Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η επόμενη ημέρα και η Αριστερά//του Αντώνη Νταβανέλου

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η επόμενη ημέρα και η Αριστερά//του Αντώνη Νταβανέλου

  • |

Στην 6η εβδομάδα του πολέμου στην Ουκρανία, 45 περίπου ημέρες μετά την 22α Φεβρουαρίου με το διάγγελμα του Πούτιν και τη ρωσική εισβολή μεγάλης κλίμακας στο ουκρανικό έδαφος, είμαστε τώρα σε μια φοβερή γκρίζα ζώνη, όπου τίποτα δεν είναι ακόμα σαφές για την πραγματική κατάληξη του πολέμου. Και αυτό αφορά τόσο τις εξελίξεις στο πεδίο των μαχών, όσο και τις διπλωματικές διερευνήσεις διεξόδου, αλλά και τις μεγάλες αλλαγές που δρομολογούνται στον κόσμο όπως τον γνωρίζαμε.

Έχει πο­λυ­φο­ρε­θεί το δη­μο­σιο­γρα­φι­κό κλισέ ότι «το πρώτο θύμα στον πό­λε­μο είναι η αλή­θεια». Ισχύ­ει, αλλά μόνο εν μέρει. Όλοι οφεί­λου­με να δια­σταυ­ρώ­νου­με τις ει­δή­σεις με τη λο­γι­κή και το πο­λι­τι­κό κρι­τή­ριο, αλλά η εν γένει υπο­νό­μευ­ση της αξιο­πι­στί­ας των ει­δή­σε­ων είναι τμήμα της στρα­τη­γι­κής της άδι­κης πλευ­ράς, δη­λα­δή των επι­τι­θέ­με­νων. Οι τάχα «υπο­ψια­σμέ­νοι», οι άν­θρω­ποι που κα­τα­λή­γουν να μην πι­στεύ­ουν σε αυτά που βλέ­πουν, είναι τε­λι­κά οι πιο χει­ρα­γω­γή­σι­μοι.

Στις πρώ­τες ημέ­ρες του πο­λέ­μου, ο ρω­σι­κός στρα­τός έφτα­σε στα πρό­θυ­ρα του Κιέ­βου, εκα­το­ντά­δες χι­λιό­με­τρα δυ­τι­κά του Ντον­μπάς, και απέ­κτη­σε τη δυ­να­τό­τη­τα να βομ­βαρ­δί­ζει το Λβιβ στα δυ­τι­κά όρια της Ου­κρα­νί­ας. Ήταν μια ει­σβο­λή τα­χύ­τη­τας, στη­ριγ­μέ­νη στον «πυ­ραυ­λι­κό» πό­λε­μο, δη­λα­δή στον κα­τε­ξο­χήν πό­λε­μο της ανω­τε­ρό­τη­τας που αδια­φο­ρεί για τις ζη­μιές σε αν­θρώ­πι­να θύ­μα­τα και υπο­δο­μές, έναν πό­λε­μο που ολο­φά­νε­ρα απο­σκο­πού­σε στον έλεγ­χο ολό­κλη­ρης της Ου­κρα­νί­ας, με την εγκα­τά­στα­ση ενός κα­θε­στώ­τος μα­ριο­νέ­τας. Άλ­λω­στε αυτόν το στόχο έθετε το διάγ­γελ­μα του Πού­τιν, που κή­ρυ­ξε την Ου­κρα­νία και τους Ου­κρα­νούς/Ου­κρα­νί­δες ως «ιστο­ρι­κά ανύ­παρ­κτες έν­νοιες», επι­λέ­γο­ντας τη βίαια επί­θε­ση στον Λένιν και στις «ου­το­πι­κές και ανέ­φι­κτες» ιδέες της επο­χής της επα­νά­στα­σης του 1917.

