περιφρουρήσει.Όχι, επειδή η Ελλάδα έχει γίνει αποικία αλλά επειδή η Ελλάδα είναι οικειοθελώς κράτος-μέλος της ΕΕ/ΕΖ. Μόνο η κοινωνία, συστοιχιζόμενη γύρω από την μισθωτή εργασία, μπορεί και μόνο με όρους επιτόπιας συλλογικής αλλά και διεθνοεταιρικής επιχειρηματικής δραστηριότητας και ενεργού πολιτικής συμμετοχής. Η εγχώρια επιχειρηματική τάξη είναι με το μέρος, συνεργάτρια, των επελαυνόντων καπιταλιστών, μικρών, μεσαίων, μεγάλων. Όσο περισσότερο ισχυροί είναι, τόσο μεγαλύτερο μετοχικό μερίδιο θα έχουν στις κοινές επιχειρήσεις τους.

Πρόκειται περί μιας γενικευμένηςπολυεθνικής καπιταλιστικής επιδρομικής λεηλασίας των εγχώριων πλουτοπαραγωγικών πόρων, πρωτίστως του διαθέσιμου ανθρώπινου δυναμικού, και όχι για την έμπρακτη αναβίωση αποικιοκρατικών αυτοκρατορικών σχεδίων που υπάρχουν μόνο σε μυαλά κρατικών λειτουργών πουπεριστρέφονται μονίμως και διαρκώς γύρω από τον άξονα της “εθνικής, βλ. φυλετικής, ανωτερότητας και ισχύος”.Ο φίλος, συνάδελφος και σύντροφος Σταμάτης Πάρχας σε μια συζήτηση στο Facebook στις 3 Σεπτεμβρίου 2017 συνόψισε περιεκτικάαυτήν την επιχείρηση ως «ιμπεριαλιστικό νεοφιλελευθερισμό».

Ο ίδιος ο αξιότιμος κ. καθηγητής (201304:340) διαπιστώνει (χωρίς -δυστυχώς- να αντιλαμβάνεται τι ακριβώς σημαίνει αυτό για τη χρεοαποικιακή θεωρία του – και αυτό είναι δυστυχώς τραγικό!) ότι τα πρώτα αναγνωριστικά αποσπάσματα του περίφημου αυτοκρατορικού στρατού των 3Α που κατέφθασαν στην Ελλάδα αποσυντέθηκαν σε ορδές πειναλέων πλιατσικολόγων: «… οι Τροϊκανοί κάνουν και “περίεργες μπίζνες για πάρτη τους”, ενώ, ταυτόχρονα τα στελέχη από όλες τις ομάδες προωθούν τα επιχειρηματικά συμφέροντα των κρατών προέλευσής τους.»!

“Θα βουτήξουμε καπιταλιστικότατα ό,τι μπορούμε εδώ και τώρα και μετά θα επιστρέψουμε στον κυριλέ αστικό καθωσπρεπισμό”:αυτή ανέκαθεν ήταν και, φυσικά, συνεχίζει να είναι η θεμελιώδης απλή κεφαλαιουχικήληστρική λογική, στάση και υποκρισία.

“Αυτό που δεν μπορείς να υπερασπίσεις είσαι καταδικασμένος να στο πάρουν με το καλό ή με το ζόρι”: αυτή είναι η πεμπτουσία του ανελέητου διαρκούς ανταγωνισμού που ενδογενώς χαρακτηρίζει την κεφαλαιοκρατία.

Ο κ. Καζάκης (ΕΠΑΜ 20110716) βλέπει ότι το πλιάτσικο, η λεηλασία, η αρπαγή, κατατείνουνστην αποδιάρθρωση του Ελληνικού Κράτους και συμπεραίνει ότι προοπτικά καταλήγουν στον κατακερματισμό της επικράτειάς του: «Η χώρα θα πρέπει τουλάχιστον οικονομικά να τεμαχιστεί σε περιοχές και περιφέρειες, να εκχωρήσει την εκμετάλλευση των νησιών και τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο. Ολόκληρη η χώρα έχει μετατραπεί σε οικόπεδο που πουλιέται με το στρέμμα. Η Ελλάδα άρχισε ήδη να μεταβάλλεται σε κράτος υπό αίρεση, διαρθρωμένο σε ημιαυτόνομες περιφέρειες εύκολα ιδιωτικοποιήσιμες και προσαρτήσιμες σε γειτονικά κράτη, κρατίδια και προτεκτοράτα ανάλογα με τα συμφέροντα των μεγάλων της ευρωζώνης και των ΗΠΑ.».

Πως αντιμετωπίζεται αυτή η γενική επέλαση του αρπακτικού παγκόσμιου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού; Μήπως με την προσαγωγή του στο δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως σκέπτονται ορισμένοι;Ή μήπως με τον σχηματισμό -συνεργατικά με τον κ. Καζάκη;- του ΝέουΕθνικού Πατριωτικού Απελευθερωτικού Μετώπου όπως σκέπτονται ορισμένοι άλλοι;

32.   Ελλάδα: ευρωπαϊκή επαρχία ή ευρωπαϊκή πολιτεία;

Είναι, πραγματικά, μεγάλης απορίας άξιον γιατί ο αξιότιμος κ. καθηγητής (Κοτζιάς 201304:287) χαρακτηρίζει ένα -κατά την άποψή του- ιστορικά νέο φαινόμενο («αποικία εντός της ΕΖ») ως νέο τύπο («χρέους») ενός παλαιότερου και εκλιπόντοςεδώ και μισό και πλέον αιώνα φαινομένου («αποικία») όταν μάλιστα – απ’ ότι αποδείχθηκε προηγουμένως- το χρέος ήταν τον 19ο αιώνα βασικός συντελεστής και πρόσχημα αποικιοποίησης ανεξαρτήτων και βιομηχανικά και καπιταλιστικά καθυστερημένων κρατών αλλά δεν ήταν τον 20ο αιώνα όσο τουλάχιστον αφορά τη Γερμανία και την Αυστρία μετά τους ΠΠ Ι και ΙΙ.

