Κολομβία: Η μεγαλύτερη εξέγερση από το 1977

Κολομβία: Η μεγαλύτερη εξέγερση από το 1977

  • |

Ρωγμές στην ηγεμονία της σκληρής Δεξιάς

Ένα συ­γκλο­νι­στι­κό κί­νη­μα αντί­στα­σης ξέ­σπα­σε στην Κο­λομ­βία. Ένας συν­δυα­σμός «επί­ση­μων» 24ω­ρων γε­νι­κών απερ­γιών και «αυ­θόρ­μη­της» μα­ζι­κής πα­ρα­τε­τα­μέ­νης δρά­σης από διά­φο­ρους χώ­ρους θυ­μί­ζει τη «μα­ζι­κή απερ­γία» όπως την όριζε η Ρόζα Λού­ξε­μπουργκ, με τη «με­γά­λη πολ­λα­πλό­τη­τα των πιο ποι­κί­λων μορ­φών πάλης».

Το ξέ­σπα­σμα έρ­χε­ται σε συ­νέ­χεια προη­γού­με­νων αγώ­νων των τε­λευ­ταί­ων 2 χρό­νων, αλλά απο­τε­λεί και κο­ρύ­φω­σή του. Σύμ­φω­να με τον Ντα­βίντ Ρέγες, φοι­τη­τή και αρι­στε­ρό αγω­νι­στή: «Δεν έχει υπάρ­ξει εξέ­γερ­ση τέ­τοιας κλί­μα­κας και με­γέ­θους από το 1977, όταν μια πα­νε­θνι­κή γε­νι­κή απερ­γία κα­τέ­κτη­σε το 8ωρο».

Πάνος Πέτρου

Οι σπου­δαί­ες αυτές ει­δή­σεις γί­νο­νται ακόμα πιο ση­μα­ντι­κές αν ανα­λο­γι­στού­με ότι έρ­χο­νται από την Κο­λομ­βία: Το «Ισ­ρα­ήλ της Λα­τι­νι­κής Αμε­ρι­κής», το «κά­στρο της αντί­δρα­σης» στην υπο-ήπει­ρο, το οποίο δεν το είχε αγ­γί­ξει ιδιαί­τε­ρα ούτε η με­γά­λη αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κή εξέ­γερ­ση στην πε­ριο­χή, κατά τη «στρο­φή» από τον 20ό στον 21ο αιώνα, ούτε το επα­κό­λου­θο εκλο­γι­κό αρι­στε­ρό­στρο­φο κύμα που έφερε στην εξου­σία τις «ροζ κυ­βερ­νή­σεις».

Το ξέ­σπα­σμα

Η αφορ­μή για το ση­με­ρι­νό ξέ­σπα­σμα ήταν μια φο­ρο­λο­γι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση της δε­ξιάς κυ­βέρ­νη­σης Ντού­κε. Επι­κα­λού­με­νη την ανά­γκη να ενι­σχυ­θούν τα δη­μό­σια έσοδα, η κυ­βέρ­νη­ση επι­βά­ρυ­νε ελά­χι­στα τις επι­χει­ρή­σεις (που είχαν εν τω με­τα­ξύ απο­λαύ­σει θη­ριώ­δεις ελα­φρύν­σεις) και φόρ­τω­σε τη με­ρί­δα του λέ­ο­ντος στα φυ­σι­κά πρό­σω­πα (73% του φο­ρο­λο­γι­κού βάρος τα άτομα και 27% οι επι­χει­ρή­σεις). Ακόμα χει­ρό­τε­ρα, επι­βά­ρυ­νε ελά­χι­στα τους πλου­σιό­τε­ρους (επι­βά­ρυν­ση κατά 1% οι πολύ πλού­σιοι και κατά 2% οι υπερ­πλού­σιοι) και φόρ­τω­σε τη με­ρί­δα του λέ­ο­ντος στα φτω­χό­τε­ρα νοι­κο­κυ­ριά. Τα τε­λευ­ταία θα επι­βα­ρύ­νο­νταν ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο με την αύ­ξη­ση του ΦΠΑ στο 19% σε βα­σι­κά είδη όπως νερό, ρεύμα, τη­λέ­φω­νο, ίντερ­νετ κλπ.

