Το δώρο της γιαγιάς | του Θανάση Μανιφάβα

Το δώρο της γιαγιάς | του Θανάση Μανιφάβα

Στα φοιτητικά μου χρόνια στην Αθήνα, η Αθηνά αποτελούσε το συνδετικό κρίκο και το επίκεντρο της παρέας. Εκτός των άλλων η Αθηνά διέθετε ευρύχωρο σπίτι και μεγάλη καρδιά που χωρούσαν όλοι. Με τον καιρό τα μέλη της παρέας αποχτήσαμε τη συνήθεια να συναντιόμαστε κάθε Σάββατο απόγευμα στο σπίτι της Αθηνάς.

  • του Θανάση Μανιφάβα

Ένα Σάββατο η Αθηνά μας είπε ότι η γιαγιά της είχε εκφράσει την επιθυμία να έρθει στην παρέα μας. Αυτό βέβαια δεν το θέλαμε, αλλά δεν μπορούσαμε και να αρνηθούμε. Με βαριά καρδιά λοιπόν, συμφωνήσαμε.

Μεταφέραμε μια βολική πολυθρόνα από το σαλόνι στο δωμάτιο της Αθηνάς και σε λίγο ήρθε και η γιαγιά.

Μας χαιρέτισε με μια κίνηση του χεριού της, μας κοίταξε έναν έναν και κάθισε στην πολυθρόνα.

Η παρουσία της ήταν πολύ διακριτική και δεν την νιώσαμε σαν ξένο σώμα προς την παρέα. Εμείς κουβεντιάζαμε, λέγαμε ανέκδοτα, γελούσαμε…

Η γιαγιά παρακολουθούσε την έκφραση του προσώπου μας και τις κινήσεις των χεριών για να μαντέψει από κει κάποια πράγματα και ίσως για να έχει μια ψευδαίσθηση συμμετοχής.

Δεν ξέρω γιατί, η παρουσία της διαπότισε την ατμόσφαιρα με μια γλυκιά μελαγχολία και μια παράξενη αίσθηση πίκρας και ανανταπόδοτης τρυφερότητας… Ίσως και γι αυτό όταν πρότεινα να συμβάλλουμε όλοι για να αγοράσουμε ένα δωράκι για τη γιαγιά, όλοι το δέχτηκαν πρόθυμα.

Η Αθηνά έγραψε σε ένα χαρτί για την απόφαση μας και το έδειξε στη γιαγιά της. Το πρόσωπο της γριούλας έλαμψε από χαρά. Σε λίγο όμως κάποιος θυμήθηκε ότι ήταν Σάββατο και τα μαγαζιά ήταν κλειστά. Η γιαγιά μόλις η Αθηνά της ανακοίνωσε γραπτά το ναυάγιο του σχεδίου μας απογοητεύτηκε.

Τότε εγώ πρότεινα, μια και απέτυχε το αρχικό μας σχέδιο, αν της απαγγείλω ένα ποίημα μου. Η Αθηνά την ενημέρωσε πάλι για το καινούργιο μας σχέδιο. Σας μεταφέρω την απάντηση της γιαγιάς αυτολεξεί απαλλάσσοντας μονάχα από την χαριτωμένη της ανορθογραφία.

«Μια στιγμή να βάλω τα καλά μου και να πω στην Αθηνά να με χτενίσει».