Και -κατ’ εντολήν του Στάλιν- εγένετο ένα νέο έθνος, το Μακεδονικόν …

Και -κατ’ εντολήν του Στάλιν- εγένετο ένα νέο έθνος, το Μακεδονικόν …

Στις 11 Ιανουαρίου 1934, η Πολιτική Γραμματεία της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής / 3ης Διεθνούς έλαβε την Απόφαση ότι στη Μακεδονία υπάρχει ένα έθνος, διαφορετικό από όλα τα άλλα της περιοχής, το μακεδονικόν.

  • του Κώστα Λαμπρόπουλου |  | red line

Έτσι η ΕΣΣΔ δημιούργησε / αναγνώρισε το Μακεδονικόν Έθνος, σλαβόφωνο αλλά με γλώσσα συγγενική μεν, διακριτή δε από τη Βουλγαρική.

Βεβαίως, σύμφωνα με την επίσημη ιστοριογραφία και εθνογλωσσολογία της γείτονος που αναπτύχθηκε μετά τη συγκρότηση της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (Νοτιοσλαβίας) το 1945 της οποίας η Μακεδονία αποτέλεσε Ομόσπονδη Σοσιαλιστική Δημοκρατία, η μακεδονική γλώσσα δεν είναι σλαβική αλλά η διασωθείσα αν και παραφθαρμένη (δηλαδή με σλαβικές επιρροές και δάνεια) γλώσσα των αρχαίων Μακεδόνων.

Πριν από τη σταλινική ανακήρυξη της ύπαρξης του τότε ακόμα σλαβόφωνου Μακεδονικού Έθνους, η πολιτική και εθνική συνείδηση και συνημμένη ιστορική πράξη των σλαβόφωνων Μακεδόνων ήταν συνυφασμένη με τη δράση μιας οργάνωσης, της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης Μακεδονίας – ΕΜΕΟ (στα βουλγαρικά: Вътрешна Македонска Революционна Организация (ВМРО), VatreshnaMakedonskaRevolyutsionnaOrganizatsiya (VMRO) και στα σλαβομακεδονικά: Внатрешна Македонска Револуционерна Организација, VnatrešnaMakedonskaRevolucionernaOrganizacija).

Η οργάνωση συστάθηκε το 1893 στη Θεσσαλονίκη και διεκδικεί ενόπλως τη συγκρότηση μιας Πολυεθνικής Ομοσπονδιακής Μακεδονίας από όλους και για όλους τους Μακεδόνες. Δεν αργεί, όμως, να πάρει έναν φιλοβουλγαρικό προσανατολισμό. Η θυγατρική της οργάνωση που συστάθηκε το 1896 στην Ανατολική Θράκη (Επιτροπή Ανδριανούπολης)  απευθύνεται αποκλειστικά σε Βούλγαρους με στρατηγική επιδίωξη την ένωση της περιοχής με τη Βουλγαρία.

Το 1903 η οργάνωση πυροδοτεί την εξέγερση του Ίλιντεν (βουλγαρικά: Илинденско-Преображенсковъстание, Εξέγερση του Προφήτη Ηλία-Μεταμορφώσεως). Στην εξέγερση συμμετέχουν, όμως, μόνο σλαβόφωνοι πληθυσμοί. Ο τουρκικός στρατός καταπνίγει ανελέητα την εξέγερση και καίει πάνω από 100 σλαβομακεδονικά χωριά.

Μετά τη συντριβή της εξέγερσης του Ίλιντεν η πλειοψηφία της οργάνωση -με έντονες εσωτερικές διαμάχες-εγκαταλείπει τη θέση της Ανεξάρτητης Πολυεθνικής Ομοσπονδιακής Μακεδονίαςκαι τάσσεται υπέρ της ένωσης της Μακεδονίας με το Βουλγαρικό Κράτος. Η μειοψηφία συνεχίζει να υποστηρίζει την προηγούμενη θέση προσθέτοντας, όμως, και σοσιαλιστικό χαρακτήρα στην επιδιωκόμενη Ομοσπονδία.

 

Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912-3, η ΕΜΕΟ συντάχθηκε και πολέμησε μαζί με το βουλγαρικό στρατό.

Μετά τους ΒαλκανικούςΠολέμους, η ΕΜΕΟ εκφυλίζεται σε παραστρατιωτική οργάνωση φιλοφασιστικού πολιτικού χαρακτήρα του Βουλγαρικού Κράτους. Ειδικότερα, την μεσοπολεμική περίοδο 1928 – 1944 καλλιεργεί σχέσεις με τον ιταλικό φασισμό και την κροατική Ustaša – Hrvatskirevolucionarnipokret.

Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο συντάσσετε με το βουλγαρικό στρατό κατοχής τον οποίο και υποδέχεται στη Μακεδονία ως Απελευθερωτή.

Το 1944 συστήνεται η Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας και τον επόμενο χρόνο συναποτελεί Ομόσπονδη Δημοκρατία της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (Νοτιοσλαβίας).

Ο Τίτο από τη μια πλευρά των βουλγαρο-σερβικών συνόρων και ο Δημητρόφ από την άλλη τερματίζουν το 1945 τη διαρκή διαπάλη των χωρών τους για την προσάρτηση των Μακεδόνων και ομονοούν ότι οι σλαβόφωνοι της Μακεδονίας του Βαρδάρη δεν είναι ούτε συγγενείς των Σέρβων ούτε των Βουλγάρων αλλά απλώς Μακεδόνες (σύμφωνα με την απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς του 1934).Βεβαίως, ο Τίτο αφήνει έτσι ανοικτό ένα θέμα με την Ελλάδα που μπορεί να προκαλέσει την κατ’ επιλογή του όξυνση των διακρατικών σχέσεων με την Ελλάδα εφόσον αποτύχει η κομμουνιστική εξέγερση σ’ αυτή που στηρίζει ποικιλοτρόπως[i].Σε περίπτωση δε επιτυχίας της, η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας θα επεκταθεί «αυτοδικαίως» (λόγω της παρασχεθείσας υποστήριξης) μέχρι το Αιγαίο συμπεριλαμβάνοντας και τη Θεσσαλονίκη, το μεγάλο όνειρο της Γιουγκοσλαβίας, βασιλικής ή σοσιαλιστικής. Παράλληλα, στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (Νοτιοσλαβίας) εκκινεί η διαδικασία “επιστημονικής μακεδονοποίησης” των σλαβόφωνων Μακεδόνων που επισημάνθηκε προηγουμένως.To 1950 εκδίδεται το πρώτο σχολικό εγχειρίδιο γραμματικής της Μακεδονικής Γλώσσας.

Τον Ιανουάριο 1991 η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας αποσχίζεται από την Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (Νοτιοσλαβίας) και κηρύττει την ανεξαρτησία της ως Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Το 1993 η Δημοκρατία της Μακεδονίας αναγνωρίζεται διεθνώς ως πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίαςκαι εισέρχεται στον ΟΗΕ. Το 1995 υπογράφεται η Ενδιάμεση Συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και πΓΔΜ.

Το εάν οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες είναι ή δεν είναι διακριτό έθνος αυτό ουδόλως επηρεάζει το δικαίωμά τους να έχουν το δικό τους ανεξάρτητο κράτος εφόσον το επιθυμούν (όπως και είναι προφανές ότι συμβαίνει). Μην ξεχνάμε ότι το ισχυρότερο κράτος στον πλανήτη, οι ΗΠΑ, έχει πολυεθνική πληθυσμιακή καταγωγή και είναι πολυφυλετικές. Επίσης, υπενθυμίζεται ότι υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν έθνη που είναι διαμοιρασμένα ανάμεσα σε δύο κράτη (π.χ. η μεταπολεμική Γερμανία, το Βιετνάμ και σήμερα η Κορέα). Επομένως, το «έθνος» δεν αποτελεί ούτε αναγκαία αλλά ούτε ικανή συνθήκη δημιουργίας ανεξάρτητου κράτους.

Εφόσον αναγνωρίζεται το δικαίωμα των σλαβόφωνων αλλά και των αλβανόφωνων όσο, επίσης, και των υπόλοιπων γλωσσικών πληθυσμιακών ομάδων της πΓΔΜ να έχουν το δικό τους κράτους (που κατά την άποψή μου πρέπει να είναι Ομοσπονδιακό δεδομένου του μεγέθους της αλβανόφωνης μειονότητας – 25% του πληθυσμού πλέον 10% των υπολοίπων) και από την πλευρά του Ελληνικού Κράτους αυτό το δικαίωμα της κρατικής αυτοδιάθεσης αναγνωρίζεται, κάθε άποψη περί ελληνικού σωβινισμού ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα έναντι της πΓΔΜ αυτόματα καταπίπτει, τουλάχιστον στο διακρατικό επίπεδο.