Κατ’ αρχάς, όλα αυτά τα “μνημονιακά κόλπα” που η Τρόικα κάνει στην Ελλάδα, είναι το επάγγελμα του ΔΝΤ το οποίο και προσελήφθηκε από την ΕΕ για να συνεισφέρει ακριβώς αυτή του τη τεχνογνωσία, δηλαδή -πρακτικά- να διαχειριστεί τα προγράμματα προσαρμογής και ανάταξης των οιονεί χρεοκοπημένων κρατών-μελών της υπό την πολιτική εποπτεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, την οικονομική εποπτεία του Eurogroup και τους ιδιαίτερους νομισματικούς περιορισμούς της ευρωζώνης που θέτει η ΕΚΤ. Είναι τα περίφημα και περιβόητα Προγράμματα Δομικής Προσαρμογής του ΔΝΤ για τα οποία ο αξιότιμος κ. καθηγητής δεν αφιερώνει ούτε μια κουβέντα.

Υπενθυμίζεται ότι ήδη σημειώθηκε ότι μεταξύ του 2008 και του  2011 συνολικά 30 κράτη, δηλαδή το 15,5% των 194 υφιστάμενων κρατών του πλανήτη, προσέφυγαν στις υπηρεσίες του ΔΝΤ για να χρηματοδοτηθούν και να προσαρμοστούν σύμφωνα με τις υποδείξεις / εντολές / διαταγές του, δηλαδή να τεθούν υπό μνημονιακό καθεστώς χωρίς την ΕΕ, την ΕΚΤ και τη Γερμανία.

Όπως έχει, επίσης, ήδη σημειωθεί, ο αξιότιμος κ. καθηγητής αποφεύγει να χαρακτηρίσει την Ελλάδα συμβατικά και συγκαταβατικά ως οικονομικά καθυστερημένο και περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας κράτος ή ακόμα και επικυριαρχούμενο κράτος ή συνδεδεμένο υποτελές κράτος ή ακόμα και αποτυχημένο / διάτρητο κράτος υποβαθμισμένο σε περιφερειακή διοίκηση (είτε μέσω χρέους ή άνευ χρέους) και επιλέγει να το χαρακτηρίσει μεταφορικά μέσω μιας παράδοξης ανουσιότητας «εσωτερικής στην ΕΖ αποικίας χρέους».

Θα μπορούσε, φυσικά, να ονομάσει κυριολεκτικά το φαινόμενο που αναγνωρίζει με αυτό που πραγματικά είναι / γίνεται η Ελλάδα: υποβαθμίζεται από «Κράτος-Μέλος της ΕΕ» σε «Επαρχία της ΕΕ» και, επομένως, η διακρατική «ισοτιμία» αντικαθίσταται από τη μερική διακρατική «ιεραρχία».

Ο παρών ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός είναι «υπεριμπεριαλισμός» επειδή μετασχηματίζει επίσης τα συστατικά «Κράτη» του σε «Επαρχίες» του ή «Πολιτείες» του κατά την αμερικανική ονοματολογία. Εξ’ ου και ο όρος «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης».

Μάλλον είναι χρήσιμο να υπενθυμιστεί, επίσης, ότι η Ρώμη -το αυτοκρατορικό αρχέτυπο της Δύσης- δεν είχε «Αποικίες» αλλά «Επαρχίες» … (που στο τέλος απόκτησαν και ισότιμα πολιτικά δικαιώματα με τη μητροπολιτική Ιταλία). Αυτό ο αξιότιμος κ. καθηγητής το γνωρίζει (Κοτζιάς 201304:57-8) αλλά πετάει έτσι απλά φέρουσα πληροφορία και φερόμενο μήνυμα στον κάλαθο των αχρήστων…

Αυτονόητα, η θέση του ελληνικού ευρω-επαρχιωτισμού θεωρητικά δομείται πάνω στην περίφημη ροπή συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου που ενδογενώς χαρακτηρίζει τον καπιταλισμό σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου:οι μικροαστοί -τουλάχιστον έτσι όπως τους γνωρίζουμε στην Ελλάδα- είναι νεκροί, απλώς δεν τους έχει ακόμα ανακοινωθεί η ευτυχής απώλειά τους!

Αυτή η θεμελιώδης ροπή του καπιταλισμού είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτη στον τραπεζικό τομέα όλων των οικονομιών του κόσμου αρχίζοντας από την Ελλάδα και καταλήγοντας στις ΗΠΑ.

Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι αυτήν τη ροπή όλοι τη γνωρίζουν και όλοι αναγνωρίζουν τη σπουδαιότητά της, κανένας  -πλην προς τιμήν τους τού ΚΚΕ και ορισμένων μόνο εκ των τροτσκιστικών μικροοργανώσεων- δεν τη λαμβάνει υπόψη του στις αναλύσεις του και στην πολιτική στρατηγική του. Κλείνουν ερμητικά τα μάτια τους απέναντί της επειδή -τελικά- αποτελεί το καπιταλιστικό παγόβουνο στο Λαϊκομετωπικό Τιτανικό με τον οποίο έχουν βγάλει σταλινικό εισιτήριο για το σοσιαλισμό. Το ναυάγιο του ΣΥΡΙΖΑ θα τους διδάξει, άραγε, ότι η λαϊκομετωπική συμμαχία με τους μικροαστούς δεν οδηγεί στο σοσιαλισμό αλλά στονιοστόΜνημόνιοj, j = 1, …,n, …∞, δηλαδή στην τοπική συστημική επαναρύθμιση του καπιταλισμού ωςοργανικό τμήμα του πολυεθνικού καπιταλισμού στην Ευρώπη δίχως τους άχρηστους μικροαστούς και τους υπεράριθμουςδημόσιους υπάλληλους και με γενικευμένη χρήση του οικονομικού λογισμού της αξίας και στα «δημόσια αγαθά και υπηρεσίες» επίσης;

Πρώτα το δολάριο (Αλάσκα 1867, Πουέρτο Ρίκο 1913, Ισημερινός, Ελ Σαλβαντόρ, Ζιμπάμπουε, Γκουάμ, Παρθένοι Νήσοι, Τιμόρ-Λέστε, Αμερικανική Σαμόα, Νήσοι Μαριάνα, Μικρονησία, Παλάου, Νήσοι Μάρσαλ– [Adkins20150409])έγινε το εθνικό νόμισμα ανεξάρτητων κρατών και περιοχών καθώς και αυτόνομων εδαφών.

