Όρθρος εναγώνιος

Όρθρος εναγώνιος

  • του Λευτέρη Τηλιγάδα
    ———————————–—–

                      Α

Τις νύχτες που δεν κοιμάμαι
βγαίνω με τους συντρόφους μου
και σκάβουμε τα μεσάνυχτα.

Πολλά μπορείς να πεις
για τους συντρόφους μου.

Μπορείς να τους στοχοποιήσεις,
να τους κάνεις να κλάψουν βουβά,
να τολμήσεις, αν σε παίρνει,
να τους κόψεις τον κώλο…

Δεν μπορείς όμως τους αγνοήσεις.

Είναι τόσο τρελοί,
που πιστεύουν πως μπορούν
να αλλάξουν τον κόσμο…

Είναι τόσο ρεαλιστές,
που μόνο αυτοί
μπορούν να το καταφέρουν.

                      Β

Χρόνια τώρα σε τούτη τη γεωγραφία
– κληρονομιά εφιαλτική –
μάθαμε να κερδίζουμε συντρόφους
και να χάνουμε αγώνες.

Πάνω σε φτηνή κουβέρτα,
-στρωμένο τραπέζι καταγής-
η αρτοκλασία των αντοχών μας.

Βάσανο και φυλαχτό εκείνο το μαντήλι
με τους υγρούς κόμπους της προδοσίας.

Κι οι ιχνηλάτες της μνήμης του λυγμού
να διαβάζουν τα σημάδια καταγής.

Που να βρεις τόπο ήσυχο και βολικό
να θάψεις τόσο ανήσυχους νεκρούς;

Θα ‘ρχονται μέρες και ώρες βουβές,
που θα ουρλιάζουν μέσα σου
οι ανεκπλήρωτες πεθυμιές τους…
και θα σε βάζουν ξανά στο ντορό τους.

                       Γ

Στο λεξικό της ιστορίας, το νόημα,
θα το βρεις στα συνώνυμα.
Συνώνυμο του κατευνασμού, η προδοσία,
και της συμφιλίωσης, ο διωγμός.

(Τα εκτελεστικά αποσπάσματα των συντρόφων
δεν είναι που σ’ εκτελούνε μόνο…
Είναι που αφήνουν ανοιχτές τις πληγές σου,
βορά στα αιμοβόρα θηλαστικά
των ρουφιάνων και των γραφειοκρατών).