Εισβολή στην Ουκρανία: Η επόμενη ημέρα

Εισβολή στην Ουκρανία: Η επόμενη ημέρα

  • |

Ο κόσμος γίνεται ένας πιο επικίνδυνος τόπος

Την επό­με­νη ημέρα της ρω­σι­κής ει­σβο­λής στην Ου­κρα­νία, θα ήταν μεν υπερ­βο­λή να μι­λή­σου­με για «το τέλος του κό­σμου, όπως τον γνω­ρί­σα­με», αλλά επί­σης θα ήταν αφέ­λεια το να μην ανα­γνω­ρί­σου­με ότι το γε­γο­νός θα επι­φέ­ρει με­γά­λες αλ­λα­γές. 

Η ανα­βάθ­μι­ση των δυ­τι­κών κυ­ρώ­σε­ων, με τον απο­κλει­σμό της Ρω­σί­ας από το σύ­στη­μα τρα­πε­ζι­κών και νο­μι­σμα­τι­κών συ­ναλ­λα­γών Swift, απο­δει­κνύ­ει ότι οι δια­δι­κα­σί­ες της «πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης» μπαί­νουν πλέον σε μια νέα αχαρ­το­γρά­φη­τη πε­ρί­ο­δο. Η ανα­κοί­νω­ση του κο­λοσ­σιαί­ου επεί­γο­ντος εξο­πλι­στι­κού προ­γράμ­μα­τος της Γερ­μα­νί­ας, υπο­δει­κνύ­ει ότι σύ­ντο­μα στην Ευ­ρώ­πη ο γερ­μα­νι­κός μι­λι­τα­ρι­σμός θα έχει σο­βα­ρή πα­ρου­σία για πρώτη φορά από το 1945. Η κή­ρυ­ξη κόκ­κι­νου συ­να­γερ­μού στο πυ­ρη­νι­κό οπλο­στά­σιο της Ρω­σί­ας δεί­χνει το πόσο έχει εξα­σθε­νί­σει η δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή που χω­ρί­ζει τους συ­νή­θεις συ­στη­μι­κούς αντα­γω­νι­σμούς με την «πύλη της κο­λά­σε­ως» για τον πλα­νή­τη. Και αυτά είναι μόνο κά­ποια εν­δει­κτι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα. 

Αντώνης Νταβανέλος

Η ρω­σι­κή ει­σβο­λή στην Ου­κρα­νία θα έχει με­γα­λύ­τε­ρες συ­νέ­πειες στις διε­θνείς εξε­λί­ξεις, απ’ ό,τι είχε η 11 Σε­πτέμ­βρη στις αρχές του 21ού αιώνα.

Αφύ­πνι­ση του ρώ­σι­κου ιμπε­ρια­λι­σμού

Η ει­σβο­λή στην Ου­κρα­νία ανα­δει­κνύ­ει την αφύ­πνι­ση του ρω­σι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού. Η Ρωσία του Πού­τιν αι­σθά­νε­ται ότι έχει βγει από τις συν­θή­κες της ήττας της επο­χής Γιέλ­τσιν. Πτυ­χές της διε­θνούς συ­γκυ­ρί­ας (επι­πτώ­σεις της κρί­σης μετά το 2007 στο δυ­τι­κό στρα­τό­πε­δο, άνο­δος της Κίνας, «στρο­φή» των ΗΠΑ στην Ασία, AUKUS κ.ο.κ.) την κά­νουν να εκτι­μά ότι έφτα­σε η ώρα να απαι­τή­σει τη σαφή επα­να­δια­τύ­πω­ση του συ­σχε­τι­σμού δύ­να­μης. Παύει να αντι­με­τω­πί­ζει τη Δύση «αμυ­ντι­κά» (όχι στην επέ­κτα­ση του ΝΑΤΟ προς τα ανα­το­λι­κά), αλλά απαι­τεί την επι­στρο­φή των «συ­νό­ρων ισχύ­ος» στα προ του 1991 όρια, ενώ δια­τυ­πώ­νει απει­λές ακόμα και προς τους γύρω της «πα­ρα­δο­σια­κά ου­δέ­τε­ρους» φι­λο­δυ­τι­κούς (Φιν­λαν­δία, Σου­η­δία).