Στις 28 Απρί­λη, η Εθνι­κή Απερ­για­κή Επι­τρο­πή (συ­ντο­νι­σμός των συν­δι­κα­λι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων) κά­λε­σε σε γε­νι­κή απερ­γία και εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες άν­θρω­ποι αντα­πο­κρί­θη­καν αψη­φώ­ντας και μια δι­κα­στι­κή εντο­λή που απα­γό­ρευε τις δια­δη­λώ­σεις με πρό­φα­ση τον κίν­δυ­νο του Covid19. Από αυτό το ση­μείο και μετά, η απερ­για­κή δράση «ξη­λώ­θη­κε» από τα κάτω, μέσα από τη δρα­στη­ριό­τη­τα φοι­τη­τών, νε­α­ρών ερ­γα­ζο­μέ­νων και ιθα­γε­νι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων που συ­νέ­χι­σαν να κι­νη­το­ποιού­νται στις 29- 30 Απρί­λη.

Την 1η Μάη, πα­ρό­τι ούτε τότε υπήρ­ξε κά­λε­σμα από την Εθνι­κή Απερ­για­κή Επι­τρο­πή, εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες άν­θρω­ποι συμ­με­τεί­χαν στην με­γα­λύ­τε­ρη Πρω­το­μα­γιά­τι­κη κι­νη­το­ποί­η­ση εδώ και δε­κα­ε­τί­ες. Υπό αυτή την πίεση, η Εθνι­κή Απερ­για­κή Επι­τρο­πή κά­λε­σε σε νέες γε­νι­κές απερ­γί­ες στις 5 και στις 12 Μάη, όπου κι­νη­το­ποι­ή­θη­καν ισχυ­ροί οι­κο­νο­μι­κά κλά­δοι όπως οι οδη­γοί φορ­τη­γών που προ­χώ­ρη­σαν και σε απο­κλει­σμούς των με­γά­λων οδι­κών αρ­τη­ριών. Στο «εν­διά­με­σο», οι δια­δη­λώ­σεις και οι διά­φο­ρες απερ­για­κές δρά­σεις δεν στα­μά­τη­σαν κα­θό­λου.

Νίκη και συ­νέ­χεια

Ο με­γά­λος ξε­ση­κω­μός απο­δεί­χθη­κε νι­κη­φό­ρος. Στις 2 Μάη, ο Ντού­κε απέ­συ­ρε το φο­ρο­λο­γι­κό νο­μο­σχέ­διο ενώ πα­ραι­τή­θη­κε ο υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών. Για μια ακόμα φορά τα τε­λευ­ταία 2 χρό­νια, η Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή δεί­χνει ότι τα μα­ζι­κά μα­χη­τι­κά κι­νή­μα­τα μπο­ρούν να ανα­τρέ­πουν πο­λι­τι­κές. Αλλά, επί­σης για άλλη μια φορά, το κί­νη­μα διεύ­ρυ­νε τους ορί­ζο­ντές του πέρα από το αί­τη­μα για το οποίο ξέ­σπα­σε αρ­χι­κά. Παρά την υπο­χώ­ρη­ση Ντού­κε, οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις συ­νε­χί­στη­καν. Είναι εν­δει­κτι­κό της έντα­σης και της έκτα­σης αυτών των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων που «συ­νέ­χι­ζαν» μετά την αρ­χι­κή νίκη, ότι η Εθνι­κή Απερ­για­κή Επι­τρο­πή υπο­χρε­ώ­θη­κε να κα­λέ­σει στις 2 νέες γε­νι­κές απερ­γί­ες αφό­του ο αρ­χι­κός στό­χος για τον οποίο είχε κα­λέ­σει στην πρώτη κι­νη­το­ποί­η­ση είχε ήδη επι­τευ­χθεί.

