«Αίμα», «Σπέρμα», «Στέμμα» | του Λευτέρη Τηλιγάδα

«Αίμα», «Σπέρμα», «Στέμμα» | του Λευτέρη Τηλιγάδα

Το αίμα που χύνεται μέσα στους δρόμους, στις αγορές και στα περιφραγμένα οικόπεδα του κόσμου δεν έχει πατρίδα. Στη Συρία, στο Αφγανιστάν, στο Παρίσι, στο Κουρδιστάν, στην Άγκυρα, στις Βρυξέλες, παντού και πάντα έχει το ίδιο χρώμα.

  • του Λευτέρη Τηλιγάδα |  red line

Κάτω από τις ατλαντικές ομπρέλες της ασφάλειας των αγορών εκπαιδεύονται από τους ίδιους δασκάλους και οι πεζοναύτες του ΝΑΤΟ και οι καμικάζι αυτοκτονίας του ISIS και της Αλ  Κάϊντα.

Και το αίμα χύνεται. Και οι νεκροί στοιβάζονται στα ψυγεία των κρατικών υπηρεσιών αναγνώρισης, και οι τραυματίες υπερκαλύπτουν τα κρεβάτια των κρατικών νοσοκομείων, και οι κυνηγημένοι της γης συνωστίζονται, φάτσα στα συρματοπλέγματα ενός φοβικού πολιτισμού, που αρέσκεται στο να καταναλώνει τόνους αδρεναλίνης μπροστά στις έγχρωμες οθόνες του πλάσματος.

Οι ερωτήσεις ρητορεύουν και στοιχίζονται με τρόπο ψυχεδελικό στην ιονόσφαιρα της κατασκευής των πληροφοριών, καταργώντας όλες τις απαντήσεις.

Και η καταστροφή γίνεται θέαμα και ο εφιάλτης τηλεπαιχνίδι υψηλής τηλεθέασης. Ένα παιχνίδι, στο οποίο παίχτες και θεατές διατυπώνουν διαδραστικά, ηλίθια συμπεράσματα, υψηλής απόδοσης:

«Το χρώμα του τζάκετ, που φορούσε ο τρομοκράτης, ήταν μωβ»

«Τα μασούρια του ΤΝT ήταν κολλημένα με μονωτική ταινία πάνω στην κοιλιά του»

«Στις ταράτσες υπήρχαν ελεύθεροι σκοπευτές, που σημάδευαν το μανεκέν, με το οποίο συνδέονταν ο αρχηγός των τζιχαντιστών»

Και τα μικρόφωνα εκσπερματώνουν νούμερα τηλεθέασης πάνω στα σιλικονούχα χείλη της ανκοργούμαν, την ώρα που κακοπληρωμένοι αρχισυντάκτες φορτώνουν τα πακέτα της πληροφορίας με τα τρία συστατικά που κάνουν την είδηση κερδοφόρα: «Αίμα», «Σπέρμα, «Στέμμα».

Και μετά αναλύσεις για την «αξία της ανθρώπινης ζωής» και «το ασύμμετρο κόστος» μιας neglize μισαλλοδοξίας, που κόβει βόλτες πάνω στην πασαρέλα των γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων.

Γέμισαν ημίγυμνα σάπια μυαλά τα gala της υφηλίου. Μια ακατάσχετη και ιλουστρασιόν διαλεκτική αηδία, κολλημένη τσίχλα, στο βάθος του λαβυρίνθου.

Και τα ουσιαστικά γίνονται ουδέτερα:

Ο κυνηγημένος άνθρωπος, προσφυγικό πρόβλημα…

Ο συνταξιούχος, βάρος…

Ο μετανάστης, έρμα, φουνταρισμένο στη θάλασσα ή στοιβαγμένο στα μεταγωγικά της επιστροφής του στην κόλαση.

Ο στόχος της ασφάλειας στις μέρες μας θέτει σε κίνηση τους μηχανισμούς της τρομοκρατίας και η ειρήνη μετατρέπεται σε συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα, όπως έλεγε κάποιος, που ήξερε από διπλωματία… «και ειρήνη, και αφοπλισμό, και τέτοια».