Η ει­σβο­λή απο­δεί­χθη­κε με­γά­λης κλί­μα­κας. Δεν πε­ριο­ρί­στη­κε στην πε­ρι­φέ­ρεια του Ντον­μπάς (ακόμα και έξω από τα όρια των αυ­το­νο­μι­στών του Λου­γκάνσκ και του Ντο­νιέ­τσκ), αλλά έφτα­σε στο Κίεβο, εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες χι­λιό­με­τρα δυ­τι­κά του Ντον­μπάς. Η ει­σβο­λή αυτής της κλί­μα­κας, αλλά και το διάγ­γελ­μα του Πού­τιν, έβαλε στο «τρα­πέ­ζι» το δια­κύ­βευ­μα ολό­κλη­ρης της Ου­κρα­νί­ας.

Αυτές οι αξιώ­σεις προ­ε­τοι­μά­στη­καν στα­δια­κά. Προ­α­ναγ­γέλ­θη­καν με την προ­σάρ­τη­ση πε­ριο­χών της Γε­ωρ­γί­ας το 2008, με την προ­σάρ­τη­ση της Κρι­μαί­ας το 2014, με την οι­κο­δό­μη­ση του «προ­γε­φυ­ρώ­μα­τος» στο Ντον­μπάς. Προ­ε­τοι­μά­στη­καν στο πεδίο της οι­κο­νο­μί­ας, με την αξιο­ποί­η­ση της πε­ριό­δου υψη­λής ζή­τη­σης και τιμών του φυ­σι­κού αε­ρί­ου και των ορυ­κτών πρώ­των υλών. Η στρα­τιω­τι­κή μη­χα­νή της πρώην ΕΣΣΔ δια­τη­ρή­θη­κε σε υψηλό επί­πε­δο μέσω μιας πο­λε­μι­κής βιο­μη­χα­νί­ας που ξε­περ­νά το 20% του πα­ρα­γω­γι­κού δυ­να­μι­κού.

Όμως η επί­θε­ση του Πού­τιν στην Ου­κρα­νία, απο­δεί­χθη­κε γρή­γο­ρα ότι ήταν κάθε άλλο παρά χωρίς με­γά­λα προ­βλή­μα­τα.

Αφε­νός, η ου­κρα­νι­κή αντί­στα­ση απο­δεί­χθη­κε με­γα­λύ­τε­ρη του ανα­με­νό­με­νου. Η επι­λο­γή το πο­λέ­μου μέσα στις πό­λεις, που προ­ϋ­πο­θέ­τει την υπο­στή­ρι­ξη του πλη­θυ­σμού, απο­δεί­χθη­κε εφι­κτή για την ου­κρα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση. Η στρα­τιω­τι­κή νίκη απέ­να­ντι στον υπερ­με­γέ­θη αντί­πα­λο δεν είναι εφι­κτή, αλλά η πα­ρά­τα­ση της αντί­στα­σης έχει ήδη πα­ρά­ξει πο­λι­τι­κό απο­τέ­λε­σμα. Το σχέ­διο ακα­ριαί­ας «με­τά­βα­σης» σε ένα κα­θε­στώς-μα­ριο­νέ­τα απέ­τυ­χε και η Ρωσία βρί­σκε­ται μπρο­στά στην κο­λα­σμέ­νη προ­ο­πτι­κή μιας μα­κρό­χρο­νης κα­το­χής μιας χώρας όπου η με­γά­λη πλειο­ψη­φία του πλη­θυ­σμού θα έχει εχθρι­κά αι­σθή­μα­τα και δια­θέ­σεις.

Αφε­τέ­ρου, η Ρωσία φαί­νε­ται να υπο­τί­μη­σε την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα των οι­κο­νο­μι­κών τανκς», στα οποία προ­σέ­φυ­γε η Δύση. Λίγες ώρες μετά την ανα­κοί­νω­ση των κυ­ρώ­σε­ων το ρού­βλι έχασε πάνω από το 30% της αξίας του, υπήρ­ξε η πρώτη χρε­ο­κο­πία στον τρα­πε­ζι­κό τομέα, ενώ οι Ρώσοι ολι­γάρ­χες αντι­με­τω­πί­ζουν τον κίν­δυ­νο να απο­κλει­στούν από πεδία δρά­σης σε με­γά­λο τμήμα το ανε­πτυγ­μέ­νου κα­πι­τα­λι­σμού.

