Απορία

Απορία

  • του Λευτέρη Τηλιγάδα
    ————————-

Να γνωρίζει άραγε ο μέγας οραματιστής,
κάθε φορά που φοράει στα δόντια του
τη ρητορεία του μέλλοντος μας,
ότι η καύλα των ανθρώπων
είναι σημαντικότερη αξία από τη διαλεκτική
της κάθε νεγκλιζέ πρωτοπορίας;

Να γνωρίζει άραγε ο μέγας οραματιστής,
κάθε φορά που ανάβει στα μάτια του
τις οθόνες της στρατηγικής και της δεοντολογίας,
ότι τα κορμιά, που αρπάζονται τα μεσάνυχτα
με χείλη και μέλη λαίμαργα, μπορούν
– αν το νοιαστούν – να γκρεμίσουν τον κόσμο;

Να γνωρίζει άραγε, ο μέγας οραματιστής,
κάθε φορά που βουλιάζει τα αυτιά του
στα προστάγματα του μέλλοντος χρόνου,
ότι τα φτερά της πεταλούδας που καίγονται στο φως
είναι το σπέρμα στη μήτρα του σκοταδιού,
για να μη λείψει από τον κόσμο το γιασεμί;

Να γνωρίζει άραγε ο μέγας οραματιστής,
κάθε φορά που νοτίζει τη μύτη του
στην υγρασία μιας θεωρίας ομοφοβικής,
ότι στα παλιά καφενεία του κόσμου, έφηβοι πόθοι,
ντανιάζουν τις ελπίδες ανάποδα πάνω στα τελάρα,
τους παίρνουν την παρθενιά και χτίζουν μ’ αυτή τον ήλιο;

Να γνωρίζει άραγε ο μέγας οραματιστής,
κάθε φορά που αγγίζει την ουσία των πραγμάτων
με την διαδικαστικά μικροσκοπική αφή του,
ότι οι ηλεκτρικοί απινιδωτές των νευρώνων
εκχύουν βλαστοκύτταρα ασίγαστων εκρήξεων
πάνω στα αθώπευτα πέταλα των ιβίσκων;


Κι αν τα γνωρίζει όλα αυτά, γιατί δε λαμπαδιάζει,
να πάρει φως και να καεί, ό,τι τον επωάζει;