Η «Πατριωτική Αριστερά» σύμμαχος των ΗΠΑ στη Ν.Α. Μεσόγειο | του Κώστα Λαμπρόπουλου

Η «Πατριωτική Αριστερά» σύμμαχος των ΗΠΑ στη Ν.Α. Μεσόγειο | του Κώστα Λαμπρόπουλου

Το μεγαλόπνοο σχέδιο του κου. Ν. Κοτζιά -καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς, Προέδρου της Κίνησης Ιδεών και Δράσης – ΠΡΑΤΤΩ,Εμπνευστή της περίφημης ή περιβόητης «γερμανικής αποικίας χρέους» και Θεωρητικού της «Πατριωτικής Αριστεράς», Βουλευτή Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και μόνιμου Υπουργού Εξωτερικών-στέφεται με απόλυτη επιτυχία: η Συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – Καιροσκόπων του ΠΑΣΟΚ – Κυβερνητικών Οικολόγων και λοιπών πάσης φύσεως “Αριστερών” και Δεξιών Συνοδοιπόρων ευθυγραμμίστηκε πλήρως με την αμερικανική στρατηγική στη Ν.Α. Μεσόγειο κατά μήκος του άξονα Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ – Αιγύπτου – Ιταλίας.

του Κώστα Λαμπρόπουλου |    | red line

Μετά την ολοκληρωτική έμπρακτη μετεκλογικήαποτυχία της προεκλογικής στρατηγικής ανάλυσης και της απορρέουσας διαπραγματευτικής κυβερνητικής τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ και των συνοδοιπόρων του για την κατάργηση των Μνημονίων και τη διαγραφή ενός (σημαντικού) μέρους του δημόσιου χρέους («το τέλος των αυταπατών»), η τσιπρική πτέρυγα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για να παραμείνει στη διακυβέρνηση του κράτους  αλλά και να συνεχίσει παράλληλα να έχει την πρωτοκαθεδρία στην ηγεσία του κόμματος, αναζήτησε νομιμοποίηση / εθνική αποστολή αλλά και αντίβαρο στη συνεχή Γερμανική πίεση στην περιφερειακή ιμπεριαλιστική αναβάθμιση του Ελληνικού Κράτους.

Ο Πρωθυπουργός και σχεδόν η μισή Ελληνική Κυβέρνηση  επισκέφθηκαν τις ΗΠΑ από τις 14 έως 18 Οκτωβρίου 2017 ύστερα από πρόσκληση που απηύθυνε ο νεοεκλεγείς Πρόεδρός τους κ. Ντ. Τραμπ στον Έλληνα Πρωθυπουργό. Τον κ. Τσίπρα συνόδευε κλιμάκιο Υπουργών της Κυβέρνησής του στο οποίο περιλαμβανόντουσαν και οι Υπουργοί Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος, Οικονομίας, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, Νίκος Παππάς, Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, ο Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Χουλιαράκης, και ο Υφυπουργός Εξωτερικών, Τέρενς Κουίκ.

Κατά την καθιερωμένη συνέντευξη τύπου οικοδεσπότη και προσκεκλημένου στον κήπο του Λευκού Οίκου στις 17 Οκτωβρίου, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ανήγγειλε στους παριστάμενους δημοσιογράφους αλλά και τα παρόντα μέλη της Ελληνικής Αποστολής ότι η Ελλάδα αποφάσισε να αναβαθμίσει τον στόλο των μαχητικών αεροσκαφών F-16 που διαθέτει έναντι $2,4 δις. και ευχαρίστησε τον Έλληνα Πρωθυπουργό γι’ αυτή την συμβολή της Ελλάδας στη δημιουργία θέσεων εργασίας στις ΗΠΑ.

Η αναγγελλία αυτή εκ μέρους του Αμερικανικού Προέδρου και όχι του Έλληνα Πρωθυπουργού ή -έστω- του Υπουργού Άμυνας εξέφρασε αδιαμφισβήτητα την πλήρη συμπόρευση της Ελληνικής Κυβέρνησης με την Αμερικανική στην περιοχή της Ν.Α. Μεσογείου.

Η μετατροπή της Ελλάδας -πρακτικά- σε μισθοφόρο των ΗΠΑ στην περιοχή της Ν.Α. Μεσογείου που κρυφίως επεδίωξε και πέτυχε η Πατριωτική Συγκυβέρνηση προφανώς θα έχει οφέλη -πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά- γι’ αυτή. Θα αναχρηματοδοτήσουν οι ΗΠΑ ένα μέρος -μικρό, μεγάλο, συμβολικό, ουσιαστικό- του ελληνικού δημόσιου χρέους με σχεδόν μηδενικά επιτόκια και διάρκειες που υπερβαίνουν το μέσο όρο ζωής στην Ελλάδα;Σίγουρα, είναι ένα ρεαλιστικό ενδεχόμενο και αν μη τι άλλο η κεντρική επιδίωξη της Πατριωτικής Συγκυβέρνησης.