Όλα αυτά ση­μαί­νουν ότι οι επι­διώ­ξεις του Πού­τιν δεν είναι δε­δο­μέ­νο ότι θα εξα­σφα­λι­στούν. Το ρω­σι­κό κα­θε­στώς θα χρεια­στεί πα­ρα­τε­τα­μέ­νες μάχες, στρο­φές και ελιγ­μούς σε μα­κρό­τε­ρη πε­ρί­ο­δο, για να απο­δεί­ξει ως ρε­α­λι­στι­κούς και επι­τεύ­ξι­μους τους στό­χους που έθεσε τη νύχτα της ει­σβο­λής στην Ου­κρα­νία.

Ο Πού­τιν με το διάγ­γελ­μά του έδει­ξε έτοι­μος να ανα­λά­βει αυτά τα ρίσκα. Όμως θα κρι­θεί στο πεδίο της σύ­γκρου­σης, όχι μόνο μέσα στην Ου­κρα­νία, αλλά και στις οι­κο­νο­μι­κές διε­θνείς συ­γκρού­σεις.

Αντα­γω­νι­σμοί εν μέσω κρί­σης

Τριά­ντα χρό­νια μετά το 1991, η «με­τα­σο­βιε­τι­κή» εποχή, η εποχή όπου οι ευ­ρω­α­τλα­ντι­στές ήλ­πι­ζαν σε μια διαρ­κή ανε­μπό­δι­στη ηγε­μο­νία, έχει τε­λειώ­σει. Και τη δια­δέ­χε­ται μια εποχή πολύ οξύ­τε­ρων αντα­γω­νι­σμών.

Μπρο­στά στη ρω­σι­κή ει­σβο­λή στην Ου­κρα­νία το δυ­τι­κό στρα­τό­πε­δο συ­σπει­ρώ­θη­κε. Το τρί­γω­νο ΗΠΑ-ΕΕ-Βρε­τα­νία ευ­θυ­γραμ­μί­στη­κε πιο γρή­γο­ρα απ’ ό,τι είχε πε­τύ­χει (;) στην επί­θε­ση στο Ιράκ. Γύρω του έσπευ­σαν να συ­γκλί­νουν όσοι συ­νή­θι­ζαν να κρα­τούν κά­ποιες απο­στά­σεις (Αυ­στρα­λία, Κα­να­δάς, Σκαν­δι­ναυοί, Ια­πω­νία κ.ά.), ενώ όσοι κρα­τούν αμ­φι­λε­γό­με­νη στάση (Ινδία, Πα­κι­στάν, Τουρ­κία) πιέ­ζο­νται ήδη και θα πιε­στούν πε­ρισ­σό­τε­ρο για σα­φείς επι­λο­γές.

Μέσα σε αυτό το πλαί­σιο συ­σπεί­ρω­σης, θα δια­φο­ρο­ποι­η­θούν πλέον οι στρα­τη­γι­κές των επί μέ­ρους «αυ­το­νο­μιών» απέ­να­ντι στις ΗΠΑ. Στην ΕΕ χτυ­πά­ει το κα­μπα­νά­κι προει­δο­ποί­η­σης ότι το ση­με­ρι­νό «υβρί­διο ολο­κλή­ρω­σης» δεν θα αντέ­ξει τους τρα­νταγ­μούς και ότι είτε θα ενι­σχυ­θεί η «Ένωση» στο στρα­τιω­τι­κό και δι­πλω­μα­τι­κό πεδίο, είτε θα ενι­σχυ­θούν οι τά­σεις αυ­το­νό­μη­σης α λα Brexit. Η γε­λοιο­ποί­η­ση των αυ­τό­νο­μων δι­πλω­μα­τι­κών πρω­το­βου­λιών του Μα­κρόν και –κυ­ρί­ως– οι εξαγ­γε­λί­ες του Σολτς για τους γερ­μα­νι­κούς εξο­πλι­σμούς, είναι «με­γά­λες» προει­δο­ποι­ή­σεις.

Αυτά ση­μαί­νουν πρό­σθε­τες και με­γά­λες οι­κο­νο­μι­κές δυ­σκο­λί­ες, που προ­στί­θε­νται στο σαθρό έδα­φος της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης του συ­στή­μα­τος.

