Από την πανωλεθρία των Podemos στον θλιβερό πολιτικό κατήφορο της Άντα Κολάου!

Από την πανωλεθρία των Podemos στον θλιβερό πολιτικό κατήφορο της Άντα Κολάου!

Όταν το όνειρο γίνεται εφιάλτης…

Οι σύγ­χρο­νες ισπα­νι­κές τρα­γω­δί­ες δεν έχουν τε­λειω­μό, καθώς το απε­λευ­θε­ρω­τι­κό όνει­ρο που εν­σάρ­κω­σαν κά­πο­τε οι Podemos, με­τα­τρά­πη­κε προ πολ­λού σε εφιάλ­τη αφή­νο­ντας πίσω του ερεί­πια, απο­γο­ή­τευ­ση και μια απέ­ρα­ντη αηδία. Τρανή από­δει­ξη τα (ιλα­ρο­τρα­γι­κά) γε­γο­νό­τα που διάν­θι­σαν το πε­ρα­σμέ­νο σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο την ανά­δει­ξη δη­μάρ­χων σε όλο το ισπα­νι­κό κρά­τος, και ει­δι­κά στη Μα­δρί­τη και στη Βαρ­κε­λώ­νη. Και όλα αυτά την ώρα ακρι­βώς που ολο­κλη­ρω­νό­ταν η φαρ­σο­κω­μω­δία της “δίκης” των δη­μο­κρα­τι­κά εκλεγ­μέ­νων ηγε­τών της Κα­τα­λω­νί­ας, που είναι κλει­σμέ­νοι στις φυ­λα­κές εδώ και ενά­μι­ση χρόνο μόνο και μόνο επει­δή τόλ­μη­σαν να κά­νουν πράξη την δη­μο­κρα­τι­κά εκ­φρα­σμέ­νη μέσα από τις κάλ­πες επι­θυ­μία της πλειο­ψη­φί­ας των Κα­τα­λα­νών συ­μπα­τριω­τών τους: Να υπε­ρα­σπι­στούν έμπρα­κτα το δι­καί­ω­μα των λαών στην αυ­το­διά­θε­σή τους!…

Γιώργος Μητραλιάς

Και όμως, όλα είχαν αρ­χί­σει πριν από τέσ­σε­ρα μέσα σε ένα απί­στευ­το εν­θου­σια­σμό και αι­σιο­δο­ξία όταν η μια μετά την άλλη οι με­γά­λες πό­λεις απο­κτού­σαν πλειο­ψη­φί­ες της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς και ανα­δεί­κνυαν δη­μάρ­χους και δη­μαρ­χί­νες που υπό­σχο­νταν να μην δια­ψεύ­σουν τις λαϊ­κές προσ­δο­κί­ες. Σή­με­ρα, τέσ­σε­ρα χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, η δια­πί­στω­ση είναι γε­νι­κή καθώς οι πά­ντες συμ­φω­νούν πως το τοπίο είναι ρι­ζι­κά δια­φο­ρε­τι­κό: Κα­τ’αρ­χή στη Μα­δρί­τη, όπου η δη­μαρ­χία ξα­να­περ­νά­ει στη δεξιά χάρη στην υπο­στή­ρι­ξη -όπως και αλ­λού- των ακρο­δε­ξιών δη­μο­τι­κών συμ­βού­λων του Vox, μετά από τη διά­σπα­ση και την άγρια δη­μό­σια σύρ­ρα­ξη του ηγε­τι­κού δι­δύ­μου των Podemos (Iglesias-Errejon) αλλά και τον ελά­χι­στα θε­τι­κό απο­λο­γι­σμό του έργου της απερ­χό­με­νης δη­μαρ­χί­νας που στρά­φη­κε τε­λι­κά και κατά των δυ­νά­με­ων (Podemos) που την ανέ­δει­ξαν! (1)