Η ου­κρα­νι­κή άμυνα

Ο στό­χος αυτός έχει ήδη απο­δει­χθεί μη ρε­α­λι­στι­κός. Η άμυνα των Ου­κρα­νών μέσα στις πό­λεις τους, μια επι­λο­γή που προ­ϋ­πο­θέ­τει τη συ­γκα­τά­θε­ση της πλειο­ψη­φί­ας του πλη­θυ­σμού, απο­δεί­χθη­κε απο­τε­λε­σμα­τι­κή. Ανα­δεί­χθη­κε έτσι ότι η επι­μο­νή στην ανε­ξαρ­τη­σία της Ου­κρα­νί­ας απο­τε­λεί επι­λο­γή της συ­ντρι­πτι­κής πλειο­ψη­φί­ας του πλη­θυ­σμού της, ακόμα και στις ανα­το­λι­κές πε­ριο­χές, όπως δεί­χνει η σκλη­ρή άμυνα στο Χάρ­κο­βο.

Αυτή είναι η βάση της επι­βί­ω­σης και της αν­θε­κτι­κό­τη­τας της κυ­βέρ­νη­σης Ζε­λέν­σκι, που μέχρι το ξέ­σπα­σμα του πο­λέ­μου ήταν μια κυ­βέρ­νη­ση εξαι­ρε­τι­κά ευά­λω­τη και αστα­θής. Δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με ότι η κυ­βέρ­νη­ση Ζε­λέν­σκι ήταν και είναι μια νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη αστι­κή κυ­βέρ­νη­ση, που έγινε παι­χνί­δι στα χέρια των ολι­γαρ­χών πα­ρό­τι εκλέ­χτη­κε υπο­σχό­με­νη να πε­ριο­ρί­σει τη δια­φθο­ρά, μια κυ­βέρ­νη­ση που ταυ­τι­ζό­με­νη με τη Δύση οδή­γη­σε το λαό της κα­τα­πά­νω σε με­γά­λους κιν­δύ­νους. Το πιο με­λα­νό ση­μείο στα πε­πραγ­μέ­να της είναι ότι ανέ­χτη­κε την πα­ρου­σία των ένο­πλων νε­ο­να­ζι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων και την εν­σω­μά­τω­σή τους στο σύ­στη­μα της ου­κρα­νι­κής πο­λι­το­φυ­λα­κής, θε­ω­ρώ­ντας ότι μπο­ρεί να τους ελέγ­ξει και να τους αξιο­ποι­ή­σει στις ένο­πλες συ­γκρού­σεις. Σή­με­ρα οι νε­ο­να­ζί, και με­τα­ξύ τους κυ­ρί­ως το δια­βό­η­το τάγμα Αζόφ, πα­ρό­τι δεν έχουν τη δύ­να­μη που τους απο­δί­δει η ρω­σι­κή προ­πα­γάν­δα, έχουν με­τα­τρέ­ψει τις με­ρι­κές χι­λιά­δες αλή­τες που ορ­γά­νω­ναν σε ένα συ­γκρο­τη­μέ­νο σώμα πο­λε­μι­στών. Στις συν­θή­κες που έχει δια­μορ­φώ­σει ο πό­λε­μος και στη πι­θα­νό­τη­τα μιας πι­κρής για τους Ου­κρα­νούς «ει­ρη­νευ­τι­κής συμ­φω­νί­ας», θα έχουν τις πι­θα­νό­τη­τες να παί­ξουν έναν πολύ επι­κίν­δυ­νο ρόλο. Πα­ρό­λα αυτά η κυ­βέρ­νη­ση Ζε­λέν­σκι προς το παρόν ταυ­τί­ζει την ύπαρ­ξή της με την άμυνα της Ου­κρα­νί­ας και το μέλ­λον της θα κρι­θεί στις με­τα­πο­λε­μι­κές πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις.