Στον τομέα της ενέρ­γειας, η απε­ξάρ­τη­ση από τα ρω­σι­κή απο­θέ­μα­τα και τους αντί­στοι­χους αγω­γούς, θα έχει με­γά­λο κό­στος και θα χρεια­στεί χρόνο.

Η δια­τα­ρα­χή στις πα­γκό­σμιες αλυ­σί­δες πα­ρα­γω­γής και εφο­δια­σμού θα επι­φέ­ρει πρό­σθε­τες δυ­σκο­λί­ες και κό­στος. Η Volkswagen ανα­κοί­νω­σε ήδη τη μεί­ω­ση των ερ­γα­σιών στα ερ­γο­στά­σιά της (προ­χω­ρώ­ντας σε 4ή­με­ρη ή και 3ή­με­ρη εβδο­μα­διαία ερ­γα­σία) λόγω έλ­λει­ψης κα­λω­δί­ων και ανταλ­λα­κτι­κών που­πα­ρή­γε στην Ου­κρα­νία.

Η κα­τά­τμη­ση της «πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης» σε ημί­κλει­στες ή κλει­στές «ζώνες» προ­στα­τευ­μέ­νης επιρ­ρο­ής, δεν έχει ομαλό δρόμο με­τά­βα­σης. Θα χρεια­στεί χρόνο, θα έχει κό­στος και θα προ­ϋ­πο­θέ­τει επί­λυ­ση πε­ρί­πλο­κων δι­πλω­μα­τι­κών και γε­ω­πο­λι­τι­κών διλ­λη­μά­των.

Μέσα σε αυτή την εξέ­λι­ξη η Κίνα βγαί­νει ενι­σχυ­μέ­νη, πα­ρα­μέ­νο­ντας «δια­κρι­τι­κά» απο­μα­κρυ­σμέ­νη από τη σύ­γκρου­ση.

Πολ­λοί ανα­λυ­τές προ­βλέ­πουν τη συ­γκρό­τη­ση ενός «ασια­τι­κού μπλοκ», την υπο­χρε­ω­τι­κή για την Πού­τιν σύ­γκλι­ση με την Κίνα. Είναι νε­ω­τε­ρι­σμοί που δεν γί­νο­νται εύ­κο­λα και απλά, γιατί προ­ϋ­πο­θέ­τουν την εγκα­τά­λει­ψη άλλων σχε­δί­ων, προ­ο­πτι­κών και οι­κο­νο­μι­κών δι­κτύ­ων (πχ σχε­δια­σμοί της Gazprom στη σύν­δε­ση με την ΕΕ). Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο όταν ο συ­σχε­τι­σμός κα­θο­ρί­ζε­ται από τη σαφή οι­κο­νο­μι­κή υπε­ρο­χή της Κίνας απέ­να­ντι στη Ρωσία. Ένας κυ­ριαρ­χι­κά δι­πο­λι­κός κό­σμος (Δύ­ση-Κί­να) δεν είναι εφι­κτός και πι­θα­νός, ενώ ένας τρι­πο­λι­κός (Δύ­ση-Κί­να-Ρω­σία) δεν έχει πραγ­μα­τι­κή υλική βάση. Η εξέ­λι­ξη θα είναι πιο άναρ­χη και συ­γκρου­σια­κή απ’ ό,τι προ­βλέ­πουν τα σχέ­δια επί χάρ­του.

Ένας νέος Ψυ­χρός Πό­λε­μος;

Αυτή την προ­ο­πτι­κή, τα δη­μο­σιο­γρα­φι­κά κλισέ πε­ρι­γρά­φουν ως ένα «νέο Ψυχρό Πό­λε­μο». Δεν είναι ακρι­βές. Υπάρ­χουν ανα­λο­γί­ες, αλλά και με­γά­λες δια­φο­ρές με την πε­ρί­ο­δο 1945-91.