Μετά, τη δεκαετία του 1930, και κατόπιν της (προσωρινής) κατάργησης της σύνδεσης της λίρας στερλίνας και του γαλλικού φράγκου με το χρυσό, ακολούθησεαντίστοιχα η λίρα στερλίνα του ΗΒ εντός της ζώνης της στερλίνας (με 100 κράτη, ανεξάρτητες περιοχές και αυτόνομα εδάφη στο απόγειό της) και το γαλλικό φράγκο εντός της ζώνης του φράγκου (με 14 κράτη).

Μετά, την 1η Ιανουαρίου 1964, εκδόθηκετο μεταβιβάσιμο ρούβλι ως λογιστικό μεταβιβάσιμο και συναλλαγματικά μετατρέψιμο νομισματικό υπόλοιπο των οικονομικών συναλλαγών των 11 και μετά την αποχώρηση της Αλβανίας το 1987 των 10 κρατών-μελών του Συμβουλίου Οικονομικής Αμοιβαίας Βοήθειας – ΣΟΑΒ (CouncilforMutualEconomicAssistance – CMEA) που είχε σχηματιστεί από την και υπό την ΕΣΣΔ το 1949-1991.

Ο Terentyev (20170212) σημειώνει με απαστράπτουσα σοβιετική υπερηφάνεια: «Το μεταβιβάσιμο ρούβλι ήταν το πρώτο σημαντικό εγχείρημα δημιουργίας ενός υπερεθνικού νομίσματος. Τα άλλα υπερεθνικά νομίσματα ήρθαν αργότερα. Επομένως, στο πεδίο αυτό η χώρα μας προηγείτο των υπολοίπων.».

Το μεταβιβάσιμο ρούβλι ήταν συνθετική των συστατικών εθνικών νομισμάτων λογιστική νομισματική μονάδα και αυτό, όντως, είναι ποιοτικά διαφορετικό από την (λενινιστικά ιμπεριαλιστική) διεθνή επεκτατική επικράτηση ενός κατά τα άλλα καθαρόαιμου εθνικού νομίσματος (δολάριο, στερλίνα, φράγκο, κ.ο.κ.).

Μετά, στο πρότυπο του μεταβιβάσιμου ρουβλιού, σχηματίστηκε η Ευρωπαϊκή Νομισματική Μονάδα (EuropeanCurrencyUnit – ECU) το 1979 η οποία το 1999 μετασχηματίστηκεσε πραγματικό νόμισμα, στο Ευρώ (πλέον της Ανδόρρας, του Κοσσόβου, του Μαυροβουνίου, του Μονακό και του Άγιου Μαρίνου).

Όλα αυτά μας δίδαξαν ότι η ροπή συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου αφορά επίσης και τα εθνικά νομίσματα, έχει δηλαδή επιπλέον και νομισματικό χαρακτήρα. Η νομισματική συγκέντρωση και συγκεντροποίηση διαπερνάει και υπερβαίνει τα εδαφικά σύνορα των κρατών και δημιουργεί αυτοτελείς από αυτά νομισματικές ζώνες υπό Κεντρικές Τράπεζες που δεν είναι κρατικές ή κρατικά ελεγχόμενες από τα κράτη που στην επικράτειά τους χρησιμοποιείται το υπερεθνικό ή άλλης εθνικότητας νόμισμα.

Αυτό το οφθαλμοφανές γεγονός το είχε αντιληφθεί μέχρι και ο συγχωρεμένος Τσάβες ο οποίος φρόντισε να ενθέσειστη συνταγματική μεταρρύθμιση του 2007 την πρόνοια -υπό όρους και προϋποθέσεις- της υιοθέτησης ενός κοινού νομίσματος στο πλαίσιο της οικονομικής ολοκλήρωσης της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής (Λαμπρόπουλος 2009:74-5)!

Στην Ελλάδα, όμως, αυτό το απλό γεγονός, που δεν είναι καθόλου νέο,και παρά την παλαιότερη παραδειγματική σχετική σοβιετική και κεντρο-ανατολικο-ευρωπαϊκή εμπειρία και την πρόσφατη σχετική έμπρακτη υπόδειξη του Τσάβες, αρνούνται πεισματικά να το αναγνωρίσουν πρακτικά όλοι ανεξαιρέτωςστην Αριστερά πλην του ΚΚΕ και ορισμένων εκ των τροτσκιστικών μικροοργανώσεων..

Ειδικότερα, αγνοούν επιδεικτικά -μαζί με τους Αμερικανούς καθηγητές και αναλυτές που προβλέπουν ανά τακτικά χρονικά διαστήματα την εξάλειψη του ανταγωνιστικού Ευρώ- την περίφημη «δολαριοποίηση» που αποτελεί και το κύριο όργανο του σύγχρονου αμερικανικού ιμπεριαλισμού (π.χ. BergA., Borensztein E., 200012, Mwase N., Kumah F. Y., 201501, Catão Luis A.V., Terrones M. E., 201604, κ.λπ., κ.λπ.). Αυθεντικός ιμπεριαλισμός κατ’ αυτούς είναι μόνο ο εθνικός καπιταλισμός∙ ο πολυεθνικός και δη ευρωπαϊκός καπιταλισμός είναι … προσωρινή οφθαλμαπάτηπου θολώνει το ταξικό τοπίο (!;).

Εκτός, όμως, από τον όποιο ταξικό αποπροσανατολισμόενδεχομένως επιφέρει, η Ευρωζώνη τερματίζει, επίσης,οριστικά και αμετάκλητα το παρωχημένο πλέον νόημα της διακριτής πολιτικής ύπαρξής τους:δεν υπάρχει πλέον ούτε «Σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα (έστω και μεταβατικά)», ούτε, ακόμα περισσότερο «Εθνικός Σοσιαλισμός» αλλά ούτε και το ενδιάμεσό τους «Κοινωνικό Κράτος Πρόνοιας».Οι δε οπαδοί της «δραχμικής επιστροφής» απλώς γυρίζουν στο παρελθόν επειδή δεν αντιλαμβάνονται το παρόν και, επομένως, δεν μπορούν να διακρίνουν το μέλλον και έτσι να αποφασίσουν που θέλουν να πάνε και πως.