Αυτό το κα­τε­ξο­χήν πο­λι­τι­κό στοι­χείο, και οι συ­νέ­πειές του στο στρα­τιω­τι­κό πεδίο, έφε­ραν τη Ρωσία του Πού­τιν μπρο­στά σε μια κο­λα­σμέ­νη προ­ο­πτι­κή: Η διεκ­δί­κη­ση του ελέγ­χου ολό­κλη­ρης της Ου­κρα­νί­ας μπο­ρού­σε να υλο­ποι­η­θεί μόνο μέσω μιας μα­κρό­χρο­νης στρα­τιω­τι­κής κα­το­χής, σε μια χώρα 40 εκα­τομ­μυ­ρί­ων αν­θρώ­πων, όπου ο πλη­θυ­σμός έχει ήδη χα­ρά­ξει δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή αί­μα­τος απέ­να­ντι στους ει­σβο­λείς. Πρό­κει­ται για μια επι­χεί­ρη­ση πολ­λα­πλά­σιων δυ­σκο­λιών, στο πο­λι­τι­κό και στο στρα­τιω­τι­κό επί­πε­δο, σε σύ­γκρι­ση με την επι­χεί­ρη­ση στο Αφ­γα­νι­στάν, την απο­τυ­χη­μέ­νη εκ­στρα­τεία που, τότε, άνοι­ξε την πόρτα για τη δια­λυ­τι­κή κρίση της ΕΣΣΔ.

Μπρο­στά σε αυτή τη δια­πί­στω­ση, ο ρω­σι­κός στρα­τός και η δι­πλω­μα­τία που τον συ­νο­δεύ­ει, μοιά­ζει να ανα­δι­πλώ­νο­νται. Πα­ρό­λο που την ώρα που μι­λούν τα όπλα είναι πα­ρα­κιν­δυ­νευ­μέ­νο να κάνει κα­νείς εκτι­μή­σεις, φαί­νε­ται μια «στρο­φή» προς την επι­δί­ω­ξη ελέγ­χου κυ­ρί­ως της ανα­το­λι­κής Ου­κρα­νί­ας και ενός τμή­μα­τος των ακτών στη Μαύρη Θά­λασ­σα. Η επι­κοι­νω­νια­κή προ­πα­γάν­δα που λέει ότι αυτοί οι στό­χοι ήταν οι πραγ­μα­τι­κοί από την αρχή, και κατά συ­νέ­πεια ότι ο ρω­σι­κός στρα­τός πο­λιόρ­κη­σε το Κίεβο μάλ­λον για πλάκα, προ­ο­ρί­ζε­ται κυ­ρί­ως για κα­τα­νά­λω­ση στη ρω­σι­κή κοινή γνώμη, και δεν έχει ση­μα­ντι­κό πο­λι­τι­κό εν­δια­φέ­ρον.

Ακόμα και αν απο­δει­χθεί ότι αυτή η «στρο­φή» είναι πραγ­μα­τι­κή, αυτή απέ­χει κατά πολύ από την πι­θα­νό­τη­τα μιας γρή­γο­ρης, έστω οδυ­νη­ρής για τους Ου­κρα­νούς, «ει­ρη­νι­κής διευ­θέ­τη­σης». Στο Χάρ­κο­βο βρί­σκε­ται ο κύ­ριος όγκος του ου­κρα­νι­κού στρα­τού και αυτό ση­μαί­νει ότι εκ­κρε­μούν ακόμα πολ­λές και αι­μα­τη­ρές μάχες που θα συ­νε­χί­σουν να πα­ρά­γουν πο­λι­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα στην Ου­κρα­νία και διε­θνώς. Τα πε­πραγ­μέ­να των τε­λευ­ταί­ων 45 ημέ­ρων ση­μαί­νουν ότι καμιά ου­κρα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, ακόμα κι αν υπο­χρε­ω­θεί να υπο­κύ­ψει στον εκ­βια­σμό των όπλων και να υπο­γρά­ψει μια τέ­τοια «διευ­θέ­τη­ση» δεν θα έχει μα­κρο­πρό­θε­σμα τη δυ­να­τό­τη­τα να την υπο­στη­ρί­ξει με στα­θε­ρό­τη­τα στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας. Η Ου­κρα­νία θα πα­ρα­μεί­νει «αγκά­θι» για τις διε­θνείς σχέ­σεις για μακρά πε­ρί­ο­δο.

