Άγγιγμα

Άγγιγμα

 

  • του Λευτέρη Τηλιγάδα
    ———————————–—–

Μέσα στους αρμούς των σπονδύλων
καθημερινές διαδικασίες –ασήμαντες-
κυοφορούν τις φλεγμονές των συνδέσμων.

Η συμφέρουσα αδράνεια του πλήθους
ντύνεται την εγγαστρίμυθη αφέλεια
της διαλεκτικής των ρητόρων,
για να βρει χώρο εύφορο
η νομοτέλεια των ειωθότων,
να καλλιεργήσει τον εξαναγκασμό.

Σπάνια τα υλικά της ανατροπής.
Υποδόρια ανασαίνω τώρα.

Κάποτε
εισπνέω τη σκόνη των χιλιομέτρων
και εκπνέω το τέλος των αποστάσεων.

Άλλοτε πάλι,
εισπνέω τα αδιέξοδα των δρόμων
και εκπνέω τις συντεταγμένες
της μέσα μου θάλασσας.

Oι σιωπές μου όλες και οι ψίθυροι,
τα λόγια και τα έργα
– κυρίως τα χάδια –
και τα μη των εραστών,
παζαρεύουν τα αγώι των αισθήσεων
για να κουβαλήσει το σχήμα της μνήμης μου
μέσα στις υδρόφιλες σπηλιές των βλεφάρων σου.

Μια στιγμιαία
και ακριβής περίληψη του κόσμου,
το δάκρυ μου…
Άγγιξε το μάγουλό σου

.                                                                           Από την «Τριλογία της αφής»