Ο Μητσοτάκης στη ΔΕΘ: Τραμπούκος με γραβάτα

Ο Μητσοτάκης στη ΔΕΘ: Τραμπούκος με γραβάτα

  • |

Επιθετικός νεοφιλελευθερισμός μέσα και έξω

Σαν σει­ρή­να συ­να­γερ­μού πρέ­πει να ηχή­σουν οι δη­λώ­σεις του Μη­τσο­τά­κη στη ΔΕΘ για όλο το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα, για όλη την Αρι­στε­ρά.

Η πρώτη με­γά­λη υπό­σχε­ση του Μη­τσο­τά­κη προς την ντό­πια κυ­ρί­αρ­χη τάξη (αλλά και τους διε­θνείς συμ­μά­χους της…) ήταν μια σύγ­χρο­νη εκ­δο­χή του δόγ­μα­τος «θα γί­νου­με αστα­κοί», με προ­φα­νές μο­ντέ­λο το κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ.

Αντώνης Νταβανέλος

Ο αρ­χη­γός της ΝΔ επι­βε­βαί­ω­σε και επι­ση­μο­ποί­η­σε τις προ­βλέ­ψεις όλων των φι­λο­μι­λι­τα­ρι­στών, εξαγ­γέ­λο­ντας ένα εξο­πλι­στι­κό «πρό­γραμ­μα-μα­μούθ» που πε­ρι­λαμ­βά­νει μα­ζι­κές αγο­ρές βλη­μά­των, πυ­ραύ­λων, τορ­πι­λών κ.ο.κ. Θυ­μί­ζου­με ότι αυτά τα «μπι­ζου­δά­κια» των στρα­το­κρα­τών, έχουν το ιδί­ω­μα να προ­κα­λούν σε όποιον τα κα­τέ­χει μια ενι­σχυ­μέ­νη τάση να τα χρη­σι­μο­ποι­ή­σει… Επι­βε­βαί­ω­σε κι επι­ση­μο­ποί­η­σε την αγορά των 18 τε­λευ­ταί­ας γε­νιάς γαλ­λι­κών αε­ρο­πλά­νων Raffale, που συ­μπλη­ρώ­νουν την εν εξε­λί­ξει ανα­βάθ­μι­ση των F16 σε επί­πε­δο Viper. Θυ­μί­ζου­με ότι τα Raffale θε­ω­ρού­νται κατ’ εξο­χήν επι­θε­τι­κά αε­ρο­πλά­να, καθώς το βα­σι­κό προ­σόν τους είναι η δυ­να­τό­τη­τα δρά­σης σε με­γά­λη από­στα­ση από τη βάση τους, όπως και η φο­νι­κή δυ­να­τό­τη­τα να εκτο­ξεύ­ουν με με­γά­λη ακρί­βεια βόμ­βες με­γά­λης ισχύ­ος.

Απέ­να­ντι στις στρα­τό­καυ­λες ορέ­ξεις για πα­ραγ­γε­λία 2 νέων φρε­γα­τών τύπου Belharra, ο Μη­τσο­τά­κης έκανε ρε­λάνς: υπο­σχέ­θη­κε 4 νέες φρε­γά­τες και ένα με­γά­λο πρό­γραμ­μα τε­χνο­λο­γι­κού και πο­λε­μι­κού εκ­συγ­χρο­νι­σμού των πα­λαιό­τε­ρων πλοί­ων του πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού. Θυ­μί­ζου­με ότι οι φρε­γά­τες Belharra θε­ω­ρού­νται επί­σης εξαι­ρε­τι­κά επι­θε­τι­κά πλοία «ανοι­χτών θα­λασ­σών», με­γά­λης ακτί­νας δρά­σης και τε­ρά­στιας ισχύ­ος πυρός, που η Γαλ­λία σχε­δί­α­σε και ναυ­πή­γη­σε για τις αποι­κιο­κρα­τι­κές «ανά­γκες» της πε­ρι­πο­λί­ας στις ακτές της Αφρι­κής και τα νερά του Ει­ρη­νι­κού…