Στην πρώτη γραμμή υπεράσπισης του Λαϊκού Κράτους του εγχώριου μικροαστικού κρατικού και μονοπωλιακού καπιταλισμού βρίσκεται τόσο η κινηματική Άκρα Αριστερά όσο και η πραξικοπηματική Άκρα Δεξιά. Το Κέντρο, φιλελεύθερο ή σοσιαλδημοκρατικό, παραπαίει αμφίθυμο ανάμεσα σε έναν εκσυγχρονισμό που δεν το περιλαμβάνει στην εμπροσθοφυλακή του και έναν πατερναλιστικό ημικρατισμό των ΜΚΟ που το κατατάσσει στην οπισθοφυλακή του.  Κανείς τους δεν θέλει την όποια κοινωνική και δη οικονομική αυτο-οργάνωση και αυτ-ενέργεια με πυρήνα τη μισθωτή εργασία και τα εισοδήματα και τα κεφάλαια που διαθέτει.Παραχωρούν, επομένως, εμμέσως πλην σαφώς και εξ αντικειμένου την «κοινωνική εξουσία» στους εγχώριους Ολιγάρχες (και τους ξένους συνεταίρους τους) …

Η ΕΕ δεν είναι τα κράτη-μέλη της όπως αφελώς φρονεί η αυτοκρατορική ανάλυση του αξιότιμου κ. καθηγητή αλλά η οικονομική ζώνη στην οποία το ευρώ χρησιμοποιείται ως κύριο νόμισμα συναλλαγών και αποθεματικό / αποταμιευτικό νόμισμα. Τα όρια της οικονομικής επικράτειας του ευρώ, συνεχώς μεταβαλλόμενα αυτά καθ’ εαυτά, υπερβαίνουν τα όποια κρατικά σύνορα και, επομένως, τα κράτη στην Ευρώπη υποβαθμίζονται από φορείς άσκησης κοινωνικής πρόνοιας υπέρ του εκλογικού σώματος σε εντολοδόχους των πολυεθνικών που δραστηριοποιούνται και των χρηματοπιστωτικών αγορών που επενδύουν επίσης και στη μικρούλα για αυτές επικράτειά τους.

Το δίλλημα που σήμερα αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι από ιστορική, οικονομική και θεωρητική άποψη εξαιρετικά απλό.

Καλείται να αποφασίσει:

·        αν θα παραμείνει στη σημερινή (με ή δίχως μνημονιακού τύπου χρηματοδοτική στήριξη) καπιταλιστική ευρωπαϊκή επαρχιωτικοποίησή της με πολιτικούς όρους τοπικής κοινοβουλευτικής δικτατορίας περιορισμένης κοινωνικής συμμετοχής και αντιπροσωπευτικότητας

ή

·        αν θα κατευθυνθεί με πολιτικούς όρους ενεργού και πλατιάς κοινωνικής συμμετοχής και εκπροσώπησης προς την Ενωμένη Σοσιαλιστική Ευρώπηως Πολιτεία της μαζί  με τους ευρωπαίους συμπολίτες και πρωτίστως τους συνάδελφους μισθωτούς, νυν, πρώην και μελλοντικούς .

“Τρίτος δρόμος” δεν υπάρχει!

33.   Η πολιτική χρησιμότητα μιας εσφαλμένης θεωρίας

Για ποιο, λοιπόν, λόγο ή σκοπό ήαιτία, ο αξιότιμος κ. καθηγητής συναρμολογεί μια νέα θεωρία με παλιά, ακατάλληλα και άχρηστα πλέον υλικά που την καθιστούν ως τέτοια σίγουρα οπισθοδρομική[vii]αν όχι αντιδραστική;

Η μόνη λογική εξήγηση που μπόρεσα να βρω -συγχωρέστε με αν κάνω λάθος- είναι ότι από τη μια ο αξιότιμος κ. καθηγητής μάλλον δεν θέλει να χαρακτηρίσει την Ελλάδα straightforwardως Ευρωπαϊκή Επαρχία επειδή ο χαρακτηρισμός αυτός εμμέσως προϋποθέτει την μακροημέρευση της ΕΕ για την οποία ο αξιότιμος κ. καθηγητής προφανώς αμφιβάλλει ή απλώςδεν επιθυμεί,και από την άλλη ο χαρακτηρισμός «αποικία χρέους» έχει πολυποίκιλα παράλληλα νοήματα που την κάνουν ευπρόσδεκτη και αποδεκτή σε πολιτικά και ταξικά ανομοιογενή ακροατήρια τόσο αριστερών, όσο και δεξιών πεποιθήσεων. Επιπλέον, πολιτικά παραπέμπει ευθέως στον αντι-αποικιακό, αντι-κατοχικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και ταξικά στο Λαϊκό Μέτωποκαι τη «Λαϊκή Δημοκρατία»[viii]της Τρίτης Διεθνούς του Στάλιν που όλα τους αποτελούν κορυφαία προτάγματα δράσης με τα οποία ο αξιότιμος κ. καθηγητής, ως πρώην (;) Κομμουνιστής, έχει διαπαιδαγωγηθεί από τη νεότητά του και μάλιστα στις σκληρές και επικίνδυνες συνθήκες της απριλιανής στρατιωτικής δικτατορίας.

