Η προσφυγική μετανάστευση ως επιτόπια εργασιακή κατάρτιση στην Ευρώπη του  Κώστα Λαμπρόπουλου

Η προσφυγική μετανάστευση ως επιτόπια εργασιακή κατάρτιση στην Ευρώπη του Κώστα Λαμπρόπουλου

Αν υποθέσουμε[i] ότι η Δύση, πρωτίστως η ΕΕ συνεπικουρούμενη -κυρίως στρατιωτικά- από τις ΗΠΑ, διεξάγει μια σταυροφορία καπιταλιστικοποίησης της Β. Αφρικής και Μ. Ανατολής για την πρόσκτηση «ζωτικού χώρου για την ανάπτυξη της ευρωπαϊκής βιομηχανίας στο πλαίσιο της συντελούμενης 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης», τότε οι προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη που τροφοδοτούν οι επιτόπιες ένοπλες συγκρούσεις που απορρέουν από την κατεδάφιση των προϋφιστάμενων κρατικών σχηματισμών αποτελούν αναπόφευκτη συνέπεια.

Για τους καπιταλιστές σταυροφόρους, αυτή η συνέπεια όχι μόνο δεν είναι ανεπιθύμητη αλλά είναι απολύτως επιθυμητή.

 

Γιατί;

Για τους ακόλουθους συμπληρωματικούς λόγους:

Πρώτο:  η εμφύλια βία διαλύει την, κατά περίπτωση, όποια προϋφιστάμενη / παραδοσιακή κοινωνική συνύφανση. Η προκαλούμενη «εξατομίκευση» της επιβίωσης αποτελεί την πεμπτουσία του ανταγωνιστικού αστισμού. Στον καπιταλισμό κυριαρχεί η ατομικότητα και όχι η όποια συλλογικότητα. Ο εμφύλιος πόλεμος διαμορφώνει τις συνειδήσεις των εμπλεκομένων με όρους ατομικού καπιταλισμού.

Δεύτερο: η ατομική διάτρηση των κρατικών συνόρων από τους μετακινούμενους πληθυσμούς ανοίγει τις κλειστές παραδοσιακές κοινωνίες στον κόσμο γενικά και την Ευρώπη ειδικά. Το ότι η μισή οικογένεια δραπετεύει από τη χώρα ενώ η άλλη μισή παραμένει σ’ αυτή, αυτό δεν σημαίνει ότι η «οικογένεια» εξαφανίζεται αλλά ότι διαχωρίζεται δομικά σε προοπτικά ανομοιογενείς υπο-ομάδες εκ των οποίων η μία εξοικειώνεται με τους «ξένους», δηλαδή εισάγει εμμέσως πλην σαφώς τη μεταφορική παρουσία τους στο εσωτερικό της χώρας. Οι Ευρωπαίοι ξένοι είναι πλέον σε κοινωνική κλίμακα παρόντες στη Β. Αφρική και τη Μ. Ανατολή ακόμα και εάν συγκριτικά ελάχιστοι  Ευρωπαίοι βρίσκονται πραγματικά εκεί. Η Ευρώπη είναι ήδη εκεί χωρίς οι Ευρωπαίοι να έχουν ακόμα όντως αφιχθεί.

Τρίτο: Οι μεταναστεύοντες πρόσφυγες μαθαίνουν εξ αντικειμένου τη γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα, έστω και στοιχειωδώς, της ευρωπαϊκής χώρας στη οποία έχουν κατευθυνθεί. Με ευρωπαϊκούς όρους «εκπολιτίζονται» έστω και ημιτελώς. Με τη σειρά τους, αυτός ο όποιος «εκπολιτισμός» αποδιαρθρώνει περαιτέρω την κοινωνική συνοχή στη χώρα προέλευσής τους, δηλαδή ενισχύει την καπιταλιστικοποίηση του πληθυσμού της.

