8η Μάρτη 2022: Ενάντια στην έμφυλη βία, τον θεσμικό σεξισμό, την ανισότητα

8η Μάρτη 2022: Ενάντια στην έμφυλη βία, τον θεσμικό σεξισμό, την ανισότητα

  • |

Τις τελευταίες εβδομάδες η δημοσιοποίηση της υπόθεσης του ομαδικού βιασμού της Γεωργίας Μπίκα από «υπεράνω πάσης υποψίας παιδιά» της αστικής τάξης, με ισχυρές επιχειρηματικές διασυνδέσεις, πυροδότησε ένα συγκλονιστικό κύμα οργής και αλληλεγγύης που εκφράστηκε όχι μόνο στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά και στο δρόμο, σε μία από τις μαζικότερες αντισεξιστικές κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων. Λίγες ημέρες αργότερα, η διάχυτη δημόσια κατακραυγή οδήγησε στην απόσυρση του σκοταδιστικού «εκπαιδευτικού υλικού» του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής που ποινικοποιούσε τη γυναικεία αναπαραγωγική ελευθερία μέσω μαθημάτων «προγεννητικής αγωγής».

Τα δύο επί­και­ρα πα­ρα­δείγ­μα­τα είναι εν­δει­κτι­κά των αντα­να­κλα­στι­κών ενός με­γά­λου τμή­μα­τος της κοι­νω­νί­ας, που αι­σθά­νε­ται την ανά­γκη να αντι­δρά­σει στις πολ­λα­πλές επι­θέ­σεις που δέ­χο­νται κα­θη­με­ρι­νά τα δι­καιώ­μα­τα των γυ­ναι­κών και των έμ­φυ­λων μειο­νο­τή­των. Είναι αυτή η αυ­ξη­μέ­νη ευαι­σθη­το­ποί­η­ση της κοι­νω­νί­ας που συχνά υπο­χρε­ώ­νει ακόμη και συ­στη­μι­κές φωνές να ανα­δέ­χο­νται πτυ­χές του λόγου του φε­μι­νι­στι­κού κι­νή­μα­τος (π.χ. όρος γυ­ναι­κο­κτο­νία).

Την ίδια στιγ­μή, είναι ανά­γκη οι απα­ντή­σεις στις σε­ξι­στι­κές προ­κλή­σεις – είτε προ­έρ­χο­νται από το ίδιο το κρά­τος είτε εκ­δη­λώ­νο­νται στην «ιδιω­τι­κή» σφαί­ρα των έμ­φυ­λων σχέ­σε­ων – να πά­ψουν να είναι απο­σπα­σμα­τι­κές και διά­χυ­τες. Κι αυτό γιατί ο αγώ­νας ενά­ντια στο σε­ξι­σμό – μία μορφή κα­τα­πί­ε­σης με συ­στη­μι­κό υπό­βα­θρο και πολ­λα­πλές εκ­φάν­σεις- απαι­τεί τη συ­στη­μα­τι­κή συ­γκέ­ντρω­ση δυ­νά­με­ων και το χτί­σι­μο αντι­στά­σε­ων σε κάθε κοι­νω­νι­κό χώρο: στους χώ­ρους δου­λειάς, στα Πα­νε­πι­στή­μια, στις γει­το­νιές, στα σχο­λεία. Σε αυτόν το αγώνα, η 8η Μάρτη, ημέρα με πα­γκό­σμια ακτι­νο­βο­λία, που έχει πλέον συ­νταυ­τι­στεί με τη Φε­μι­νι­στι­κή Απερ­γία,  απο­τε­λεί ορό­ση­μο για τις γυ­ναι­κεί­ες διεκ­δι­κή­σεις στην Ελ­λά­δα και ανά τον κόσμο.

Στο διά­στη­μα που μένει μέχρι τη φε­τι­νή 8η Μάρτη είναι στοί­χη­μα η οργή και η ευαι­σθη­το­ποί­η­ση όλων των πε­ρα­σμέ­νων μηνών να εκ­φρα­στεί μέσα από μία απερ­για­κή κι­νη­το­ποί­η­ση που θα εμπλέ­ξει μα­ζι­κά τις ερ­γα­ζό­με­νες και τους ερ­γα­ζό­με­νους, θα κα­ταγ­γεί­λει τις κυ­βερ­νη­τι­κές πο­λι­τι­κές του θε­σμι­κού σε­ξι­σμού και θα αρ­θρώ­σει αι­τή­μα­τα για ίση και αξιο­πρε­πή δια­βί­ω­ση και ερ­γα­σία, δη­μό­σιες δομές στή­ρι­ξης και φρο­ντί­δας, νο­μι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις για την πε­ρι­στο­λή των δια­κρί­σε­ων και της έμ­φυ­λης βίας, κ.ό.κ.