Τώρα, όσον αφορά το δικαίωμα κρατικού αυτοπροσδιορισμού, δηλαδή της ονομασίας αυτού του κράτους, το δικαίωμα αυτό είναι σε επίπεδο διακρατικών σχέσεων σχετικό. Το δικαίωμα ενός κράτους τελειώνει εκεί που αρχίζει το ομότιμο δικαίωμα του άλλου κράτους με συνεχώς μεταβαλλόμενα όρια στο χώρο και το χρόνο (ανάλογα με το μεταξύ τους συσχετισμό ισχύος). Εξυπακούεται ότι αυτά τα δικαιώματα / περιορισμοί δικαιωμάτων μπορεί να είναι πραγματικού ή φαντασιακού χαρακτήρα. Το τί επακριβώς είναι, πάλι δεν επηρεάζει την έκβαση των διακρατικών υποθέσεων και ενδεχόμενων διενέξεων.

Οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες δεν είναι οι μοναδικοί Μακεδόνες. Υπάρχουν, επίσης, και οι Ελληνόφωνοι, οι αλβανόφωνοι και όλοι οι υπόλοιποι (βλαχόφωνοι, τουρκόφωνοι, κ.α.) Ακόμα και οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες να είναι οι φυλετικά καθαροί απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων και ο πρωθυπουργός της πΓΔΜ κ. Ζάεβ να είναι το τρισέγγονο του ίδιου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αυτό δεν τους καθιστά -με ή δίχως απόφαση του Στάλιν- προνομιακούς κληρονόμους του «μακεδονικού όλου» έναντι των υπολοίπων συστατικών πληθυσμιακών μερών. Υπενθυμίζεται ότι το αιματοσυγγενικό / φυλετικό κριτήριο προνομίας αποτελεί την πεμπτουσία του εθνικο-σοσιαλισμού.  Είναι Μακεδόνες αλλά δεν είναι οι μόνοι Μακεδόνες ούτε στη Μακεδονία, ούτε στον κόσμο.

Νομίζω ότι η«Ομοσπονδία / Ένωση Βαλκανικών Λαών στη Μακεδονία», η «Μακεδονική Ένωση / Ομοσπονδία», κ.ο.κ.στο αυτό μήκος κύματος αποτελούνδιμερώς αμοιβαία αποδεκτέςεναλλακτικές (προσωρινές / μεταβατικές) διεξόδους από το δομικό αδιέξοδο «Μακεδονία» – «Μη Μακεδονία»[ii] που έχει παγιωθεί.

Προσωπικά προτιμώ το «Μακεδονική Ένωση» επειδή δεν προσδιορίζεται ο πολιτειακός χαρακτήρας (ομοσπονδία, συνομοσπονδία, κοινοπολιτεία, ή άλλος τρόπος) της συσσωμάτωσης (η οποία και αναγνωρίζεται εμμέσως). Επιπλέον, υποστηρίζεται πλήρως από την κοινή σε όλους πρόσληψη της «Ευρωπαϊκής Ένωσης» ως ενός μέρους και όχι ολόκληρης της «Ευρώπης» (δηλαδή ότι πρόκειται περί μιας κάποιας Ένωσηςκάποιων κρατών στην Ευρώπη και όχι όλων των ευρωπαϊκών κρατών).

Τέλος, μια αναπόδεικτη καταληκτική επισήμανση: τα περί αλυτρωτισμού στο σύνταγμα της πΓΔΜ είναι απλώς (διαπραγματευτικές) τρίχες (κακών Ελλήνων διαπραγματευτών) … αφού η λύση του προβλήματος και η διαχρονική διατηρησιμότητά της  βρίσκεται -τελικά- στα χέρια των αλβανόφωνων στην πΓΔΜ και -στη συνέχεια- της Αλβανικής Κυβέρνησης στα Τίρανα.

Εάν παρ’ όλα αυτά, η (όποια) Ελληνική Κυβέρνηση αισθάνεται “απειλούμενη” από τον όποιο “σλαβόφωνο αλυτρωτισμό”ή ακόμα και τον “αλβανόφωνο επεκτατισμό”μπορεί κάλλιστα να ζητήσει να λάβει ειδικότερες σχετικές εγγυήσεις για το αμετάλλακτο των υφιστάμενων συνόρων με μια τριμερή συνθήκη φιλίας και καλής γειτνίασης με την Αλβανία και την πΓΔΜ.


Σημειώσεις

[i] Προκειμένου να δοθεί επαρκής χρόνος στην ΕΣΣΔ να σταθεροποιήσει τα νεότευκτα και ελεγχόμενα απ’ αυτή κομμουνιστικά καθεστώτα στα Βαλκάνια και την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη.

[ii] Οι εγχώριες «αριστερές» δυνάμεις θα έπρεπε ήδη να έχουν συγκαλέσει μια διαπεριφερειακή συνδιάσκεψη για το ζήτημα με συμμετοχή των Βαλκανικών ομοϊδεατών τους και να έχουν καταλήξει σε κοινή πρόταση ονόματος.