article02Κα­τό­πιν, και κυ­ρί­ως, στη Βαρ­κε­λώ­νη, όπου η ητ­τη­μέ­νη των εκλο­γών -σύμ­μα­χος του ηγέτη των Podemos και δεξί χέρι του Γιάνη Βα­ρου­φά­κη- Άντα Κο­λά­ου κα­τα­φέρ­νει μεν να ξα­να­βγεί δή­μαρ­χος αλλά έχο­ντας αγ­γί­ξει τα έσχα­τα όρια της ανυ­πο­λη­ψί­ας καθώς συμ­μα­χεί κυ­ριο­λε­κτι­κά με το διά­βο­λο για να πα­ρα­μεί­νει γα­τζω­μέ­νη στην εξου­σία. Τι συ­νέ­βη λοι­πόν στο δη­μαρ­χείο της κα­τα­λα­νι­κής πρω­τεύ­ου­σας και ποιος ο “διά­βο­λος” με τον οποίο συμ­μά­χη­σε η Κα Κο­λά­ου και ο “ρι­ζο­σπα­στι­κός” συν­δυα­σμός της; Απλού­στα­τα, συ­νέ­βη ότι η ητ­τη­μέ­νη και μειο­ψη­φού­σα Κο­λά­ου ξα­να­βγή­κε δη­μαρ­χί­να χάρη στην υπο­στή­ρι­ξη ενός άθλιου υπο­κει­μέ­νου, που πολύ πρό­σφα­τη γαλ­λι­κή δη­μο­σκό­πη­ση ανέ­δει­ξε σε “πλέον μι­ση­τό Γάλλο πο­λι­τι­κό”, του κ. Μα­νου­έλ Βαλς. Επει­δή όμως, αυτή η υπό­θε­ση έχει σί­γου­ρα ένα πολύ γε­νι­κό­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον και επει­δή είναι άκρως δι­δα­κτι­κή για τα ση­με­ρι­νά πο­λι­τι­κά ήθη και ει­δι­κά εκεί­να μιας κά­ποιας “ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς”, αξί­ζει αναμ­φί­βο­λα τον κόπο να την πε­ρι­γρά­ψου­με στις λε­πτο­μέ­ρειες της…

Πρω­θυ­πουρ­γός λοι­πόν της κυ­βέρ­νη­σης του “σο­σια­λι­στή” προ­έ­δρου Ολάντ στην πε­ρί­ο­δο 2014-2016, ο Μα­νου­έλ Βαλς (Valls) εγκα­τέ­λει­ψε το Σο­σια­λι­στι­κό του κόμμα όταν έχασε τη μάχη δια­δο­χής, για να υπο­στη­ρί­ξει τε­λι­κά την υπο­ψη­φιό­τη­τα του πρώην υπουρ­γού του Οι­κο­νο­μι­κών και νυν Γάλ­λου προ­έ­δρου Ε. Μα­κρόν. Επει­δή όμως ο Μα­κρόν, που τον αντι­πα­θεί σφό­δρα, δεν τον αντά­μει­ψε για την υπο­στή­ρι­ξή του, ο Βαλς θυ­μή­θη­κε ξαφ­νι­κά την κα­τα­λα­νι­κή κα­τα­γω­γή του και με­τα­κό­μι­σε στη Βαρ­κε­λώ­νη, δη­λώ­νο­ντας υπο­ψή­φιος δή­μαρ­χός της με την υπο­στή­ρι­ξη μά­λι­στα των δε­ξιό­τα­των Ciudadanos!