Τέταρτο: Οι μεταναστεύοντες πρόσφυγες δεν είναι μια ταξικά ομοιογενής πληθυσμιακοί ομάδα, ένα τμήμα ενός αφηρημένου ομοιογενούς «λαού». Συναποτελούντα από όλες τις κοινωνικές τάξεις: ανατραπείσα άρχουσα τάξη, μεσαία τάξη, εργάτες, νέοι, εγκληματίες, τζιχαντιστές, …  Η κάθε μια από τις υπο-ομάδες αυτές αλληλοεπιδρά με διαφορετικό τρόπο με τις κοινωνίες έστω και προσωρινής υποδοχής με διακύμανση από την πλήρη ενσωμάτωση σ’ αυτές μέχρι την απόλυτη απόρριψη απ’ αυτές.

Πέμπτο: Στην ενσωμάτωση των προσφύγων μεταναστών συμπεριλαμβάνεται πρωτίστως η εργασιακή / επαγγελματική απασχόλησή τους η οποία από τη μια συμπιέζει καθοδικά την αμοιβή εργασίας αλλά από την άλλη ενισχύει τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων χαμηλής παραγωγικότητας και προστιθέμενης αξίας, δηλαδή πρακτικά των πολύ μικρών, μικρών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Επομένως, η είσοδος και απασχόληση προσφύγων μεταναστών είναι εγχωρίως πολλαπλά επωφελής για την ευρωπαϊκό καπιταλισμό. Επιπλέον, η κυρίως πληττόμενη κοινωνική τάξη, η εργατική, καλείται ιδεολογικά να αποδεχθεί τις δυσμενείς γι’ αυτήν επιπτώσεις με όρους «προλεταριακού διεθνισμού» ενώ οι κυρίως επωφελούμενοι, οι μικροαστοί επιχειρηματίες, αντιδρούν ιδεολογικά στην πολιτιστική και φυλετική «αλλοίωση» των κατά περίπτωση εγχώριων κοινοτήτων τους με όρους ρατσιστικού εθνικισμού. Το ιδεολογικό αναποδογύριασμα της πραγματικής κατάστασης προφανώς επιδρά διαλυτικά στην ταξική συνοχή της εργατικής τάξης πρωτίστως συνδικαλιστική και λειτουργεί προς όφελος του ιμπεριαλισμού που τον καθιστά πολιτικά ανεξέλεγκτο από την πλειοψηφία της κοινωνίας.

Ποιος είναι ο τελικός προορισμός του μεγαλύτερου μέρους των προσφύγων μεταναστών;

Η επιστροφή τους, νωρίτερα ή αργότερα, στις χώρες προέλευσής τους. Οι περισσότερο κατάλληλοι (μόρφωση, γνώση γλώσσας, χαλαρές θρησκευτικές πεποιθήσεις, κ.ο.κ.) θα επιστρέψουν για να στελεχώσουν τις ευρωπαϊκές επενδύσεις ή / και για να ξεκινήσουν δικιές τους επιχειρηματικές δραστηριότητες σε δικτύωση και συνεργασία με τη μητρόπολη στην οποία κατευθύνθηκαν / κατέληξαν. Οι λιγότερο κατάλληλοι θα επιστρέψουν ως συνταξιούχοι εργάτες και χαμηλόβαθμοι υπάλληλοι.

Γι’ αυτό και η μείωση των συντάξεων και γενικότερα των παροχών του «κοινωνικού κράτους» συνδέεται οργανικά με την προσφυγική μετανάστευση στο πλαίσιο της εξελισσόμενης ιμπεριαλιστικής επέκτασης της Ευρώπης στη Β. Αφρική και τη Μ. Ανατολή (συμπεριλαμβανόμενης, φυσικά, και της Τουρκίας).

Εντός αυτής της προοπτικής, η τρέχουσα προσφυγική μετανάστευση αποτελεί μια μεγάλη, ιστορικής κλίμακας,  δράση επιτόπιας εργασιακής / επαγγελματικής κατάρτισης στην Ευρώπη αλλοδαπού ανθρώπινου / εργατικού δυναμικού εκ μέρους του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού αλλά και παράλληλης οικονομικής και ιδεολογικής σταθεροποίησής του

Παραπομπές
[i] Λαμπρόπουλος Κώστας, Η καπιταλιστική σταυροφορία της Δύσης, Redline, 20180421, http://redlineagrinio.gr/publications/kostaslampropoulos/57307-kapitalistiki-stauroforia-dysis-kosta-lampropoulou