Λογο- κρυμμένο

Λογο- κρυμμένο

  • του Λευτέρη Τηλιγάδα
    ———————————–—–

Θέλω να σε πάρω απ’ το χέρι
και να σου δείξω ένα καφενείο
(άβατο χηρείας γερόντων,
κουρασμένων δήθεν και αθώων)
μιας γειτονιάς Αγρινιώτικης.

Ένα σιγανό τους χαμόγελο,
φορτωμένο τη σαρκοβόρα νωθρότητα
μιας ανημποριάς υστερόβουλης,
για όσα δεν αντέχουν ως το τέλος,
θα σου αποδείξει το θράσος του έρωτα,
να ανθίζει, καταργώντας τη σάρκα.

Θέλω μετά, να σε δω
να περπατάς μπροστά μου
και να μην σε ακολουθεί κανείς.

Ένα αεράκι παιχνιδιάρικο μόνο,
στης φούστας σου την πλαϊνή ραφή,
η απόδειξη ότι υπάρχω.

Θέλω να θυμάσαι, όσα δεν σου είπα,
μα ήρθα και στα κοίταξα… ίσια στα μάτια.
Μόνο έτσι θα πάψω, να ζω λογο-κρυμμένος.