Απο­τε­λέ­σμα­τα

Μια πα­ρά­πλευ­ρη συ­νέ­πεια της ρω­σι­κής ει­σβο­λής είναι οι πο­λι­τι­κές συν­θή­κες που δη­μιουρ­γού­νται στην ευ­ρύ­τε­ρη γει­το­νιά. Στην Πο­λω­νία, στην Ουγ­γα­ρία, στη Ρου­μα­νία, στις Βαλ­τι­κές χώρες θα πολ­λα­πλα­σια­στούν οι ευ­και­ρί­ες για τις εθνι­κι­στι­κές δυ­νά­μεις που στη­ρί­ζο­νται σε ένα γε­νι­κευ­μέ­νο αντι­ρω­σι­κό φόβο. Και αυτός ο πα­ρά­γο­ντας μπο­ρεί να απο­δει­χθεί βάση για μελ­λο­ντι­κούς κιν­δύ­νους.

Πολ­λοί ισχυ­ρί­ζο­νται ότι ο Πού­τιν πήρε τα με­γά­λα ρίσκα της ει­σβο­λής στην Ου­κρα­νία υπο­χρε­ω­τι­κά, «αμυ­νό­με­νος» απέ­να­ντι στην επέ­κτα­ση του ΝΑΤΟ. Η Ρωσία της Gazprom, των ολι­γαρ­χών, του πυ­ρη­νι­κού οπλο­στα­σί­ου κλπ δεν μπο­ρεί να πε­ρι­γρα­φεί με μαρ­ξι­στι­κούς όρους παρά ως ο ρω­σι­κός ιμπε­ρια­λι­σμός. Αυτός ο ιμπε­ρια­λι­σμός πα­ρα­μέ­νει υπο­δε­έ­στε­ρος του κυ­ρί­αρ­χου ευ­ρω­α­τλα­ντι­κού στρα­το­πέ­δου, αλλά και της ανερ­χό­με­νης Κίνας. Με αυτή την έν­νοια η Ρωσία του Πού­τιν εν γένει «αμύ­νε­ται», υπο­χρε­ώ­νε­ται να ελι­χθεί απέ­να­ντι σε ισχυ­ρό­τε­ρες δυ­νά­μεις. Όμως στην ει­δι­κό­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση της στε­νής γει­το­νιάς της, και ακόμα ει­δι­κό­τε­ρα στην πε­ρί­πτω­ση της Ου­κρα­νί­ας, τα πράγ­μα­τα είναι δια­φο­ρε­τι­κά. Εκεί, με δε­δο­μέ­νη τη στρα­τιω­τι­κή υπε­ρο­χή και την προ­στα­σία που πα­ρέ­χει το πυ­ρη­νι­κό οπλο­στά­σιο ένα­ντι των δυ­τι­κών, έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να παίρ­νει επι­θε­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες και να απαι­τεί την τρο­πο­ποί­η­ση προς όφε­λός της του συ­σχε­τι­σμού δυ­νά­με­ων. Είναι κοινό μυ­στι­κό ότι οι Αμε­ρι­κα­νοί δια του Μπάι­ντεν δια­βε­βαί­ω­σαν τη Ρωσία ότι δεν υπήρ­χε καμιά πραγ­μα­τι­κή προ­ο­πτι­κή επέ­κτα­σης του ΝΑΤΟ στο έδα­φος της Ου­κρα­νί­ας. Πήραν ως απά­ντη­ση το τε­λε­σί­γρα­φο του Λα­βρόφ, που απαι­τού­σε να υπο­χω­ρή­σει το ΝΑΤΟ στα όρια της προ του 1997 πε­ριό­δου. Γι’ αυτό οι Αμε­ρι­κα­νοί ήταν οι μόνοι που επέ­με­ναν στην πρό­βλε­ψη ότι επί­κει­ται πραγ­μα­τι­κά η ρω­σι­κή ει­σβο­λή στην Ου­κρα­νία.