Μήπως, λοιπόν, η περίφημη «αποικία χρέους» αποτελεί-τελικά-ένα αριστοτεχνικόπολυψηφοοσυλλεκτικό προπαγανδιστικό έργο αντιδυτικής τεχνοτροπίας ενδεδυμένου με την πατριωτική λεοντή του ΕΑΜ, την υπεράνω Αριστεράς και Δεξιάς ουδετερότητα της επιστημοσύνης και την αθωότητα της άδολης ευρυμάθειας του αξιότιμου κου. καθηγητή;

Από πολιτική άποψη ο αξιότιμος κ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς, Πρόεδρος της Κίνησης Ιδεών και Δράσης – ΠΡΑΤΤΩ και Υπουργός Εξωτερικών είναι -κατά δήλωσή του- «Αριστερός Πατριώτης». Αυτό σημαίνει ότι στις δομικέςιδεολογικές αρχές του μαζί με την πατρίδα, τους Έλληνες και το έθνος, πιθανώς και την ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία,συνυπάρχει επίσης και η ιστορική πολιτική λαϊκοδημοκρατική παράδοση του εγχώριου σταλινισμού που την τρίτη περίοδο του εμφυλίου 1946-1949 είχε μεταλλαχτεί στον ζαχαριαδικό εθνο-απελευθερωτικό μαοϊσμόο οποίοςμετά τη στρατιωτική ήττα τουεπιβίωσε λάθρα και διάσπαρτα στις γραμμές της “Αριστεράς”αλλά πάντοτε με «το όπλο παρά πόδας».

Εάν η Πατρίδα βρίσκεται σε κατάσταση (οιονεί) αποικιακής κατοχής ή αποικιακής κατοχής νέου και ιστορικά ανείδωτου τύπου, τότε απαιτείται ο σχηματισμός ενός Νέου ΕθνικούΠατριωτικού Απελευθερωτικού Μετώπουγια την ανάταξη του κράτους με όρους εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας, πες «Λαοκρατικής Δημοκρατίας». Σ’ αυτό το Μέτωπο είναι, εξ’ αυτού, ευπρόσδεκτοι όλοι∙ και οι μικροαστοί / μικροκαπιταλιστές και η «εθνική» αστική τάξη, τελικά, όλοι πλην των συνδεδεμένων με τον ιμπεριαλισμό ολιγαρχών και του γνωστού σε όλους υπηρετικού πολιτικού προσωπικού τους.

Απαιτείται, επίσης, κατά τη λενινιστική ανάλυση της επιβίωσης των μικρών αποικιοκρατικών κρατών που είδαμε προηγουμένως και η ενεργοποίηση του ανταγωνισμού μεταξύ των μεγάλων αποικιοκρατικών κρατών, δηλαδή η πρόσκληση στο ελληνικό παιχνίδι και του υπερατλαντικού και γιγάντιου ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ. Ο θεοσεβούμενος κ. Καμμένος ήταν το ιδανικό πρόσωπο για να απευθύνει αυτή την πρόσκληση ως Υπουργός Άμυνας. Ο εύγλωττος και τετραπέρατος κ. Βαρουφάκης ήταν ως Υπουργός Οικονομικών το ιδανικό πρόσωπο για να βραχυκυκλώσει τον πολυμερή και γι’ αυτό γραφειοκρατικό ευρωπαϊκό υπεριμπεριαλισμό.

Επομένως, η θέση για την «αποικία χρέους» δεν αποτελεί απλώς ένα βερμπαλιστικό κενού περιεχομένου και ματαιόδοξο σχήμα επιστημονικοφανούς λόγου αλλά ένα αποδοτικό πολυψηφοοσυλλεκτικό εργαλείο όπως αποδείχθηκε στις εκλογές που επακολούθησαν τον Ιανουάριο 2015 μετά από 21 μήνες από την έκδοση του συγγράμματος του αξιότιμου κου. καθηγητή. Επιπλέον, αποτελεί -κι’ αυτό είναι κατά πολύ σπουδαιότερο από τα ψηφαλάκια που πιθανώς προσέλκυσε ο συγγραμματικός «αντι-αποικιοκρατικός αγώνας»- και τη θεωρητική πλατφόρμασύναψης της -κατά λογικής εκ των υστέρων συνάρθρωσης των γεγονότων προκύπτουσας-μυστικήςπροεκλογικής συγκυβερνητικής συμφωνίαςτης προεδρικής ομάδας της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ και του μετεκλογικού σχηματισμού των δύο διαδοχικών λαϊκομετωπικών συγκυβερνήσεών τους υπό την προεδρική σκέπη ενός καραμανλικού πρώην μόνιμου Υπουργού Εσωτερικών στις κυβερνήσεις της ΝΔ.

Το μοναδικό PlanBπου στην πραγματικότητα διέθετε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η λαϊκομετωπική συμφωνία συγκυβέρνησης με τους ΑΝΕΛ στην περίπτωση που δεν θα κατόρθωνε να κερδίσει την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία[ix] στιςεπικείμενες εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Εάν την κέρδιζε, ο καραμανλικός[x] Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα ήταν εκεί για να επαναφέρει την ταξική ισορροπία από ενδεχόμενους πολιτικούς εκτροχιασμούς της (λαφαζανικής και λοιπής) Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ.

Η Ιδρυτική Διακήρυξη της Κίνησης Ιδεών και Δράσης – ΠΡΑΤΤΩείχε ήδη πριν από την έκδοση του συγγράμματος του αξιότιμου κου. καθηγητή επισήμως προϊδεάσει εμμέσως πλην σαφώς για την πρόθεση πολιτικής εθνικοαπελευθερωτικής συνεργασίας της Πατριωτικής «Αριστεράς» με την επίσης Πατριωτική «Δεξιά», δηλαδή την υπέρβαση της μέχρι τότε κυρίαρχηςεγχώριαςπολιτικής διαίρεσης του εκλογικού σώματος: «Στους ανιστόρητους που λένε ότι ορισμένες από αυτές τις θεματικές είναι ακροδεξιές απαντάμε: δεν υπάρχουν δεξιά ή αριστερά θέματα, πατριωτικά ή διεθνιστικά! Υπάρχουν αντιδραστικές και προοδευτικές απαντήσεις σε αυτές, δεξιές και αριστερές ιεραρχήσεις. Το πατριωτικό συνδέεται με το δημοκρατικό. Πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: καταστροφή ή σωτηρία της χώρας. Ανάπτυξη με νέα κριτήρια ή ύφεση. Προστασία δικαιωμάτων στο χώρο δουλειάς, μόρφωσης, στα κοινωνικά δίκτυα και θεσμούς ή αποδιοργάνωση της ζωής μας.»…