Όμως η μι­λι­τα­ρι­στι­κή έμ­φα­ση στο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό του Μη­τσο­τά­κη δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στους εξο­πλι­σμούς. Επε­κτεί­νε­ται με θρασύ τρόπο στο λε­γό­με­νο «έμ­ψυ­χο δυ­να­μι­κό»: η εξαγ­γε­λία της πρό­σλη­ψης 15.000 επαγ­γελ­μα­τι­κών «στε­λε­χών» του στρα­τού (δίπλα στον ήδη υπερ­με­γέ­θη ως ανα­λο­γία στον πλη­θυ­σμό αριθ­μό των αξιω­μα­τι­κών στην Ελ­λά­δα και δίπλα στους ήδη εν θη­τεία «επαγ­γελ­μα­τί­ες» 5ε­τί­ας…) είναι μια πραγ­μα­τι­κή πρό­κλη­ση στις συν­θή­κες της παν­δη­μί­ας και της κα­τάρ­ρευ­σης των κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών του κρά­τους. Η έμ­με­ση εξαγ­γε­λία της αύ­ξη­σης της στρα­τιω­τι­κής θη­τεί­ας από τους 9 στους 12 μήνες και κυ­ρί­ως η εξαγ­γε­λία για στρά­τευ­ση στα 18, ανα­δει­κνύ­ουν το ιδε­ο­λο­γι­κό υπό­στρω­μα όλης της φι­λο­μι­λι­τα­ρι­στι­κής πο­λι­τι­κής: για τη ΝΔ σή­με­ρα οι προ­τε­ραιό­τη­τες για την κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση των νέων αν­θρώ­πων με­τα­το­πί­ζο­νται από την εκ­παί­δευ­ση στο στρα­τό. Εδώ η ανα­φο­ρά του Μη­τσο­τά­κη στο «μο­ντέ­λο» του σιω­νι­στι­κού κρά­τους του Ισ­ρα­ήλ ήταν πα­ρα­πά­νω από δια­φω­τι­στι­κή.

Η δια­δι­κα­σία της στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης συν­δέ­θη­κε άμεσα με την οι­κο­νο­μία: ο Μη­τσο­τά­κης δεν πε­ριο­ρί­στη­κε στην ανα­φο­ρά στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις των Ναυ­πη­γεί­ων, της ΕΑΒ και της ΕΒΟ, αλλά γε­νί­κευ­σε «ορα­μα­τι­κά»: ο στρα­τός πρέ­πει, λέει, να παί­ξει κομ­βι­κό ρόλο στον τε­χνο­λο­γι­κό εκ­συγ­χρο­νι­σμό του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, ακόμα και στην «τε­χνι­κή» εκ­παί­δευ­ση της νε­ο­λαί­ας.

Πε­ριτ­τεύ­ει να ση­μειώ­σου­με ότι αυτή η κα­τεύ­θυν­ση προ­κα­λεί εν­θου­σια­σμό στη ντό­πια κυ­ρί­αρ­χη τάξη που ονει­ρεύ­ε­ται «συ­μπρά­ξεις» με τις διε­θνείς πο­λε­μι­κές εται­ρεί­ες όπως η Lockheed κ.ά. Προ­κα­λεί όμως χει­ρο­κρο­τή­μα­τα και έξω από τα σύ­νο­ρα. Οι ΗΠΑ του Ντό­ναλντ Τραμπ είχαν υπο­δεί­ξει αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση στον Τσί­πρα, ενώ η γαλ­λί­δα υπουρ­γός Άμυ­νας χαι­ρέ­τι­σε τις δη­λώ­σεις Μη­τσο­τά­κη κά­νο­ντας λόγο για «εξαι­ρε­τι­κά νέα».