article03Η ιστο­ρία μας θα μπο­ρού­σε να τε­λειώ­σει σε αυτό το ση­μείο μια και η υπο­στή­ρι­ξη του Βαλς στην Κο­λά­ου θα ήταν “φυ­σιο­λο­γι­κή” απόρ­ροια του προ­ε­κλο­γι­κού του συν­θή­μα­τος “Ποτέ ανε­ξαρ­τη­στής στη δη­μαρ­χία της Βαρ­κε­λώ­νης”. Όμως, οι απο­κα­λύ­ψεις που ακο­λού­θη­σαν τις δη­μο­τι­κές εκλο­γές και την επι­κρά­τη­ση του ανε­ξαρ­τη­στή υπο­ψή­φιου κ. Maragall της κα­τα­λα­νι­κής αρι­στε­ράς Esquerra Republicana, είναι αρ­κε­τά ση­μα­ντι­κές για να τις αγνο­ή­σου­με. Σύμ­φω­να λοι­πόν με αυτές, ο κ. Βαλς δεν άλ­λα­ξε χώρα και δεν κα­τέ­βη­κε στις δη­μο­τι­κές εκλο­γές της Βαρ­κε­λώ­νης για…”ιδε­ο­λο­γι­κούς” λό­γους. Το έκανε επει­δή πλη­ρώ­θη­κε και πλη­ρώ­νε­ται αδρό­τα­τα από “ομάδα Κα­τα­λα­νών (με­γα­λο)επι­χει­ρη­μα­τιών” που του έκο­ψαν, από τον Οκτώ­βριο του 2018, μισθό 20.000 ευρώ το μήνα κα­θα­ρά (30.000 μικτά) για να το κάνει! Δη­λα­δή, για να απο­τρέ­ψει την εκλο­γή ανε­ξαρ­τη­στή δη­μάρ­χου προ­σφέ­ρο­ντας τα ψη­φα­λά­κια του στην “αρι­στε­ρή” Κα Κο­λά­ου! Εξ ου και το παλιό εύ­γλωτ­το σύν­θη­μα όλου αυτού του καλού -και πά­μπλου­του- κό­σμου… Antes roja que rota, δη­λα­δή “κα­λύ­τε­ρα κόκ­κι­νη παρά δια­σπα­σμέ­νη”…

Ποιοι είναι όμως αυτοί οι “Κα­τα­λα­νοί επι­χει­ρη­μα­τί­ες” που μι­σθο­δο­τούν πλου­σιο­πά­ρο­χα τον μι­σθο­φό­ρο Βαλς για να στη­ρί­ζει την θλι­βε­ρή Κα Κο­λά­ου έτσι ώστε να μην γίνει δή­μαρ­χος της Βαρ­κε­λώ­νης ο πλειο­ψη­φών ανε­ξαρ­τη­στής της Esquerra Republicana; Είναι ακρο­δε­ξιοί κροί­σοι σαν τον Felix Revuelta, που τί­μη­σε προ­κα­τα­βο­λι­κά τον “υπάλ­λη­λό” του κ. Βαλς με ένα γι­γά­ντιο πάρτυ στην κο­σμι­κή Μαρ­μπέ­για, στο οποίο τους “εκλε­κτούς” κα­λε­σμέ­νους δια­σκέ­δα­σε με τα τρα­γού­δια της η σύ­ζυ­γος…του κ. Σαρ­κο­ζί! Τι εστί F. Revueltas; Πρό­κει­ται για το αφε­ντι­κό των “ιν­στι­τού­των αδυ­να­τί­σμα­τος” Naturhouse, που δια­θέ­τει 1.900 “κα­τα­στή­μα­τα” σε 26 χώρες. Τι τον συν­δέ­ει με την Κα Κο­λά­ου; Μα, το γε­γο­νός ότι τα “ιν­στι­τού­τα” έχουν κα­ταγ­γελ­θεί άπει­ρες φορές ως σκέτη “απάτη”. Ακρι­βώς όπως “απάτη” απο­κα­λού­σαν την Κα Κο­λά­ου τα πλα­κάτ και τα συν­θή­μα­τα των χι­λιά­δων δια­δη­λω­τών που την γιου­χάϊ­σαν αγρί­ως κατά την έξοδό της από το δη­μαρ­χια­κό μέ­γα­ρο παρέα με τον κ.Βαλς…

