Καταλονία: ανασύνταξη και υπέρβαση │ του Κώστα Λαμπρόπουλου

Καταλονία: ανασύνταξη και υπέρβαση │ του Κώστα Λαμπρόπουλου

Η ανασύνταξη του κινήματος στην Καταλονία μετά από την απολύτως προβλέψιμη, εντελώς περιττή αλλά και απίστευτα τραγελαφική ήττα που υπέστη από την εθνικιστική μικροαστική ηγεσία Πουτζδεμόν και τους “Αριστερούς” συμμάχους του έχει ορισμένες προϋποθέσεις.

  • του Κώστα Λαμπρόπουλου |    | red line

Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι ακόλουθες:

Πρώτη προϋπόθεση: αναγνώριση του γεγονότος ότι η Καταλονία είναι πολυεθνική και όχι μονοεθνική.

Δεύτερη προϋπόθεση: αναγνώριση του γεγονότος ότι η «ανεξαρτησία» δεν είναι η μοναδική διαθέσιμη λύση στο καταλανικό πρόβλημα.

Τρίτη προϋπόθεση: αναγνώριση του γεγονότος ότι τα «κόμματα» δεν είναι οι καταληκτικοί εκφραστές, οι ύψιστοι φορείς, της κοινωνικής συνείδησης αλλά μόνο ενδιάμεσοι ανάμεσα στην πολιτική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα λήψης και εφαρμογής των (όποιων) αποφάσεών της.

Η πρώτη προϋπόθεση συνεπάγεται τη διαμόρφωση ενός μηχανισμού διαλόγου και συνεννόησης μεταξύ των εθνοτήτων.

Η δεύτερη προϋπόθεση συνεπάγεται την εκπόνηση εναλλακτικών λύσεων κρατικής ανεξαρτησίας αλλά, επίσης, και ομοσπονδιακού / συνομοσπονδιακού χαρακτήρα οι οποίες defacto δεν αφορούν αποκλειστικά και μόνο την Καταλονία αλλά όλες τις Ισπανικές Χώρες.

Η τρίτη προϋπόθεση σημαίνει ότι ο μηχανισμός επίλυσης του προβλήματος δεν θα είναι διακομματικός (π.χ. “μέτωπο εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης”) αλλά υπερκομματικός, δηλαδή πέραν και πάνω από τα κόμματα.

Το σχήμα που συναρθρώνει λειτουργικά και τις τρείς αυτές προϋποθέσεις είναι το Συμβούλιο των Εθνοτήτων στην Καταλονία που απαρτίζεται από εκπροσώπους αιρετούς, ατομικά ανακλητούς από τους εκλογείς τους ανά πάσα στιγμή και με ισχύ ψήφου ίση με το πλήθος των ψηφοφόρων ενός εκάστου εξ αυτών.Εξυπακούεται ότι η συμμετοχή των πολιτών στη διαδικασία είναι προαιρετική. Επομένως, ο θεσμός δεν είναι κρατικός αλλά αυθεντικά κοινωνικός και άρα, καθ’ όλα σύννομος και λειτουργικός υπό οποιαδήποτε κυβέρνηση, τοπικά εκλεγμένη ή κεντρικά εγκάθετη.

Το Συμβούλιο των Εθνοτήτων αφού αυτοσυγκροτηθεί σε λειτουργική δομή θα επεξεργαστεί τις εναλλακτικές προτάσεις λύσεων μαζί με τις εμπεριεχόμενες συγκλίσεις και αποκλίσεις ανάμεσά στους εκλεγμένους εκπροσώπους των εθνοτήτων οι οποίες και θα τεθούν στη συνέχεια απ’ αυτό στην κρίση του εκλογικού σώματος στην Καταλονία.

Η κοινωνική αντιπροσωπευτικότητα του Συμβουλίου των Εθνοτήτων δεν είναι εκ των προτέρων δεδομένη αλλά θα αποτιμάται συνεχώς στην πορεία των εργασιών του από τους ίδιους τους πολίτες στην Καταλονία δια μέσου της συμμετοχής τους στις διαδικασίες του.

Το παράδειγμα της Καταλονίας μπορεί, φυσικά, να θεωρηθεί ως ενδιαφέρουσα καλή κοινωνικο-πολιτική πρακτική και στις άλλες Αυτόνομες Κοινότητες που συνθέτουν το Βασίλειο της Ισπανίας και να υιοθετηθεί, επίσης, σ’ αυτές. Στην περίπτωση αυτή, τα Συμβούλια των Εθνοτήτων θα συναξιολογήσουν τις προτάσεις λύσεων που έχουν επεξεργαστεί είτε αυτοτελώς ή συνεργατικά.

Εν κατακλείδι, οι ίδιες οι κοινωνίες, οι πολίτες που τις συναπαρτίζουν, θεσπίζουν έναν ίδιο  μηχανισμό επίλυσης των προβλημάτων που εκτιμούν ότι αντιμετωπίζουν τόσο στο εσωτερικό τους όσο και μεταξύ τους. Σε μικρή κλίμακα ο μηχανισμός αυτός ονομάζεται «άμεση δημοκρατία» και σε μεγάλη κλίμακα -όπως στην περίπτωση της Καταλονίας- ο μηχανισμός αυτός ονομάζεται «εκπροσωπευτική δημοκρατία».

Για όσους δε αμφιβάλλουν ή έχουν επιφυλάξεις για τις πραγματικές δυνατότητες της πολυεθνικής δημοκρατίας, μικρής και μεγάλης, στην Ισπανία (αλλά και αλλού, όπως π.χ. στο ΗΒ) θα συνιστούσα -αβλεπεί- μια εκπαιδευτική άδεια στην … ελατόφυτη και ευάερη Ελβετία.

Απλώς, υπενθυμίζεται ότι η τριεθνής+ Ελβετική Συνομοσπονδία (γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, ρετορομανικά) είναι αδιαλείπτως δημοκρατική από την εποχή της εναρκτήριας σύστασής της το 1291 …


Φωτογραφία: Καταλανοί δημοκρατικοί ηγέτες με επικεφαλής τον Λούις Κομπανις (1882-1940) πρόεδρο της Καταλονίας από το 1934 και σε όλη τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Εξόριστος μετά τον πόλεμο, συνελήφθη και παραδόθηκε από τη ναζιστική μυστική αστυνομία, τη Γκεστάπο, στην ισπανική δικτατορία του Φράνκο Φράνκο, όπου και τον εκτέλεσε το 1940