Αυτή η επι­λο­γή αύ­ξη­σης της στρα­τιω­τι­κής πυγ­μής πάει χέ­ρι-χέ­ρι με τη δι­πλω­μα­τι­κή ευ­ε­λι­ξία. Ο Μη­τσο­τά­κης άφησε ανοι­χτό το εν­δε­χό­με­νο «δια­λό­γου» με την Τουρ­κία, υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι ο Ερ­ντο­γάν θα πει­θαρ­χή­σει σε μια ορ­γά­νω­ση του «δια­λό­γου» (και μιας πι­θα­νής προ­σφυ­γής στη διαι­τη­σία της Χάγης…), με βάση τις επι­λο­γές της ελ­λη­νι­κής δι­πλω­μα­τί­ας, που δια­θέ­τει την υπο­στή­ρι­ξη της ΕΕ και των ΗΠΑ. Όπως είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, η Τουρ­κία οφεί­λει να απο­δε­χθεί ότι μέχρι την οριο­θέ­τη­ση των θα­λασ­σί­ων ζωνών, το Διε­θνές Δί­καιο απα­γο­ρεύ­ει μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες στα αμ­φι­σβη­τού­με­νης εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας νερά. Μόνο που το ελ­λη­νι­κό κρά­τος προ­βαί­νει (πριν την οριο­θέ­τη­ση των ΑΟΖ…) σε κά­ποιες πολύ προ­ω­θη­μέ­νες μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες: ενοι­κιά­ζει ή πουλά «οι­κό­πε­δα» από τα αμ­φι­σβη­τού­με­να νερά στις πο­λυ­ε­θνι­κές εξο­ρυ­κτι­κές εται­ρί­ες, όπως η Chevron και η Noble Energy, όπως η Total και η Eni. Γι’ αυτό κάθε κρι­τι­κή στο Μη­τσο­τά­κη που προ­σπα­θεί να τον κα­τη­γο­ρή­σει για «εν­δο­τι­σμό» είναι απο­λύ­τως άστο­χη, υπο­κρι­τι­κή και ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κή. Η σχε­τι­κή ανα­κοί­νω­ση του γρα­φεί­ου Τύπου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, είναι κυ­ριο­λε­κτι­κά μνη­μείο αυτής της τάχα «πο­λυ­συλ­λε­κτι­κής» και στην ουσία αυ­το­κτο­νι­κής κρι­τι­κής.

Όμως τα τύ­μπα­να του πο­λέ­μου στην πο­λι­τι­κή του Μη­τσο­τά­κη αφο­ρούν και τον «εσω­τε­ρι­κό εχθρό».

Μπρο­στά στο δεύ­τε­ρο κύμα της παν­δη­μί­ας έκανε λόγο για προ­σλή­ψεις νο­ση­λευ­τι­κών (κρύ­βο­ντας ότι πρό­κει­ται για έκτα­κτους, «ελα­στι­κο­ποι­η­μέ­νους» για­τρούς και νο­ση­λευ­τές-τριες) και δε­σμεύ­τη­κε ότι θα υπάρ­χουν εν λει­τουρ­γία 1.200 κλί­νες ΜΕΘ… στο τέλος του 2020. Για να έχου­με μέτρο σύ­γκρι­σης, η ισπα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση ανέ­πτυ­ξε 5.000 νέες κλί­νες ΜΕΘ μόνο στη Μα­δρί­τη. Δεν αγό­ρα­σε όμως Raffale και Belharra… Η πο­λι­τι­κή της ΝΔ στην Υγεία και στην Εκ­παί­δευ­ση είναι ένας τε­ρά­στιος εμπαιγ­μός απέ­να­ντι στην αγω­νία όσων στην Ελ­λά­δα ζούνε από την κα­θη­με­ρι­νή δου­λειά τους.

Αυτή η «τσι­γκου­νιά» του Μη­τσο­τά­κη απέ­να­ντι στα συμ­φέ­ρο­ντα των πολ­λών, με­τα­τρέ­πε­ται σε γεν­ναιο­δω­ρία απέ­να­ντι στα συμ­φέ­ρο­ντα της κυ­ρί­αρ­χης τάξης.