Διαπιστώθηκε, ωστόσο, μόλις πιο πάνω ότι ήταν η συγκυβέρνηση των ΑΝΕΛ με το ΣΥΡΙΖΑ υπό τη σκέπη του καραμανλικού Προέδρου της Δημοκρατίας  ο αποφασιστικός εκείνος παράγοντας που εξόντωσε πολιτικά τον ΣΥΡΙΖΑ σύμφωνα με την προτεραιοποίηση που επίσης αναγνωρίστηκε μόλις πιο πάνω στην διαχρονικά αδιατάραχτη πολιτική των διαδοχικών Γερμανικών Κυβερνήσεων έναντι της Ελλάδας την περίοδο Μαρτίου 2012 – Μαΐου 2017…

Επομένως, ο μακροσκελέστατος αντι-γερμανικός, αντι-αυτοκρατορικός, αντι-αποικιοκρατικός αλλά χωρίς χειροπιαστήεναλλακτική προοπτική λόγος του αξιότιμου κου. καθηγητή τελικά συνέβαλλε θετικά στην επιτυχία του γερμανικού -και όχι μόνο-κύριου πολιτικού στόχουστην Ελλάδα, την πολιτική καταστροφή του σταλινικής καταγωγής νεο-κομμουνιστικού ΣΥΡΙΖΑ.

Η πολιτική αυτή καταστροφή υπήρξε απόλυτη καθ’ ότι η εκ γενετήςλαϊκομετωπικά συμβιβασμένη ΛΑΕ που μορφοποίησε τηχρονικά διάδοχη στο ΣΥΡΙΖΑ ταξική εναλλακτική πολιτική δυνατότηταχάθηκε -βοηθούμενη πάλι από αξιότιμους πανεπιστημιακούς καθηγητές- στους δαιδαλώδεις ενθνικο-απελευθερωτικούς δρόμους που οδηγούν στη «Δραχμή» και απαξιώθηκε πλήρως μαζί με ολόκληρη την υπολειμματική πλέον Αριστερά πλην -να υπογραμμιστεί αυτό- του (νεο-σταλινικού) ΚΚΕ.

Συμπληρωματικά, ανάλογησυμβολήστο πεδίο, όμως, της οικονομίας είχε και ο έτερος εκ των κορυφαίων υπουργών της πρώτης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οπρώην Υπουργός Οικονομικών και επίσης καθηγητής πανεπιστημίου, αξιότιμος κ. Βαρουφάκης.

Η -εκ των προτέρων απολύτως προβλέψιμη- αποτυχία του φιλόδοξου εγχειρήματος κου. Υπουργού να επιτύχει διαπραγματευτικά κούρεμα του χρέους με επαναφορά πρώτα της ημι-δραχμής (IOU)και μετά της «πλήρους» Δραχμήςεκφυλίστηκε διαχρονικά σε άσκοπες (αλλά μαγνητοφωνούμενες από τον ίδιο!) θεωρητικές συζητήσεις κεκλεισμένων των θυρών στο Eurogroupενώ παράλληλα οι καταθέτες απέσυραν συνεχώς τα λεφτά τους από τις τράπεζες και η οικονομική συγκυρία χειροτέρευε, επίσης, συνεχώς. Το διαφορικό αποτέλεσμα των δύο παράλληλων διαδικασιών ήταν η κατάληξη (endofthegame) στη θέσπιση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων υπό το ευρώ από την ΤτΕ/ΕΚΤ, δηλαδή ηεπίτευξη του κυριότερουγερμανικού οικονομικού στόχου για την Ελλάδα, την πλήρη απαξίωση του τραπεζικού της συστήματος…

Ειδικότερα για τον αξιότιμο κ. Βαρουφάκηεπισημαίνεται[xi] ότι ο ίδιος αναγνωρίζει ευθέως ότι υποστήριζε την εξ’ ολοκλήρου μεταβίβαση του εγχώριου τραπεζικού τομέα στην ΕΕ, προφανώς για να το διασώσει από την καταστροφή που προέβλεπε ότι επερχόταν. Αλλά -όπως ο ίδιος αφηγείται- δεν κατάφερε λίγους μήνες πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 να πείσει τον επίδοξο Πρωθυπουργό κ. Τσίπρα να παραδώσει το τραπεζικό σύστημα στην ΕΕ/Γερμανία όταν θα αναλάμβανε τη διακυβέρνηση του κράτους επειδή ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προέκρινετότε,μαζί με την ΚΕ του κόμματός του, την κρατικοποίηση του εγχώριου τραπεζικού τομέα.

Ο Δρ. Σόιμπλε πέτυχε, λοιπόν, στην Ελλάδα μ’ ένα σμπάρο τρία τρυγόνια παρακαλώ! Δύο πολιτικά, ένα μεγάλο κι’ ένα μικρό, και ένα τεράστιο οικονομικό. Το πρώτο για ολόκληρη την ΕΕ (πολιτική καταστροφή ΣΥΡΙΖΑ), το δεύτερο ειδικά για την Ελλάδα (εξάλειψη διάδοχης εναλλακτικής πολιτικής δυνατότητας μετά την καταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ) και το τρίτο ειδικότερα για τη Γερμανία (καταστροφή εγχώριου χρηματοπιστωτικού συστήματος). Συγχαρητήρια Δρ. Σόιμπλε!

Για τις επιτυχίες του αυτές, ο ίδιος ο Δρ. Σόιμπλε είναι βέβαιος ότι «… οι Έλληνες θα του στήσουν μνημείο.»[xii]…

Δεν είναι βέβαιο αν το μνημείο που έχει υπόψιν του για τον εαυτό του ο Δρ. Σόιμπλε θα περιστοιχίζεται και με τις προτομές,επίσης, των κ.κ. Κοτζιά και Βαρουφάκη.