Βεβαίως, ένα εξίσου ρεαλιστικό ενδεχόμενο είναι η εμπλοκή της Ελλάδας στους χειρισμούς της Αμερικανικής Κυβέρνησης στην περιοχή της Ν.Α. Μεσογείου και της Μ. Ανατολής και στο τέλος η ανταπόδοση που θα εισπράξει να είναι ένα ευγενικό «Thankyouverymuchforyourhelp. Bye!». Αυτό έχει συμβεί πολλές φορές εκ μέρους των εκάστοτε συμμάχων της Ελλάδας στην μακραίωνη ιστορία τους …

Η πιθανότητα αυτού του δυσάρεστου ενδεχόμενου μπορεί να ελαχιστοποιηθεί μόνο εάν η Ελλάδα γίνει -για να χρησιμοποιήσω την ορολογία που είναι της μόδας- από «αποικία χρέους» της Γερμανίας «αποικία επενδύσεων» των ΗΠΑ. Κι’ αυτή είναι η κεντρική αποστολή του Υπουργού Οικονομίας και Προέδρου του Ινστιτούτου Levyτων ΗΠΑ κου. Δ. Παπαδημητρίου.

Ωστόσο, ακόμα και η άριστη διευθέτηση του ελληνικού δημόσιου χρέους δεν διασφαλίζει την επάνοδο της οικονομίας σε αναπτυξιακή τροχιά. Για να γίνει αυτό απαιτείται επίσης η συνέργεια δύο ακόμα παραγόντων: α) η αποκατάσταση της ομαλότητας στη λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και β) η πραγματοποίηση ιδιωτικών επενδύσεων σε μαζική κλίμακα. Και οι δύο παράγοντες για να αποδώσουν απαιτούν χρόνο που υπερβαίνει τον τρέχοντα χρονικό ορίζοντα της Πατριωτικής Συγκυβέρνησης.

Επομένως, η φθορά της Πατριωτικής Συγκυβέρνησης, τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά, συνεχίζεται χωρίς ορατή αναστολή.Επιπλέον, η φιλο-αμερικανική βεβήλωση του ιστορικού ταμπού του «παραδοσιακού αριστερού αντιαμερικανισμού» βάζει ταφόπλακα στην πολιτική επανάκαμψη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ.

Το πολιτικό πρόβλημα είναι ότι όσοι εγκαταλείπουν προδομένοι ή πολύ θυμωμένοι ή απλώς απογοητευμένοι το ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν που να καταφύγουν. Η δραχμική πρόταση της νυν υπολειμματικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς τους αφήνει παγερά αδιάφορους καθότι δεν πήγαν από το ΠΑΣΟΚ στο ΣΥΡΙΖΑ για να βγουν από το Ευρώ αλλά για να βρουν τη λύση των όποιων προβλημάτων τους εντός του Ευρώ.

Το εγχείρημα νεκρανάστασης της λεγόμενης «Κεντρο-αριστεράς» πάσχει οργανικά από αξιοπιστία προσώπων αλλά και πολιτική. Τι μπορεί να κάνει η Κεντρο-αριστερά που δεν μπορεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Αυτό παραμένει εντελώς αδιευκρίνιστο εκ μέρους της.

Τέλος, η ΝΔ μόνο αν επινοήσει ένα Ριζοσπαστικό Πρόγραμμα Διάσωσης των Μικροαστών θα κατορθώσει να προσελκύσει τη μικροαστική μάζα των δυσαρεστημένων / προδομένων από την Πατριωτική Συγκυβέρνηση. Ωστόσο, ο κ. Μητσοτάκης ούτε κ’ αν αχνοφαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει έστω και κατ’ ελάχιστο την ταξική αχίλλειο πτέρνα του …

Το πολιτικό αδιέξοδο εκφράζει -ασχέτως του προκαθορισμένου αποτελέσματος των εκλογών που έρχονται υπέρ της ΝΔ- το υφιστάμενο ταξικό αδιέξοδο. Συγκεκριμένα, η εργατική τάξη, ο κόσμος της μισθωτής εργασίας, συνεχίζει να είναι ως ιδιοτελής κοινωνική τάξη απούσα / απών από την πολιτική διαδικασία και η μικροαστική τάξη δεν μπορεί να έχει αυτοτελή πολιτική έκφραση.

Αυτή η ταξική απουσία των μεν και πολιτική αδυναμία των δε,παράγει και συνεχώς αναπαράγει διάφορους αυτόκλητους σωτήρες οι οποίοι -τελικά- διαγκωνίζονται για το πως θα διασώσουν αποτελεσματικότερα το καπιταλιστικό σύστημα εφαρμόζοντας στην μετεκλογική / κυβερνητική πράξη τις πολιτικές που αυτό υπαγορεύει σε βάρος της συντριπτικής πλειονότητας αλλά όχι πολιτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Αν η μικροαστική τάξη δεν μπορεί να αυτονομηθεί πολιτικά από το μεγάλο κεφάλαιο, η εργατική τάξη -απασχολούμενη, άνεργη και μελλοντική- μπορεί και επιπλέον διαθέτει τις συλλογικότητες βάσης που απαιτούνται για την αυτοτελή και ταξικά ιδιοτελή πολιτική έκφρασή της: αυτές είναι τα συνδικάτα που έχει και οι ποικιλόμορφοι συνοδευτικοί φορείς που αυτά έχουν συστήσει!


Φωτογραφία: Πάμπλο Πικάσο, Σπουδή για το Άλογο. Σχέδιο για την «Γκουέρνικα»