Είναι από­λυ­τη υπο­κρι­σία ο ισχυ­ρι­σμός ότι η πο­λι­τι­κή μεί­ω­σης των φόρων και των ει­σφο­ρών (που ει­ση­γεί­ται το «σχέ­διο» Πισ­σα­ρί­δη) θα οδη­γή­σει τους ερ­γο­δό­τες σε αύ­ξη­ση των προ­σλή­ψε­ων. Οι κα­πι­τα­λι­στές προ­σλαμ­βά­νουν ερ­γά­τες με βάση τις προ­βλέ­ψεις τους για την πα­ρα­γω­γή και την κερ­δο­φο­ρία. Η πείρα από τις νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις της Δε­ξιάς αλλά και τα σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρα μέτρα των σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τών στην Ευ­ρώ­πη και στην Ελ­λά­δα, απο­δει­κνύ­ει ότι κα­νέ­να κυ­βερ­νη­τι­κό «δώρο» δεν μπο­ρεί να τους πεί­σει να με­τα­κι­νη­θούν από αυτές τις προ­βλέ­ψεις. Το ζή­τη­μα στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αφορά το πο­σο­στό εκ­με­τάλ­λευ­σης αυτών των ερ­γα­τών που ούτως ή άλλως θα δου­λέ­ψουν. Όλα τα μέτρα του Μη­τσο­τά­κη (της τάχα ενί­σχυ­σης της απα­σχό­λη­σης, σε αντί­θε­ση, λέει, με την επι­δό­τη­ση της ανερ­γί­ας) προ­ο­ρί­ζο­νται στο να ενι­σχύ­ουν την επι­θε­τι­κό­τη­τα της ερ­γο­δο­σί­ας προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρη­θεί ψηλά, ή και να ενι­σχυ­θεί, το πο­σο­στό εκ­με­τάλ­λευ­σης των «απα­σχο­λή­σι­μων» ερ­γα­τών. Αυτήν την αλή­θεια θα αντι­με­τω­πί­σει με πικρό, εμπει­ρι­κό τρόπο η ερ­γα­τι­κή τάξη στους μήνες που έρ­χο­νται.

Μια κρυφή δυ­να­τό­τη­τα της αύ­ξη­σης της κερ­δο­φο­ρί­ας είναι η μεί­ω­ση του λε­γό­με­νου «μη-μι­σθο­λο­γι­κού» κό­στους της ερ­γα­σί­ας. Αυτή, κα­ταρ­χήν, αφορά τους φό­ρους επί των κερ­δών του κε­φα­λαί­ου. Που ήδη μειώ­νο­νται, ενώ η επι­τρο­πή Πισ­σα­ρί­δη συ­νι­στά να μειω­θούν πιο «τολ­μη­ρά». Η «τόλμη» αφορά ακόμα και την ανοι­χτή φο­ρο­κλο­πή. Είναι κοινό μυ­στι­κό ότι με­γά­λο τμήμα του δη­μό­σιου χρέ­ους οφεί­λε­ται στην επί χρό­νια συσ­σω­ρευ­μέ­νη φο­ρο­κλο­πή των επι­χει­ρή­σε­ων. Στις πα­ρα­μο­νές της ΔΕΘ πα­ρου­σιά­στη­καν τα στοι­χεία για τον ΦΠΑ, που ανέ­δει­ξαν μια «ει­σπρα­ξι­μό­τη­τα» πε­ρί­που 30%, τη χα­μη­λό­τε­ρη στην Ευ­ρω­ζώ­νη και συ­γκρί­σι­μη μόνο με της Ρου­μα­νί­ας. Αυτό ση­μαί­νει ότι σε κάθε 1 ευρώ κα­τα­βε­βλη­μέ­νου από τους κα­τα­να­λω­τές φόρου που φτά­νει στα Δη­μό­σια Τα­μεία, ανα­λο­γούν 2,5 ευρώ που πα­ρα­κρά­τη­σαν οι επι­χει­ρή­σεις. Το γε­γο­νός ότι ο Μη­τσο­τά­κης δεν είπε λέξη για αυτή τη γε­νι­κευ­μέ­νη λη­στεία είναι μια ακόμα πρό­κλη­ση. Αντί­θε­τα υπο­σχέ­θη­κε νέες φο­ρο­α­παλ­λα­γές στο κε­φά­λαιο.

Μια δεύ­τε­ρη πτυχή έμ­με­σης ενί­σχυ­σης της κερ­δο­φο­ρί­ας είναι η μεί­ω­ση (κατά 3% για αρχή, κι έρ­χε­ται συ­νέ­χεια το 2021…) των ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών. Κατά τα 2/3 αυτή τη μεί­ω­ση θα καρ­πω­θούν άμεσα οι ερ­γο­δό­τες. Κα­νέ­νας ερ­γα­ζό­με­νος δεν θα πρέ­πει να πέσει στο λάθος να πα­ρα­δε­χθεί το φι­λο­δώ­ρη­μα του υπό­λοι­που 1/3 (που εμ­φα­νί­ζε­ται ως «αντι­στάθ­μι­σμα» των γε­νι­κευ­μέ­νων μειώ­σε­ων των μι­σθών) ως κί­νη­τρο για την απο­δο­χή αυτής της άγρια νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πα­ρέμ­βα­σης. Γιατί με δε­δο­μέ­νη την απα­γό­ρευ­ση χρη­μα­το­δό­τη­σης του ασφα­λι­στι­κού από άλ­λους πό­ρους, όπως έχουν επι­βά­λει τα μνη­μό­νια, η μεί­ω­ση των ει­σφο­ρών που εξήγ­γει­λε ο Μη­τσο­τά­κης οδη­γεί με μα­θη­μα­τι­κή ακρί­βεια σε μεί­ω­ση των συ­ντά­ξε­ων και υπο­βάθ­μι­ση των δυ­να­το­τή­των πε­ρί­θαλ­ψης όπως τις γνω­ρί­ζα­με μέχρι σή­με­ρα.