Η πε­ρί­ο­δος του Ψυ­χρού Πο­λέ­μου διέ­θε­τε ισχυ­ρό ιδε­ο­λο­γι­κό υπό­βα­θρο. Εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι, και στις δυο πλευ­ρές, απο­δέ­χο­νταν αυ­θόρ­μη­τα είτε την υπο­κρι­σία περί «ελεύ­θε­ρου κό­σμου», είτε την απα­τη­λή υπό­σχε­ση «οι­κο­δό­μη­σης του κομ­μου­νι­σμού». Στη ση­με­ρι­νή πε­ρί­ο­δο οι συ­γκρού­σεις και τα συμ­φέ­ρο­ντα πίσω τους θα είναι πολύ πιο «γυμνά» και γι’ αυτό πιο ευά­λω­τα και αστα­θή. Στην πε­ρί­ο­δο του Ψυ­χρού Πο­λέ­μου τα στρα­τό­πε­δα διέ­θε­ταν εσω­τε­ρι­κή πει­θαρ­χία και ήταν εμ­φα­νώς δια­χω­ρι­σμέ­να. Στην «πίσω αυλή» της Αμε­ρι­κής η ΕΣΣΔ δεν μπο­ρού­σε να πα­ρεμ­βαί­νει και το ίδιο ίσχυε για τους Αμε­ρι­κα­νούς στην «πίσω αυλή» της ΕΣΣΔ.

Σή­με­ρα, μετά από 30 χρό­νια νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης κα­πι­τα­λι­στι­κής πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης, όλοι οι αντα­γω­νι­στές «κο­λυ­μπά­νε» μέσα στην ίδια διε­θνή πι­σί­να. Αυτό ση­μαί­νει ότι οι αντα­γω­νι­σμοί θα είναι ακόμα πιο άναρ­χοι, ενώ με­τα­ξύ των αντα­γω­νι­στών θα υπάρ­χουν πολλά και διά­φο­ρα ση­μεία «επα­φής». Ήδη η Ταϊ­βάν πε­ρι­γρά­φε­ται ως η πι­θα­νό­τε­ρη «συ­νέ­χεια της Ου­κρα­νί­ας», ενώ στην Αφρι­κή μαί­νε­ται ένας ακή­ρυ­χτος πό­λε­μος, με ισχυ­ρή πλέον την πα­ρου­σία της Κίνας, ανερ­χό­με­νη τη διείσ­δυ­ση της Ρω­σί­ας, ενώ κα­νείς δεν μπο­ρεί να υπο­τι­μή­σει την «πα­ρα­δο­σια­κή» ισχύ των ΗΠΑ και των Ευ­ρω­παί­ων ιμπε­ρια­λι­στών.

Θα δούμε, λοι­πόν, να επα­να­λαμ­βά­νε­ται το σε­νά­ριο της στρα­τιω­τι­κής επέμ­βα­σης σε αδύ­να­μες χώρες, των απο­σχι­στι­κών «κι­νη­μά­των» που θα αξιο­ποιού­νται από τις Με­γά­λες Δυ­νά­μεις, τις πα­νί­σχυ­ρες μη­χα­νές προ­πα­γάν­δας να δια­στρε­βλώ­νουν αναί­σχυ­ντα τις πραγ­μα­τι­κό­τη­τες, τη δράση άγριων πο­λε­μι­κών σω­μά­των όπως οι «ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νοι» μι­σθω­τοί στρα­τοί (αμε­ρι­κα­νι­κή Blackwater, ρω­σι­κή Wagner κ.ά.).

Κατά συ­νέ­πεια η πε­ρί­ο­δος που δια­μορ­φώ­νε­ται δεν μπο­ρεί να πα­ρο­μοια­στεί κυ­ρί­ως με την πε­ρί­ο­δο του Ψυ­χρού Πο­λέ­μου, αλλά πε­ρισ­σό­τε­ρο με την πε­ρί­ο­δο της κα­τάρ­ρευ­σης του προη­γού­με­νου «κύ­μα­τος» κα­πι­τα­λι­στι­κής πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης, την κα­τάρ­ρευ­ση του laissez faire – laissez passer στα τέλη του 19ου αιώνα, που οδή­γη­σε στην ανά­δυ­ση των πε­ρι­φρου­ρη­μέ­νων «ζωνών» της αποι­κιο­κρα­τί­ας και, τε­λι­κά, στον Πρώτο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο. Και ως γνω­στόν, η ιστο­ρία επα­να­λαμ­βά­νε­ται κά­πο­τε ως φάρσα, αλλά ενί­ο­τε και ως τρα­γω­δία.

