Ο «άχαστος» που καταλήγει ο μόνος χαμένος…

Ο «άχαστος» που καταλήγει ο μόνος χαμένος…

Οι παλιοί θυμόσοφοι Ρωμιοί (ύστερα από διεξοδική παρατήρηση και κουβέντα υπό βαθιά σκιά), γνωμάτευσαν κάποια στιγμή πώς : «Κάλλιο να σου βγει το μάτι παρά το όνομα»! Καθότι έτσι και σου βγει το μάτι δεν τρέχει και τίποτα! Έτσι και σου βγει, όμως, το όνομα την έβαψες κανονικά και, περίπου, τελεσίδικα : άντε να πείσεις μετά  τον κοσμάκη πώς δεν είναι αυτό το όνομά σου ή πώς δεν είναι ακριβώς έτσι, όπως τα λένε για σένα, αλλά, κάπως αλλιώς – δηλαδή, αλλιώτικα.

Του ΣΠΥΡΟΥ ΤΑΓΚΑ*

Αυτό, τελικά, έπαθε και ο πρωθυπουργός της χώρας Αλ. Τσίπρας που έδωσε και πήρε (sic), μέχρι να του καταλογιστεί καταρχήν ο προσδιορισμός «χαρισματικός» (ε, να μοιάζει λίγο και στους παλιούς μεγάλους ηγέτες), ώσπου, μετά βαΐων και κλάδων στρωμένων (επί της Ηρώδη του Αττικού), να καταλήξει στο ακόμη πιο επιθετικό προσδιορισμό «άχαστος» που, στην φλατ κομματική (και όχι πάντως στην ελληνική) γλώσσα, σημαίνει «αυτόν που δεν χάνει ποτέ», ήγουν, τον αήττητο. Τώρα, τι το ήθελε κι αυτός -αριστερός άνθρωπος (πολιτικός) μετά το «χαρισματικός» να διεκδικήσει και αυτόν – τούτον τον ορισμό του «άχαστου» ακριβώς δεν γνωρίζουμε∙ αλλά, αλίμονο, μια οι συνεχείς παλιές επιτυχίες επί ασήκωτων μνημονίων∙ μια η σαγήνη και μια το κόλλημα και το ψώνιο που… ψωνίζει κανείς με την εξουσία∙ όλο και θα έβαλαν το χεράκι τους, ώστε, όλοι εκείνοι οι ινστούχτορες που βγάζουν αυτά τα εμπνευσμένα να οδηγηθούν κατευθείαν στο απαράμιλλο, πράγματι, «άχαστος»…

Πλην, όμως, ο «άχαστος» (ο αήττητος που λέγαμε παραπάνω), παρότι απέπεμψε τον τυχοδιώκτη – φασίστα Π. Καμμένο και, στην συνέχεια, έκανε και ακριβές μεταγραφές, έχασε! Και έχασε επί τρία : και στις Ευρωεκλογές, και στις Περιφερειακές και στις Δημοτικές εκλογές. Έτσι, ο «άχαστος» των καλοθελητών και των κλειστών επιτελείων δεν είναι και…. Ο «άχαστος», άλλα, μπορεί να… Χάνει μαζεμένες τις εκλογές και, μάλιστα, με μεγάλη διαφορά!! Όθεν, ξεκάθαρα, πλέον, τίθεται το ερώτημα τι ήταν όλη τούτη η προσπάθεια, ώστε, να «ονοματιστεί» ο πρωθυπουργός «άχαστος» (στον αιώνα τον άπαντα), άλλα, και τι τίμημα θα έχει (τώρα με τις εθνικές εκλογές πια), η συγκεκριμένη επιλογή, καθώς, είπαμε …κάλλιο να σου βγει το μάτι παρά το όνομα; Όσο δύσκολο κι αν φαντάζει ένα τέτοιο ερώτημα, εν τούτοις, την απάντηση την δίδει η ίδια η συμπεριφορά και ο λόγος του ίδιου, του «άχαστου» ηγέτη μετά τις… τριπλές χαμένες εκλογές. Δηλαδή : Ενώ μέχρι τις τριπλές εκλογές παρακολουθούσαμε ένα πρωθυπουργό λύκο κανονικό – να βρυχάται, να απειλεί και να επιτίθεται κατά παντός αντιπάλου με ανεβασμένη ψυχολογία και αυτοπεποίθηση (!), μετά τις εκλογές ο λύκος, αίφνης, έγινε… αρνάκι : άλλαξε πολιτική και ύφος, χαμήλωσε, λίαν εξόχως, τους τόνους, και οι εχθροί του εκεί που ήταν πάντα μισητοί και μόνο για… κατασπάραγμα έγιναν (πολιτισμένα πια), πιο νορμάλ, πιο ανθρώπινοι και, άρα, ικανοί να γλυτώσουν την βαριά αιματοχυσία. Είδατε τι κάνει η δυτικού τύπου δημοκρατία καμιά φορά; …

Ωστόσο, αυτό – τούτο -το κύριο μάλλον, που συντελεί σε αυτή την Μετα – μόρφωση είναι το γεγονός ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εκεί που ήταν αμετανόητος (και δεν γαργαλιόνταν με τίποτε που έλεγε…) για τις όποιες κεντρικές επιλογές του∙ δείχνει  λίαν μετανιωμένος : έχει, λένε, αντιληφθεί και κατανοήσει πλήρως πώς αν μαζί  με τις «τριπλές εκλογές» έκανε παράλληλα και εθνικές εκλογές, ο θυμός, η πικρία και η αγανάκτηση εναντίον του κόμματός του θα αμβλύνονταν αισθητά στην κάλπη για τις εθνικές : η κάλπη των ευρωεκλογών θα λειτουργούσε, τρόπον τινά, σαν ανάχωμα για την… διπλανή κάλπη και, πάντως, σίγουρα, θα κατάφερνε να κόψει την αυτοδυναμία Μητσοτάκη. Τούτα, όμως, αν και ευκόλως χωνευτικά, δεν είναι τίποτα άλλο παρά υποθέσεις και εικασίες : αναπόδεικτες θεωρίες και θεωρήσεις σε χλιδάτο δώμα (τώρα με τις ζέστες) καλής αναψύξεως! Και, ως γνωστόν, στην σκληρή ρεαλιστική πραγματικότητα και, άρα, στην ανελέητη πολιτική (και στην ιστορία που δεν σταματά, καίτοι κινείται και γράφεται αενάως)∙ τέτοια δεν χωρούν. Ακόμη περισσότερο δεν χωρούν, όταν  εκφράζονται από τα χείλη ενός, ήδη, παλιού «χαρισματικού» και «άχαστου» ηγέτη που, όμως (από από τα ίδια τα πράγματα), θα καταλήξει να είναι …ο μόνος χαμένος, τόσο, της ονοματολογικής, όσο, και της άλλης υπόθεσης!…