34.   Ασυμβατότητα ή συμπληρωματικότητα θεωρίας και πράξης;
Ο εμπνευστής της χρεοαποικιακής θεωρίας βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη δυσχερή προσωπική θέση στη δεύτερη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ της οποίας είναι ο Υπουργός Εξωτερικών: η καθηγητική ιδιότητα του, η εγνωσμένη και εγγράφως διατυπωμένη επιστημοσύνη του, συγκρούεται ευθέως, είναι από κάθε άποψη ασυμβίβαστη, με την τρέχουσα άσκηση των καθηκόντων που απορρέουν εκ της υπουργικής του ιδιότητας.

Εάν ο αξιότιμος κ. καθηγητής πιστεύει πραγματικά στην επιστημονική αλήθεια της χρεοαποικιακής θεωρίας του, τότε πως παραμένειΥπουργός σε μια συγκυβέρνηση η οποία μόλις ολοκλήρωσετο Μάιο 2017 την -κατ’ αυτόν- χρεοαποικιοποίηση του Ελληνικού Κράτους και μάλιστα με την προσυπογραφή του και τη βουλευτική ψήφο του;

Μπορείτε, φυσικά, να αντιτείνετε ότι ο κ. καθηγητήςή -ορθότερα- ο εντός του αποικιοκρατικού μηχανισμού “φουνταριστός”σ. συναγωνιστής παλεύει με νύχια και με δόντια, νύχτα και μέρα -μαζί με τον συνάδελφό του εν όπλοις κ. Καμμένο-για να περισώσει ότι μπορεί να διασωθεί από την κρατική ακεραιότητα της χρεοαποικίας (που άλλοι πριν απ’ αυτόν επέβαλλαν και ο ίδιος μαζί με τον κ. Βαρουφάκη απέτυχαν δυστυχώς να ανατρέψουν κατά την πρώτη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ).

Θα δεχτώ την ένστασή σας κατ’ αρχήν και κατ’ αρχάς ως βάσιμη. Θα σας υπενθυμίσω, όμως, ότι όλοι οι κατοχικοί υπουργοί και πρωθυπουργοί στήριξαν τις απολογίεςτους στο δικαστήριο που μετά τους δίκασε πάνω σε παρόμοια σκεπτικά. Ορισμένοι έπεισαν τους δικαστέςτους,άλλοι -όμως- όχι.

Επί τη ευκαιρία, ας σημειωθεί ότι οι κατοχικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα(30 Απριλίου 1941 – 12 Οκτωβρίου 1944) δεν είχαν Υπουργό Εξωτερικών …αλλά, όμως, είχαν γερμανοσπουδαγμένους καθηγητές Πανεπιστημίου ανάμεσα στους Υπουργούς καιτους Πρωθυπουργούςτους …

Τέλος

Υ.Γ.: Σε περίπτωση που κάποιο σημείο της κριτικής αξιολόγησής μου αδίκησε κατά κάποιο τρόπο το έργο του αξιότιμου κ. Ν. Κοτζιά ζητώ εκ των προτέρων συγνώμη διότι δεν έγινε από πρόθεση αλλά από αβλεψία ή παρανόηση και δηλώνω πρόθυμος να επανορθώσω σχετικώς αν παραστεί τέτοια ανάγκη.Προσκαλώ δε κάθε αναγνώστη που θα βρει την παρούσα κριτική αξιολόγηση ενδιαφέρουσα να συμβουλευτεί το ίδιο το σύγγραμμα του κου. Ν. Κοτζιά προτού διαμορφώσει οριστική γνώμη επί του διαπραγματευόμενου θέματος.