Ιδε­ο­λο­γι­κές και πο­λι­τι­κές συ­νέ­πειες

Η ρω­σι­κή ει­σβο­λή στην Ου­κρα­νία είναι ένα «με­γά­λο γε­γο­νός». Θα έχει ιδε­ο­λο­γι­κές και πο­λι­τι­κές συ­νέ­πειες.

Μέσα στα πρώτα κύ­μα­τα του φόβου και της σύγ­χυ­σης γί­νε­ται φα­νε­ρός ο κίν­δυ­νος στοί­χι­σης τμη­μά­των των λαϊ­κών μαζών στην ουρά των κυ­βερ­νή­σε­ων, των κρα­τών και των συμ­μα­χιών τους.

Σε αυτές τις συν­θή­κες ο «στρα­το­πε­δι­σμός» μέσα στην Αρι­στε­ρά, συ­νι­στά πολύ σο­βα­ρό πο­λι­τι­κό λάθος. Όσοι θε­ω­ρούν ότι, τάχα, μπο­ρούν να πο­λε­μά­νε την δυ­τι­κή «Αυ­το­κρα­το­ρία», ταυ­τι­ζό­με­νοι με τη Ρωσία ή την Κίνα κιν­δυ­νεύ­ουν να βρε­θούν σε αντι­δρα­στι­κές θέ­σεις.

Είναι ιδιαί­τε­ρα θε­τι­κό το γε­γο­νός ότι το ΚΚΕ, πολύ πιο ενή­με­ρο για τις πραγ­μα­τι­κό­τη­τες στη Ρωσία από πολ­λούς άλ­λους αυ­τό­κλη­τους και όψι­μους θαυ­μα­στές του Πού­τιν, πρό­λα­βε και ολο­κλή­ρω­σε την προ­σαρ­μο­γή το πριν το κρί­σι­μο τεστ της Ου­κρα­νί­ας. Στη διε­θνή ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά υπάρ­χουν και άλλα τέ­τοια θε­τι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα προ­σαρ­μο­γής (πχ η Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία του Με­λαν­σόν).

Όσοι δεν προ­λά­βουν ή αρ­νη­θούν να προ­σαρ­μο­στούν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, είναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νοι να εκ­φυ­λι­στούν.

Στην πε­ρί­ο­δο που έρ­χε­ται η διε­θνής Αρι­στε­ρά θα χρεια­στεί να κάνει άλ­μα­τα. Το ση­μείο αφε­τη­ρί­ας δεν είναι ικα­νο­ποι­η­τι­κό, αλλά ως γνω­στόν, «το αγώι ξυπνά τον αγω­γιά­τη». Το έχου­με ξα­να­δεί στην ιστο­ρία: η ει­σβο­λή στην Ουγ­γα­ρία το ’56 άλ­λα­ξε τη διε­θνή Αρι­στε­ρά, ο πό­λε­μος στο Βιετ­νάμ άλ­λα­ξε το πα­γκό­σμιο μα­ζι­κό κί­νη­μα. Σε ψήγμα, μπο­ρού­με να το δούμε και σή­με­ρα: η μικρή και αδύ­να­μη αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά στη Ρωσία, υπο­χρε­ώ­νε­ται να κάνει «άλμα» για να αντα­πο­κρι­θεί στις υπο­χρε­ώ­σεις της και ορ­γα­νώ­νει ορα­τές αντι­πο­λε­μι­κές δια­δη­λώ­σεις σε πολ­λές πό­λεις της Ρω­σί­ας, κα­τα­κτώ­ντας σε­βα­σμό διε­θνώς. Οφεί­λου­με αλ­λη­λεγ­γύη σε αυ­τούς τους ηρω­ι­κούς συ­ντρό­φους και συ­ντρό­φισ­σες, αλλά κυ­ρί­ως οφεί­λου­με να τους μι­μη­θού­με κλι­μα­κώ­νο­ντας τη δράση μας, με σο­βα­ρό­τη­τα, σχε­δια­σμό, συ­γκέ­ντρω­ση δυ­νά­με­ων, ενό­ψει μιας πε­ριό­δου με με­γά­λες δο­κι­μα­σί­ες και ακόμα με­γα­λύ­τε­ρα δια­κυ­βεύ­μα­τα.

rproject.gr