Τα νεύρα της πέτρας | του Θανάση Μανιφάβα

Τα νεύρα της πέτρας | του Θανάση Μανιφάβα

O μπάρμπα-Μίχος με καμάρι μου έδειχνε τον τοίχο που είχε χτίσει στον περίβολο του σπιτιού του. Κι όταν έλεγε ότι έχτισε, κυριολεκτούσε. Θαυμάσιος μάστορας ο ίδιος, απόμαχος πια, τον είχε χτίσει μόνος του. Και περισσότερο χρόνο του είχε πάρει ο σχεδιασμός του τοίχου και το πελέκημα της πέτρας και λιγότερο το ίδιο το χτίσιμο.

  • του Θανάση Μανιφάβα

Εγώ δεν έκρυψα τον ανυπόκριτο θαυμασμό μου για το αποτέλεσμα και ίσως γι’ αυτό απαντούσε στις ενοχλητικές ερωτήσεις μου. Το πρώτο που παρατήρησα ήταν ότι δεν είχε χρησιμοποιήσει συνδετικό υλικό. Παρόλα αυτά ο τοίχος ήταν πολύ στέρεος και το σπουδαιότερο οι πέτρες ήταν τόσο καλό αρμοσμένες μεταξύ τους που δεν άφηναν καθόλου κενά στα οποία θα μπορούσαν να φωλιάσουν σκορπιοί και φίδια.

– Γιατί δεν χρησιμοποίησες κανένα συνδετικό υλικό, τον ρώτησα (εννοώντας προφανώς το τσιμέντο).

– Εμείς οι παλιοί, είπε, αγαπάμε πολύ την πέτρα και ντρεπόμαστε να της κρύψουμε έστω και ένα νεύρο.

Περπατήσαμε ολόγυρα τον τοίχο κι εγώ έμεινα αποθαυμάζοντας την «ποίηση» των χεριών του και διαπίστωνα άλλη μια φορά πόσο φτώχαινε η ζωή μου, που εγώ, ο αλλοτριωμένος αστός, δεν μπορούσα να δω τον κόσμο με τα μάτια ενός εραστή της πέτρας.

Δεν μου ξέφυγε όμως και μια παραξενιά, στην οποία, όσο κι αν έψαχνα, δεν μπορούσα να δώσω εξήγηση· στις τρεις μεριές ο τοίχος κατέληγε σε ορθή γωνία, στην τέταρτη όμως σχημάτιζε ένα παράξενο τόξο.

Όταν είπα την απορία μου στον μπάρμπα-Μίχο, πήρα την εξής απάντηση.

-Όπως βλέπεις, ο τοίχος αυτός βρίσκεται στην ίδια ευθεία με τη βρύση (σε απόσταση είκοσι μέτρων ήταν χτισμένη μία βρύση). Θέλω, λοιπόν, όταν κάθομαι στο μπαλκόνι εγώ ή οι επισκέπτες μου, η ματιά να αφήνεται ελεύθερη να ταξιδεύει μέχρι τη βρύση. Η ορθή γωνία θα υποχρέωνε το μάτι να διακόψει το ταξίδι του, γι αυτό έσβησα έτσι γλυκά τον τοίχο.