Αυτή η επι­θε­τι­κή προ­σπά­θεια ανα­κα­τα­νο­μής ισχύ­ος σε πε­ρι­φε­ρεια­κό επί­πε­δο, έχει ήδη φέρει απο­τε­λέ­σμα­τα αντί­στρο­φα από τις ρω­σι­κές προ­βλέ­ψεις. Το ΝΑΤΟ συ­σπει­ρώ­θη­κε με τα­χύ­τη­τα, πα­ρό­τι οι προη­γού­με­νες πο­λι­τι­κές των ΗΠΑ και της Βρε­τα­νί­ας οδη­γού­σαν σε προ­τε­ραιό­τη­τες στον Ει­ρη­νι­κό απέ­να­ντι στην Κίνα. Η Γερ­μα­νία και μια σειρά άλλες χώρες ανα­κοι­νώ­νουν πρω­το­φα­νή προ­γράμ­μα­τα ενί­σχυ­σης του μι­λι­τα­ρι­στι­κού βρα­χί­ο­νά τους. Οι οι­κο­νο­μι­κές κυ­ρώ­σεις σε βάρος της Ρω­σί­ας, αν γε­νι­κευ­τούν και πα­ρα­τα­θούν στο χρόνο, οδη­γούν τις δια­δι­κα­σί­ες της κα­πι­τα­λι­στι­κής πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης σε νέα αχαρ­το­γρά­φη­τα νερά. Σε κρί­σι­μους το­μείς όπως η ενέρ­γεια και τα τρό­φι­μα δια­μορ­φώ­νο­νται συν­θή­κες πρω­το­φα­νούς κρί­σης, όπου το μάρ­μα­ρο των αντα­γω­νι­σμών θα κλη­θούν να πλη­ρώ­σουν οι ερ­γα­ζό­με­νοι και οι λαοί. Η Κίνα πα­ρα­κο­λου­θεί τη σύ­γκρου­ση δια­κρι­τι­κά, αφή­νο­ντας ανοι­χτή την προ­ο­πτι­κή μιας στε­νό­τε­ρης σχέ­σης με τη Ρωσία, που θα λει­τουρ­γεί ετε­ρο­βα­ρώς υπέρ της Κίνας στο οι­κο­νο­μι­κό πεδίο, αλλά υπο­γραμ­μί­ζο­ντας επί­σης ότι δεν θα υπο­στη­ρί­ξει για πολύ την πα­ρά­τα­ση της δια­τα­ρα­χής στην πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση, όπου έχει στη­ρί­ξει κυ­ρί­ως την οι­κο­νο­μι­κή της ανά­πτυ­ξη.

Η Κίνα, για δι­κούς της εσω­τε­ρι­κούς λό­γους, έχει κρα­τή­σει σα­φείς απο­στά­σεις απέ­να­ντι στις απο­σχι­στι­κές πο­λι­τι­κές και τις από­πει­ρες βί­αι­ης αλ­λα­γής των συ­νό­ρων. Σε αυτή τη βάση, δεν έχει ανα­γνω­ρί­σει την προ­σάρ­τη­ση της Κρι­μαί­ας από τη Ρωσία και έχει εκ­δη­λώ­σει τη δια­φω­νία της μπρο­στά στην ανα­γνώ­ρι­ση από τον Πού­τιν της «ανε­ξαρ­τη­σί­ας» του Ντο­νέ­τσκ και του Λου­γκάνσκ. Έτσι η πι­θα­νό­τη­τα σύ­μπη­ξης ενός κι­νε­ζο-ρω­σι­κού «με­τώ­που» είναι πολύ πιο σύν­θε­τη και αμ­φί­βο­λη από ότι γε­νι­κά πι­στεύ­ε­ται.