Η συ­νέ­χεια των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων τρο­φο­δο­τή­θη­κε από τη συσ­σώ­ρευ­ση πολ­λών δυ­σφο­ριών. Αυτό που πε­ρι­γρά­φε­ται ως «Πα­νε­θνι­κό Απερ­για­κό Κί­νη­μα» πε­ρι­λαμ­βά­νει συν­δι­κα­λι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις, ορ­γα­νω­μέ­να τμή­μα­τα των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των, ανορ­γά­νω­τους ερ­γά­τες, γυ­ναι­κεί­ες ορ­γα­νώ­σεις, ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ συλ­λο­γι­κό­τη­τες, αγρο­τι­κές ενώ­σεις κ.ο.κ. Από τις 28 Απρί­λη άλ­λω­στε, είχε πα­ρου­σια­στεί το «ευρύ» σύν­θη­μα «Για ζωή, ει­ρή­νη, δη­μο­κρα­τία κι ενά­ντια στο πα­κέ­το [μέ­τρων] Ντού­κε». Στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις μετά την από­συρ­ση των φο­ρο­λο­γι­κών μέ­τρων, έχει αυ­ξη­θεί η κυ­ριαρ­χία του «Ντού­κε – Φύγε!».

Κα­τα­στο­λή

Αν ο ένας λόγος που συ­νέ­χι­σε το κί­νη­μα ήταν η συσ­σώ­ρευ­ση πολ­λών δια­φο­ρε­τι­κών δυ­σφο­ριών που οδη­γούν σε «κε­ντρι­κή» αμ­φι­σβή­τη­ση της κυ­βέρ­νη­σης, ο άλλος αφορά την κα­τα­στο­λή. Ει­δι­κά μετά την Πρω­το­μα­γιά και αφό­του η υπο­χώ­ρη­ση στο φο­ρο­λο­γι­κό δεν «εκτό­νω­σε» το κί­νη­μα, ο Ντού­κε κα­τέ­φυ­γε σε σκλη­ρή κα­τα­στο­λή. Η «λα­τι­νο­α­με­ρι­κά­νι­κη» κα­τα­στο­λή είναι εξαι­ρε­τι­κά άγρια με την κο­λομ­βια­νή να απο­τε­λεί «πρω­το­πό­ρο». Η «πα­ρα­δο­σια­κή» αστυ­νο­μία χτυπά τις δια­δη­λώ­σεις με δα­κρυ­γό­να, κρό­του-λάμ­ψης και πλα­στι­κές σφαί­ρες. Η δια­βό­η­τη ESMAD, ένα στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νο αστυ­νο­μι­κό σώμα που συ­γκρο­τή­θη­κε στα πλαί­σια του «πο­λέ­μου κατά των ναρ­κω­τι­κών» κα­τα­διώ­κει και εκτε­λεί δια­δη­λω­τές στα ερ­γα­τι­κά προ­ά­στια της Μπο­γκο­τά. Στο Καλί, ασφα­λί­τες πάνω σε μη­χα­νές ορ­γα­νώ­νουν δο­λο­φο­νι­κές επι­θέ­σεις μα­φιό­ζι­κου τύπου (το λε­γό­με­νο drive-by). Ακτι­βι­στές πε­ρι­γρά­φουν συν­θή­κες «στρα­τιω­τι­κής κα­το­χής» στις πό­λεις. Σύμ­φω­να με την ΜΚΟ Temblores, ως τα μέσα Μάη υπήρ­χαν 39 δο­λο­φο­νη­μέ­νοι δια­δη­λω­τές, 1055 αυ­θαί­ρε­τες συλ­λή­ψεις, 222 τραυ­μα­τί­ες, 10 βια­σμοί και με­ρι­κές εκα­το­ντά­δες «εξα­φα­νί­σεις».

Αυτά ρί­χνουν λάδι στη φωτιά. Η Εθνι­κή Απερ­για­κή Επι­τρο­πή ζητά τη διά­λυ­ση της ESMAD. Το ιθα­γε­νι­κό κί­νη­μα Minga ορ­γα­νώ­νει ομά­δες αυ­το­ά­μυ­νας για την προ­στα­σία των πο­λιορ­κη­μέ­νων ερ­γα­τι­κών προ­α­στί­ων.