Και όλα αυτά τα ιλα­ρο­τρα­γι­κά ενώ κου­στω­δία αστυ­νο­μι­κών έβγα­ζε ση­κω­τό από το ίδιο δη­μαρ­χια­κό μέ­γα­ρο για να τον ξα­να­πά­ει στη φυ­λα­κή όπου βρί­σκε­ται εδώ και 20 μήνες, τον Ζο­α­κίμ Φορν, υπουρ­γό εσω­τε­ρι­κών της κυ­βέρ­νη­σης Πουτσ­ντε­μόντ. Γιατί; Μα, επει­δή είχε “επι­τρα­πεί” στον έγκλει­στο κ. Φορν να βγει για μισή ώρα (!) από την φυ­λα­κή για να ορ­κι­στεί και να ψη­φί­σει νέο δή­μαρ­χο καθώς έχει εκλε­γεί δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λός! “Προ­νό­μιο” που οι επί­γο­νοι του Φράν­κο αρ­νού­νται όμως στους άλ­λους Κα­τα­λα­νούς πο­λι­τι­κούς κρα­τού­με­νους που έχουν εκλε­γεί πρό­σφα­τα σε διά­φο­ρα αξιώ­μα­τα. Εύ­γλωτ­τη “λε­πτο­μέ­ρεια” που φω­τί­ζει άπλε­τα τη ση­με­ρι­νή ισπα­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα: Την ίδια μέρα που το Ισπα­νι­κό Ανώ­τα­το Δι­κα­στή­ριο απάγ­γελ­νε στους φυ­λα­κι­σμέ­νους (όπως ο πρώην αντι­πρό­ε­δρος της Κα­τα­λα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης Οριόλ Ζούν­κε­ρας) ή εξό­ρι­στους Κα­τα­λα­νούς ηγέ­τες (όπως ο πρώην Κα­τα­λα­νός πρό­ε­δρος Κάρ­λες Πουτσ­ντε­μόντ) την πρό­σθε­τη και ακόμα πιο γε­λοία κα­τη­γο­ρία της από­πει­ρας “πρα­ξι­κο­πή­μα­τος” (!), το ίδιο Ανώ­τα­το Δι­κα­στή­ριο απο­φά­σι­ζε “ομό­φω­να” να μην επι­τρέ­ψει τη με­τα­κό­μι­ση του πτώ­μα­τος του δι­κτά­το­ρα Φράν­κο από το γι­γά­ντιο μαυ­σω­λείο του, πράγ­μα που έχει απο­φα­σί­σει η κυ­βέρ­νη­ση Σάν­τσες. Τα σχό­λια προ­φα­νώς πε­ριτ­τεύ­ουν…