Στρα­τη­γι­κή και τα­κτι­κή της Αρι­στε­ράς

Πα­ράλ­λη­λα, τα 30 προη­γού­με­να χρό­νια της κα­πι­τα­λι­στι­κής πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης έχουν αλ­λά­ξει ποιο­τι­κά τον παλιό «Τρίτο Κόσμο». Η Ινδία, της ακρο­δε­ξιάς κυ­βέρ­νη­σης Μόντι, είναι πλέον μια ανερ­χό­με­νη δύ­να­μη, με ηγε­μο­νι­κές φι­λο­δο­ξί­ες στην υπο-ήπει­ρο γύρω της, έχο­ντας με­γά­λα ανοι­χτά «θέ­μα­τα» τόσο με το Πα­κι­στάν όσο και με την Κίνα. Ανά­λο­γα, η Βρα­ζι­λία του φα­σί­στα Μπολ­σο­νά­ρο δεν κρύ­βει τις βλέ­ψεις για πρω­το­κα­θε­δρία στη Λ. Αμε­ρι­κή, προ­βάλ­λο­ντας την οι­κο­νο­μι­κή και στρα­τιω­τι­κή υπε­ρο­χή της ένα­ντι της Αρ­γε­ντι­νής, της Χιλής κ.ο.κ. Μέσα σε αυτήν την κι­νού­με­νη άμμο των αντα­γω­νι­σμών, οι όποιες συμ­μα­χί­ες έχουν πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ στη σύγ­χρο­νη ιστο­ρία τον αστα­θή και αβέ­βαιο χα­ρα­κτή­ρα των «λυ­κο­συμ­μα­χιών».

Κά­ποιοι -και μέσα στην Αρι­στε­ρά- υπο­στη­ρί­ζουν ότι αυτές οι αλ­λα­γές στην κα­τεύ­θυν­ση της «πο­λύ-πο­λι­κό­τη­τας» του σύγ­χρο­νου κό­σμου, είναι προς το συμ­φέ­ρον των λαϊ­κών μαζών και των κι­νη­μά­των. Πρό­κει­ται για ανό­η­τη ιδέα. Γιατί όλοι οι πόλοι που δια­μορ­φώ­νο­νται είναι ιμπε­ρια­λι­στι­κές δυ­νά­μεις που υπο­στη­ρί­ζο­ντας μια στρο­φή προς τις πε­ρι­φρου­ρη­μέ­νες ζώνες επιρ­ρο­ής, υπο­στη­ρί­ζουν τις δικές τους δυ­να­τό­τη­τες εκ­με­τάλ­λευ­σης αγο­ρών, πόρων, ερ­γα­τι­κής δύ­να­μης. Με αυτή την έν­νοια η ροπή των αλ­λα­γών στο σύγ­χρο­νο κόσμο που φα­νέ­ρω­σε η ρω­σι­κή ει­σβο­λή στην Ου­κρα­νία, δεν είναι επι­στρο­φή στις συν­θή­κες του Ψυ­χρού Πο­λέ­μου, αλλά μια τάση επι­στρο­φής στις συν­θή­κες του τέ­λους του 19ου αιώνα. Όταν κα­τέρ­ρεε η τότε πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση του «Ελεύ­θε­ρου Εμπο­ρί­ου», ανα­δύ­ο­νταν η αποι­κιο­κρα­τία και προ­ε­τοι­μά­ζο­νταν οι συν­θή­κες για τον Πρώτο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο.

Σε τέ­τοιες συν­θή­κες, η «γε­ω­πο­λι­τι­κή» ανά­λυ­ση και τα εξ αυτής συ­νε­πα­γό­με­να κρι­τή­ρια, είναι το πιο ολι­σθη­ρό έδα­φος για την Αρι­στε­ρά. Η πο­λι­τι­κή δύ­να­μη ανα­φο­ράς στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα δεν δια­θέ­τει ούτε funds, ούτε στρα­τούς, ούτε κράτη, για να πα­ρέμ­βει μέσα στις συ­γκρού­σεις του πο­λυ­πο­λι­κού κό­σμου. Μπο­ρεί να δια­θέ­τει μόνο πο­λι­τι­κή δύ­να­μη που χτί­ζε­ται στη σχέση με τον ερ­γα­ζό­με­νο κόσμο. Γι’ αυτό σε τέ­τοιες πε­ριό­δους η κα­θα­ρή στρα­τη­γι­κή και η κα­θα­ρή πο­λι­τι­κή της Αρι­στε­ράς έχει κα­θο­ρι­στι­κή ση­μα­σία.