Πα­ρά­δειγ­μα της βαρ­βα­ρό­τη­τας αυτής της πα­ρέμ­βα­σης είναι η ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση της Επι­κού­ρι­σης και η στρο­φή στο «κε­φα­λαιο­ποι­η­τι­κό σύ­στη­μα» που εξαγ­γέλ­θη­κε επι­σή­μως στη ΔΕΘ. Ο «ατο­μι­κός κου­μπα­ράς» της Επι­κού­ρι­σης του κα­θε­νός/μιάς από εμάς κα­ταρ­γεί με μια μο­νο­κο­ντυ­λιά εκα­το­ντά­δες Συμ­βά­σεις των πε­ρα­σμέ­νων δε­κα­ε­τιών, που κα­θό­ρι­σαν μετά από αγώ­νες, υπο­χρε­ώ­σεις των ερ­γο­δο­τών ως προς την Επι­κού­ρι­ση σε πολ­λούς και μα­ζι­κούς κλά­δους. Κυ­ρί­ως, με­τα­τρέ­πει την Επι­κού­ρι­ση σε μια ακόμα «φού­σκα», σε ένα πεδίο κερ­δο­σκο­πι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας όπου ετοι­μά­ζο­νται να δια­πρέ­ψουν τα τσα­κά­λια των ιδιω­τι­κών ασφα­λι­στι­κών εται­ριών (θυ­μά­ται κα­νείς την Ασπίς, θυ­μά­ται κα­νείς τη Λίμαν Μπρά­δερς;;;).

Αυτή η κα­τεύ­θυν­ση χαι­ρε­τί­στη­κε από τον «κόσμο της αγο­ράς». Όπως δή­λω­σε ένας Θεσ­σα­λο­νι­κιός εκ­πρό­σω­πός τους: «Ακού­σα­με επι­τέ­λους έναν πρω­θυ­πουρ­γό που ανα­κοί­νω­σε ευ­ερ­γε­τι­κά μέτρα τα οποία δεν αφο­ρούν τους δη­μό­σιους υπαλ­λή­λους και τους συ­ντα­ξιού­χους. Συγ­χαί­ρου­με τον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη που έβαλε στην κο­ρυ­φή των προ­τε­ραιο­τή­των του εμάς, τους αν­θρώ­πους της αγο­ράς».

Έτσι είναι. Η πο­λι­τι­κή είναι πάντα, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, σύ­γκρου­ση προ­τε­ραιο­τή­των και κοι­νω­νι­κής ανα­φο­ράς. Ο Μη­τσο­τά­κης προ­ω­θεί ένα σχέ­διο βί­αι­ης αντι­στρο­φής ανα­δια­νο­μής πόρων υπέρ του κε­φα­λαί­ου και της «επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας», μιας βί­αι­ης αλ­λα­γής του κοι­νω­νι­κού συ­σχε­τι­σμού δύ­να­μης σε βάρος των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών τά­ξε­ων. Στην προ­σπά­θειά του αυτή αξιο­ποιεί στο έπα­κρο την προη­γού­με­νη απο­τυ­χία και την υπο­τα­γή της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα, που κα­τρα­κύ­λη­σε στο μνη­μό­νιο 3.

Η ανα­τρο­πή αυτής της πο­λι­τι­κής, με τρόπο συ­θέ­με­λο, είναι το βα­σι­κό κα­θή­κον του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος, των κι­νη­μά­των κοι­νω­νι­κής αντί­στα­σης και της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, κατά τη μακρά πε­ρί­ο­δο που ανοί­γε­ται μπρο­στά μας.

/rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.