Editorial

Μην πασχίζετε άλλο. Σας άκουσα.

της Ειρήνης Παραδεισανού ——————–———————- Όλοι εσείς που με κοιτάτε με γνήσια λύπηση Όλοι εσείς που φτύνετε πάνω μου τα γνωστικά και μετρημένα λόγια σας Όλοι εσείς που φλυαρείτε ασύδοτα στα κουρασμένα αφτιά μου Σκεφτήκατε έστω…

Αλλά κανείς δεν φεύγει

του Θωμά Γκόρμπα ——————–———— Αλλά κανείς δεν φεύγει Πόλη κρυόκωλη και πόλη αργόμισθη και πόλη σαφρακιασμένη, πρόωρα γερασμένη, κιτρινιάρα κομπλεξικιά, φτωχοπουτάνα.… Πάντες οι χτεσινοί πρεντζόβλαχοι και βρωμοποδαράδες ριγούν από ευτυχία μέσα στην αγκαλιά σου, πλήρως…

Η τρίτη Γενιά

της Σοφία Κολοτούρου ——————–—————- Γενιές ολόκληρες εργάστηκαν για μένα το δρόμο να φωτίσουν στις νευρώσεις, μ’ ανείπωτα όλα τα χιλιοειπωμένα. Οι πράξεις, που βαραίνουν στις κλειδώσεις, οι πρόγονοι (αν και νεκροί) δια ζώσης να μαρτυρούν…

Ο μήνας του Αρνιού

της Στέλλας Δούμου ——————–———— Εκβραχισμοί από λαιμούς που για αιώνες δεν είχαν καθαριστεί σπάζοντας την πέτρα της αλήθειας. Οι γητεμένοι ως το κόκαλο κρεατογενείς ανέμιζαν προβιές και κουδουνάκια. Στις ποδιές τους ανατρέφονταν τα σαρκοβόρα Άλεφ των…

Να ονειρεύομαι

του Δημήτρη Λάγιου ——————–————— Να ονειρεύομαι απ’ το παράθυρο να ταξιδεύω να μπαίνω μέσα σου να καταστρέφομαι και να πεθαίνω Η σωτηρία μου είναι ο θάνατος και το κορμί σου να μπαίνω μέσα σου να καταστρέφομαι…

Ένα πρωί βρήκα τη θάλασσα αλλαγμένη

του Κώστα Σοφιανού ——————–————— Κάτι βαθύ σκέφτετ’ η θάλασσα, κι ακινητεί. – Της πέταξα μια πέτρα κι άλλη μία δεν ταράχτηκε˙ μόνο τις τράβηξε αργά πέρ’ απ’ την όραση κ’ έκλεισε πάλι. – Παράξενη ησυχία-απειλητική.…

Ποίηση

του Μιχαήλ Κ. Παπαδόπουλου ——————–———————— «Όπως το δάκρυ έτσι έρχεται το ποίημα μέσα από τις βαθιές χαραγματιές του σώματος μου…» «Αφήστε με να πω τι είναι ποίηση αφήστε με να απαντήσω τι είναι ποίηση κύριοι…

Με το πλοίο του Φελίνι

του Άλκη Αλκαίου ——————–——— Μπρος στον καθρέφτη το πρωί το πρόσωπό σου, μυρίζει νύχτα, νικοτίνη και αλκοόλ. Όλοι σου λένε δεν προσέχεις τον εαυτό σου, πρέπει να κάνεις ένα ιατρικό κοντρόλ. Κανονικά χτυπάς τη κάρτα…

Οδυσσέας

της Ιωάννας Διαμαντοπούλου ——————–———————— Μεταφραστές σιωπής μού είπαν πως τάχα σε δύσκολους καιρούς κόβεις δρόμο, περνάς μέσα απ΄τις ζωές των άλλων φορώντας μια μεταποιημένη λύπη, που σέρνεται πίσω σου. Χρυσοφόρων Μήδων αναπνοές σε προσεγγίζουν, εκεί…

Τότες βγάζαν λόγους στις ξύλινες εξέδρες

[…] Τότες βγάζαν λόγους στις ξύλινες εξέδρες, στα μπαλκόνια, Φωνάζαν τα ραδιόφωνα, ξανάλεγαν τους λόγους. Πίσω απ’ τις σημαίες κρυβόταν ο φόβος, Μέσα στα τύμπανα αγρυπνούσαν οι σκοτωμένοι. Κανείς δεν καταλάβαινε τίποτα. Οι σάλπιγγες μπορεί…

Το κουνέλι

της Χαράς Σιδέρη ——————–——— Ήταν μεγάλη απόφαση να ψάξω το καπέλο του ταχυδακτυλουργού. Δε βρήκα κανένα κουνέλι. Ούτε ορθάνοικτα μάτια να περικυκλώνουν αμήχανα τις Μοίρες μπροστά στο κοινό που θα διασκέδαζε με τον τρόμο τους,…

[Κάποτε νιώθω]

του Χουάν Ραμόν Χιμένεθ μετφρ.: Τάκης Βαρβιτσιώτης ——————–———–—–———— Κάποτε νιώθω καθώς το ρόδο που θά ’μαι μια μέρα, καθώς το φτερό που θά ‘μαι μια μέρα. Και με τυλίγει ένα άρωμα, ξένο και δικό μου,…

Ενοικιάζεται

της Μαρίας Τσιράκου ——————–—————- Ενοικιάζεται ένα μέτρο και εβδομήντα δύο εκατοστά Σώμα. Απόπειρες συνουσίας, πολλές. Απόπειρες έρωτα, μετρημένες. Απόπειρες αυτοκτονίας, μια. Σε περίοδο κρίσης ενοικιάζεται, έφτασε πια τη μέση ηλικία με μόνη κατάχρηση αυτή των αισθήσεων,…

Συνήθεια

του Δημήτριου Μουζάκη ——————–—————–— Θα σας μιλήσω εγώ για τη συνήθεια με των ανάπηρων αισθήσεων το στόμα και τη χροιά της απώλειας. Εκ γενετής τυφλός βρίσκει για μια στιγμή το φως του κι άλλη στιγμή…

Κυβισμός

του Δημήτρη Μακούση ——————–—————– I Μιλώντας με το ταβάνι η στιγμή που οι σκιές έρχονται γυρνάνε γύρω-γύρω κι εξαπολύονται πεινούνε να ‘ρθουν στο προσκήνιο ο χώρος παγώνει κι οι όποιες βλέψεις με το πλέγμα συγκρούονται…

Το δέντρο που ταξίδευε

– Που είναι αυτή, η μαύρη πέτρα πίσω της? Τρίτο Μ.Σάββατο που πρωί πρωί δεν θα κεντράρει την ψάθινη καρέκλα με την σκιά μου, αγκαλιά με τον ελαφρύ, γλυκό και σε όλα ναι της. –…

Χωρίς αφαίρεση

του Λευτέρη Τηλιγάδα ——————–—————–- Κοινοί παρανομαστές της ζωής μας οι φίλοι, διαιρούν, επιτυχώς πάντα, τους αριθμητές των αναγκών μας. Εφευρίσκουν τα λόγια, οπωσδήποτε τις πράξεις, να πολλαπλασιάσουν αποτελεσματικά ή να προσθέσουν σωτήρια τις ασφάλειες των συστημάτων…

Φοβᾶμαι

του Μανώλη Αναγνωστάκη ——————–—————– Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό». Φοβᾶμαι…