Στα 1914 ο Λένιν και η αντι­πο­λε­μι­κή Αρι­στε­ρά δεν μπή­καν στον πει­ρα­σμό να υπο­στη­ρί­ξουν τους ασθε­νέ­στε­ρους ιμπε­ρια­λι­στές (τους «πει­να­σμέ­νους») για να αντι­με­τω­πί­σουν τους ισχυ­ρό­τε­ρους (τους «χορ­τά­τους»). Απε­να­ντί­ας, απαί­τη­σαν την από­λυ­τη ανε­ξαρ­τη­σία απέ­να­ντι και στα δύο στρα­τό­πε­δα (με μια πο­λι­τι­κή σαν αυτή που σή­με­ρα λοι­δω­ρεί­ται ως, τάχα, πο­λι­τι­κή «ίσων απο­στά­σε­ων»), μη δι­στά­ζο­ντας να φτά­σουν στη διά­σπα­ση της ιστο­ρι­κής Δεύ­τε­ρης Διε­θνούς. Στο Τσί­μερ­βαλντ βρέ­θη­καν λι­γο­στοί. Όμως σύ­ντο­μα απο­δεί­χθη­κε ότι ήταν το μο­να­δι­κό «στρα­τό­πε­δο» ου­σια­στι­κής αντί­στα­σης στη φρίκη του πο­λέ­μου και της ιμπε­ρια­λι­στι­κής κα­τα­πί­ε­σης.

Η κα­θο­δη­γη­τι­κή αρχή στην πο­λι­τι­κή μας οφεί­λει να είναι η ρήση ότι «στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός». Εδώ είναι που έχου­με να αντι­με­τω­πί­σου­με το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, τις βά­σεις, τους εξο­πλι­σμούς, τη βάρ­βα­ρη λι­τό­τη­τα που θα επι­τα­χυν­θεί για να χρη­μα­το­δο­τη­θούν τα αστι­κά σχέ­δια αντι­με­τώ­πι­σης των οξυ­μέ­νων αντα­γω­νι­σμών. Όμως για να το κά­νου­με αυτό απο­τε­λε­σμα­τι­κά, οφεί­λου­με να έχου­με κα­τα­δι­κά­σει με σα­φή­νεια τη ρω­σι­κή ει­σβο­λή στην Ου­κρα­νία, να έχου­με απο­δεί­ξει ότι δεν έχου­με τί­πο­τα κοινό με τον τάχα «αντι­να­τοϊ­σμό» που βομ­βαρ­δί­ζει το Κίεβο και την Μα­ριού­πο­λη.

Η ρήση του Κλα­ού­ζε­βιτς ότι «ο πό­λε­μος είναι η συ­νέ­χεια της πο­λι­τι­κής, με άλλα μέσα» δια­βά­ζε­ται και ανά­πο­δα: η πο­λι­τι­κή είναι η συ­νέ­χεια του πο­λέ­μου, με άλλα μέσα. Στο ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νο λι­μά­νι του Πει­ραιά, από την κι­νέ­ζι­κη Cosco, αλλά και στο ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νο λι­μά­νι της Θεσ­σα­λο­νί­κης, από τις εται­ρί­ες του Ιβάν Σαβ­βί­δη, δεν υπάρ­χει πε­ρι­θώ­ριο πα­ρέμ­βα­σης με τα γε­ω­πο­λι­τι­κά κρι­τή­ρια όσων πι­στεύ­ουν ότι μπο­ρού­με να αντι­με­τω­πί­σου­με τον ευ­ρω­α­τλα­ντι­σμό απο­δε­χό­με­νοι μια κά­ποια αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κή ση­μα­σία στην πα­γκό­σμια δράση της ση­με­ρι­νής Ρω­σί­ας ή της Κίνας.

Η διε­θνής κα­τά­στα­ση, έτσι όπως επι­τα­χύ­νε­ται, δεν μπο­ρεί να αντι­με­τω­πι­στεί από τις δυ­νά­μεις της ρι­ζο­σπα­στι­κής/αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς, αν αυτές δεν απορ­ρί­ψουν κάθε «ξένη ση­μαία».

/rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.