Στην προ­σπά­θεια αυτή, οι φε­μι­νι­στι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες έχουν να παί­ξουν το ρόλο του κι­νη­τή­ριου μο­χλού, συμ­βάλ­λο­ντας μέσα από τις συ­στη­μα­τι­κές επε­ξερ­γα­σί­ες τους στην προ­ώ­θη­ση των φε­μι­νι­στι­κών αι­τη­μά­των. Ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι εντός του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος αυτή η ιε­ράρ­χη­ση δε γί­νε­ται αυ­τό­μα­τα, ως Συ­νέ­λευ­ση 8 Μάρτη  έχου­με απευ­θύ­νει ψή­φι­σμα σε σω­μα­τεία, ομο­σπον­δί­ες, ερ­γα­τι­κά κέ­ντρα και συν­δι­κά­τα για τη διορ­γά­νω­ση μιας με­γά­λης φε­μι­νι­στι­κής απερ­γί­ας και απερ­για­κής δια­δή­λω­σης στις 8 Μάρτη.

Με αντί­στοι­χο τρόπο χρειά­ζε­ται να τε­θούν σε κί­νη­ση και οι Φοι­τη­τι­κοί Σύλ­λο­γοι. Η διεκ­δί­κη­ση της στή­ρι­ξης της φε­μι­νι­στι­κής απερ­γί­ας από τα συλ­λο­γι­κά όρ­γα­να των φοι­τη­τριών/τών, μπο­ρεί να πλαι­σιω­θεί και από εναλ­λα­κτι­κές μορ­φές πα­ρέμ­βα­σης, όπως μοι­ρά­σμα­τα, εκ­δη­λώ­σεις, προ­βο­λές, ακτι­βί­στι­κες δρά­σεις στο χώρο των Πα­νε­πι­στη­μί­ων, με στόχο να εμπλα­κούν όσο το δυ­να­τόν πε­ρισ­σό­τε­ρες φοι­τή­τριες/φοι­τη­τές. Και από το χώρο των σχο­λεί­ων, όμως, δε λεί­πουν οι δυ­να­τό­τη­τες να ανα­δει­χθεί η ση­μα­σία της 8ης Μάρτη, μέσα από θε­μα­τι­κές συ­ζη­τή­σεις και δρώ­με­να που μπο­ρούν να αφο­ρούν από την ιστο­ρία της ημέ­ρας μέχρι τις πολ­λα­πλές εκ­δη­λώ­σεις του σε­ξι­σμού στη σχο­λι­κή κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα (προ­βλη­μα­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές κα­θη­γη­τών, ανα­πα­ρα­γω­γή στε­ρε­ο­τύ­πων μέσα από τα σχο­λι­κά εγ­χει­ρί­δια, σε­ξι­στι­κό bullying, κ.ά.).

Αλλά και σε κάθε γει­το­νιά το σύν­θη­μα της φε­μι­νι­στι­κής απερ­γί­ας μπο­ρεί να με­τα­φερ­θεί μέσα από πο­λύ­μορ­φες δρά­σεις – αφι­σο­κολ­λή­σεις, εξορ­μή­σεις, μι­κρο­φω­νι­κές, καλ­λι­τε­χνι­κά δρώ­με­να -, σε συ­ντο­νι­σμό με πρω­το­βου­λί­ες γει­το­νιάς, το­πι­κά σχή­μα­τα και ομά­δες. Την ίδια στιγ­μή, η με­τα­φο­ρά των γυ­ναι­κεί­ων διεκ­δι­κή­σε­ων ακόμη και σε κι­νη­το­ποι­ή­σεις όχι «αμι­γώς φε­μι­νι­στι­κές» (όπως αυτές για την υπε­ρά­σπι­ση της δη­μό­σιας υγεί­ας και την ενί­σχυ­ση των κοι­νω­νι­κών δα­πα­νών), μπο­ρεί να δια­μορ­φώ­σει ένα αγω­νι­στι­κό συ­νε­χές που θα κο­ρυ­φω­θεί στις 8 Μάρτη.

Δη­μιουρ­γώ­ντας εκεί­νες τις εστί­ες αγώνα που επι­τρέ­πουν σε μικρά γε­γο­νό­τα και αντι­στά­σεις να συ­νε­νώ­νο­νται με άλλες με­γα­λύ­τε­ρες, ορ­γα­νω­νό­μα­στε, συ­ντο­νι­ζό­μα­στε και βγαί­νου­με στο δρόμο με στόχο η φε­τι­νή 8η Μάρτη να απο­τε­λέ­σει την πιο μα­ζι­κή και δυ­να­μι­κή απά­ντη­ση στη δυ­στο­πία του σε­ξι­σμού, της κα­τα­πί­ε­σης, της φτώ­χειας και της εκ­με­τάλ­λευ­σης που μας επι­φυ­λάσ­σει το σύ­στη­μα και οι εκ­πρό­σω­ποί του!

/rproject.gr