Σημειώσεις

[i] Π.χ., ο κ. Λάτσης, τραπεζίτης, εφοπλιστής, ξενοδόχος και πολλά άλλα είναι «εθνικός» καπιταλιστής ή η εξαίρετη υποστασιοποίηση του «κεφαλαίου δίχως πατρίδα»; Προφανώς, το δεύτερο.
[ii] Υπενθυμίζεται η προγενέστερη και ποιοτικά διαφορετική πολιτειακή πρόταση / όραμα του Ρήγα Βελεστινλή Φεραίου το 1797 στη Βιέννη και η αυτοδιοίκηση της πρώτης περιόδου 1821-7 και της δεύτερης καποδιστριακής περιόδου 1828-32. Η αυτοδιοικητική προσπάθεια τερματίστηκε το 1832 από τη Διάσκεψη του Λονδίνου των Προστάτιδων Δυνάμεων (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία και Ρωσία) που κήρυξε την Ελλάδα Ανεξάρτητο Βασίλειο υπό τον δεκαεπτάχρονο και υπό τριμελή αντιβασιλεία Βαυαρό πρίγκιπα Όθωνα των Βίτελσμπαχ τον οποίο και “προίκισαν” με ένα δάνειο Δρχ. 60,0 εκατ.
[iii]Ηίδιαητράπεζαδηλώνει: «Η RaiffeisenBankInternational θεωρεί την Αυστρία και την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη (ΚΑΕ) την εγχώρια αγορά της.») («Raiffeisen Bank International considers Austria and Central and Eastern Europe (CEE) its home market.»),http://www.rbinternational.com/eBusiness/01_template1/829189266947841370-829188968716049154-829813748215125493-NA-2-EN.html
[iv] Και με τον νυν Πρόεδρο της ΝΔ κ. Κ. Μητσοτάκη να απέχει “ευγενικά” από τη διαδικασία … για να αποφύγει να καταψηφίσει -κατά  δήλωσή του- τον κ. Παυλόπουλο (http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231386741 )!!!
[v] Ας θυμηθούμε τη θέση του συγχωρεμένου Λένιν για την επιβίωση των μικρών αποικιοκρατικών δυνάμεων χάρις του ανταγωνισμού των μεγάλων …
[vi] Μην ξεχνάμε ότι το «χρέος» είναι ο δρόμος που οδηγεί στην «αποικία».
[vii] Δες Υποσημείωση [ii] Τμήματος 23, Μέρους VI/VII.
[viii] Ο Π. Πουλιόπουλος σημειώνει (1934:91): «Τέλος, «συμπλήρωση» του μεταρρυθμιστικού αυτού έργου προσθέτουνε τώρα οι σταλινικοί σαν «επαναστάτες» που κοπάζουν – από μια, όχι προλεταριακή, µα «παλλαϊκή» επανάσταση («λαϊκή δημοκρατία» έλεγαν άλλοτε πολλοί στο Σοσιαλεργατικό). Και αργότερα πια ο σοσιαλισμός. Σε αυτό το καλούπι δοσμένο έτοιμο εξαρχής, «διαβασμένο» και «μαθημένο κάπου από στήθους» (Λένιν) – σε αυτό θέλει να βάλει η 6η Ολομέλεια και τον ελληνικό καπιταλισμό του 1934.»
[ix] Γεγονός που αποτελεί κολοσσιαία πολιτική ήττα στου εγχώριου σταλινικού νέο-κομμουνισμού υποδεικνύουσα, επίσης, και τα ιστορικά όρια της νεκρανάστασής του. Υπό την οπτική αυτή, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 ήταν πύρρεια όπως αποδείχθηκε αμέσως μετά.
[x] Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Καμμένος αυτοπροσδιορίζεται ως πολιτικό τέκνο του Εθνάρχη Κων/νου Καραμανλή…
[xi]Ανώνυμος δημοσιογράφος σε ανάρτησή του στο MSN(20170725)αναφέρει ότι“Ο Γιάνης Βαρουφάκης ισχυρίζεται στο βιβλίο του ότι η δική του εισήγηση για τον τραπεζικό τομέα ήταν να μεταβιβαστεί εξ ολοκλήρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Κατ’ αυτό τον τρόπο οι ζημίες από την χρεωκοπία τους, τις όποιες ανακεφαλαιοποιήσεις κ.λπ. δεν θα βάρυναν αποκλειστικά και μόνο τους Ελληνες πολίτες, αλλά το σύνολο των κρατών της ΕΕ. «Με συμβουλεύεις να προτείνω ότι οι Ελληνικές Τράπεζες πρέπει να δοθούν σε ξένους; Πώς θα πουλήσω αυτή την ιδέα στον ΣΥΡΙΖΑ» ρώτησε έκπληκτος ο Αλέξης Τσίπρας τον Γιάνη Βαρουφάκη μερικούς μήνες πριν από τις εκλογές του 2015. Ο μετέπειτα ΥΠΟΙΚ απάντησε στον Τσίπρα «Ναι, Αλέξη, αυτό ακριβώς πρέπει να κάνεις». Ομως, όπως γράφει στη συνέχεια του κειμένου ο Βαρουφάκης «ο Αλέξης το έπιασε, αλλά δεν του άρεσε. Ιδιαίτερα αφού η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ εκ φύσεώς της φλέρταρε με την ιδέα της κρατικοποίησης των τραπεζών».”.

Ο EricToussaint(20170811) επιβεβαιώνει τα παραπάνω: «Ο Βαρουφάκης γράφει: “Μου φάνηκε καλό να ανακεφαλαιώσω τους κοινούς μας στόχους: … έκτο, πολιτική μεταβίβασης των μετοχών και της διαχείρισης των τραπεζών στην ΕΕ (…)”».
[xii]http://www.keeptalkinggreece.com/2016/02/04/schaeuble-should-greece-exit-the-crisis-greeks-would-have-to-erect-a-statue-for-me/

Βιβλιογραφία

Adkins (20150409) T., Countries That Use the U.S. Dollar, Πηγή: Encyclopedia Britannica, Inc. Britannica Book of the Year (2015), http://www.investopedia.com/articles/forex/040915/countries-use-us-dollar.asp

Berg A., Borensztein E., (200012), Full Dollarization: The Pros and Cons, IMF, ECONOMICISSUESNO.  24, https://www.imf.org/external/pubs/ft/issues/issues24/

ΕΠΑΜ (20110716) ΙδρυτικήΔιακήρυξη, https://epamhellas.gr/?page_id=52859

Catão Luis A.V., TerronesM. E., (201604) Financial De-Dollarization: A Global Perspective and the Peruvian Experience, IMF, WP/16/97, https://www.imf.org/external/pubs/ft/wp/2016/wp1697.pdf

Jackson (20140506) A., How 37 Banks Became 4 In Just 2 Decades, All In One Astonishing Chart, https://www.exposingtruth.com/37-banks-became-4-just-2-decades-one-astonishing-chart/
Κοτζιάς (201304) Ν., Ελλάδα αποικία χρέους, ευρωπαϊκή αυτοκρατορία & γερμανική πρωτοκαθεδρία, 4η Έκδοση, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 201503.

Λαμπρόπουλος (2009) Κ., Βενεζουέλα και Σοσιαλισμός, από τον κρατικό-μονοπωλιακό καπιταλισμό του Chavez στην κοινωνική οικονομία των πολιτών, Εκδόσεις Οδυσσέας, Αθήνα.

MSN (20170725)Βαρουφάκης σε Τσίπρα: Ζητήστε συγγνώμη από Σαμαρά και Στουρνάρα...http://www.msn.com/el-gr/news/politics/

Mwase N., Kumah F. Y., (201501), Revisiting the Concept of Dollarization: The Global Financial Crisis and Dollarization in Low-Income Countries, IMF, WP/15/12, https://www.imf.org/external/pubs/ft/wp/2015/wp1512.pdf

Πουλιόπουλος (1934) Π., Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;, ΕΚ∆ΟΣΕΙΣ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ – ΕΡΓΑΤΙΚΗ ∆ΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 2006.

ΠΡΑΤΤΩ (20121127), Ιδρυτική Διακήρυξη, https://pratto.gr/%CE%B9%CE%B4%CF%81%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE%CF%81%CF%85%CE%BE%CE%B7/

Terentyev (20170212) A., The transferable ruble. Secret weapons of the USSR, Center for Strategic Assessment and Forecast, http://csef.ru/en/ekonomika-i-finansy/251/perevodnoj-rubl-tajnoe-oruzhie-sssr-7444

Toussaint (20170811) E., Les propositions de Varoufakis qui menaient à l’échec, Première partie, http://www.cadtm.org/Les-propositions-de-Varoufakis-qui