article04Ω­στό­σο, μας είναι αδύ­να­το να κλεί­σου­με αυτό το άρθρο χωρίς να ανα­φερ­θού­με στη μο­να­δι­κή εξαί­ρε­ση που επι­βε­βαιώ­νει όμως γλα­φυ­ρά τον κα­νό­να της απί­στευ­της χρε­ω­κο­πί­ας στην οποία οδή­γη­σε τους Podemos η αυ­ταρ­χι­κή, αντι­δη­μο­κρα­τι­κή και σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κή ηγε­σία τους. Την ώρα λοι­πόν που πα­ντού στο Ισπα­νι­κό Κρά­τος οι υπο­ψή­φιοι των Podemos κα­τα­πο­ντί­ζο­νταν και το κόμμα βυ­θι­ζό­ταν στη με­γα­λύ­τε­ρη κρίση του, ένας δή­μαρ­χός του όχι μόνο κα­τόρ­θω­νε να επα­νε­κλε­γεί αλλά και δι­πλα­σί­α­ζε τα πο­σο­στά του, γε­γο­νός που σχο­λια­ζό­ταν ευ­ρύ­τα­τα από τα ισπα­νι­κά ΜΜΕ κάθε πο­λι­τι­κής από­χρω­σης! Πρό­κει­ται για τον δή­μαρ­χο του Κάδιξ, του με­γά­λου λι­μα­νιού (και πα­ρα­δο­σια­κού…κά­στρου της δε­ξιάς) της Αν­δα­λου­σί­ας, του Jose Maria Gonzalez Santos, γνω­στό­τε­ρου με το καλ­λι­τε­χνι­κό του όνομα Κίτσι (Kichi). Γιατί λοι­πόν θριάμ­βευ­σε ο Κίτσι της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής πτέ­ρυ­γας των Podemos, την ώρα που το κόμμα και τα ψη­φο­δέλ­τιά του πά­θαι­ναν πα­νω­λε­θρία; Μα, επει­δή ο Κίτσι άσκη­σε σκλη­ρή δη­μό­σια κρι­τι­κή στα αντι­δη­μο­κρα­τι­κά τερ­τί­πια του Ιγκλέ­σιας (που θέλει αλλά δεν μπο­ρεί να τον δια­γρά­ψει) αλλά και επει­δή ακο­λού­θη­σε ως δή­μαρ­χος μια δια­με­τρι­κά αντί­θε­τη πο­λι­τι­κή από εκεί­νη της κομ­μα­τι­κής ηγε­σί­ας: Όχι αλα­ζο­νι­κοί σε­χτα­ρι­σμοί αλλά έμπρα­κτη ενό­τη­τα της πο­λι­τι­κής και κι­νη­μα­τι­κής αρι­στε­ράς, εν­θάρ­ρυν­ση της δη­μο­κρα­τι­κής (αυτο)ορ­γά­νω­σης των δη­μο­τών που απο­φα­σί­ζουν για τις προ­τε­ραιό­τη­τες και τις επι­βάλ­λουν στο δή­μαρ­χο, απόρ­ρι­ψη του κυ­βερ­νη­τι­σμού που έχει κάνει τους Podemos του Ιγκλέ­σιας ουρά της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας, και επί­σης τα­πει­νο­φρο­σύ­νη, εντι­μό­τη­τα και άρ­νη­ση των γρα­φειο­κρα­τι­κών προ­νο­μί­ων που με­τα­τρέ­πουν την πο­λι­τι­κή σε επάγ­γελ­μα. Έτσι, δεν είναι διό­λου τυ­χαίο ότι σχε­δόν σύσ­σω­μος ο ισπα­νι­κός τύπος σχο­λιά­ζει τον θρί­αμ­βο του Κίτσι, ανα­γο­ρεύ­ο­ντάς τον μά­λι­στα σε ντε φάκτο εναλ­λα­κτι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα των Podemos και υπο­χρε­ω­τι­κή ανα­φο­ρά όλων εκεί­νων που δεν το βά­ζουν κάτω…

Συ­μπέ­ρα­σμα: Η ήττα, η ανυ­πο­λη­ψία και η απο­γο­ή­τευ­ση δεν είναι διό­λου μο­νό­δρο­μος για την αρι­στε­ρά και τους αρι­στε­ρούς ακόμα και στους ση­με­ρι­νούς ιδιαί­τε­ρα χα­λε­πούς και­ρούς. Και αν κά­ποιοι έχουν τις αμ­φι­βο­λί­ες τους, μια ματιά είτε στο πε­λώ­ριο νε­ο­λαι­ί­στι­κο κί­νη­μα ενά­ντια στη κλι­μα­τι­κή κα­τα­στρο­φή, είτε στις γι­γά­ντιες φε­μι­νι­στι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις σε δε­κά­δες -πια- χώρες απα­ντα­χού γής, είτε ακόμα και στο πα­ρά­δειγ­μα του αντι­κα­πι­τα­λι­στή δη­μάρ­χου του Κάδιξ, θα ήταν αρ­κε­τή για να τους βάλει σε χρή­σι­μες σκέ­ψεις…

rproject.gr