Προϊ­στο­ρία

Υπάρ­χει άλ­λω­στε πρό­σφα­τη προϊ­στο­ρία στο ζή­τη­μα της κα­τα­στο­λής. Το σύν­θη­μα για διά­λυ­ση της ESMAD είχε εμ­φα­νι­στεί και υιο­θε­τη­θεί για πρώτη φορά από την Εθνι­κή Απερ­για­κή Επι­τρο­πή το φθι­νό­πω­ρο του 2019. Ήταν το προη­γού­με­νο με­γά­λο ξέ­σπα­σμα -που έχει πολ­λές ανα­λο­γί­ες με το ση­με­ρι­νό: Μια 24ωρη γε­νι­κή απερ­γία, που «ξε­χεί­λω­σε» από την επι­μο­νή χι­λιά­δων να πα­ρα­μεί­νουν στους δρό­μους κι ενέ­πλε­ξε διά­φο­ρες κοι­νω­νι­κές ομά­δες με τις δυ­σφο­ρί­ες τους, σε ένα κί­νη­μα όπου συ­γκρο­τή­θη­κε για πρώτη φορά η «κε­ντρι­κή» Εθνι­κή Απερ­για­κή Επι­τρο­πή, συ­νυ­πάρ­χο­ντας με διά­φο­ρες «το­πι­κο­ποι­η­μέ­νες ηγε­σί­ες» που συχνά την αντα­γω­νί­ζο­νταν. Ήταν «το με­γα­λύ­τε­ρο κί­νη­μα εδώ και δε­κα­ε­τί­ες», μέχρι το ση­με­ρι­νό που το ξε­πέ­ρα­σε σε έκτα­ση και διάρ­κεια. Τότε, ο 18χρο­νος Ντί­λαν Κρουζ που δο­λο­φο­νή­θη­κε στη διάρ­κεια δια­δή­λω­σης «στο φως της ημέ­ρας», είχε γίνει το «πρό­σω­πο» των θυ­μά­των του κο­λομ­βια­νού κρά­τους που συ­νή­θως εκτε­λού­νταν «στο σκο­τά­δι».

Ακο­λού­θη­σαν λίγοι μήνες ηρε­μί­ας, αλλά η πρώτη με­γά­λη ρωγμή στον «πάγο» της παν­δη­μί­ας ήρθε το Σε­πτέμ­βρη του 2020 -και πάλι με κέ­ντρο την κα­τα­στο­λή. O δι­κη­γό­ρος Χαβιέ Ορ­ντό­νεζ δο­λο­φο­νή­θη­κε από αστυ­νο­μι­κούς, επει­δή έπινε αλ­κο­όλ με φί­λους του σε ανοι­χτό χώρο εν μέσω κα­ρα­ντί­νας. Το βί­ντεο της δο­λο­φο­νί­ας με την έκ­κλη­ση «όχι άλλο, πνί­γο­μαι» (τον στραγ­γά­λι­σαν) κυ­κλο­φό­ρη­σε και προ­κά­λε­σε με­γά­λες αντι-αστυ­νο­μι­κές δια­δη­λώ­σεις, στη διάρ­κεια των οποί­ων δο­λο­φο­νή­θη­καν του­λά­χι­στον 10 νε­α­ροί δια­δη­λω­τές, ενώ 22 αστυ­νο­μι­κά τμή­μα­τα έγι­ναν στό­χος επι­θέ­σε­ων στην Μπο­γκο­τά.

Πο­λι­τι­κή

Όλες αυτές οι εμπει­ρί­ες, μαζί με επι­μέ­ρους αγώ­νες της ίδιας πε­ριό­δου (εκ­παι­δευ­τι­κοί ενά­ντια στο άνοιγ­μα των σχο­λεί­ων ενώ ο ιός κυ­κλο­φο­ρεί, υγειο­νο­μι­κοί για την κα­τά­στα­ση του ΕΣΥ, φοι­τη­τές για την κα­τά­στα­ση της ανώ­τα­της εκ­παί­δευ­σης, ομά­δες αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των για κρα­τι­κά εγκλή­μα­τα) ενο­ποι­ή­θη­καν κι εκ­φρά­στη­καν στο ση­με­ρι­νό ξε­ση­κω­μό. Σύμ­φω­να με τον Πιέ­τρο Λόρα Αλαρ­κόν, κα­θη­γη­τή πα­νε­πι­στη­μί­ου και μέλος της ηγε­σί­ας της Πα­τριω­τι­κής Ένω­σης (ένα αρι­στε­ρό κόμμα που επα­νι­δρύ­θη­κε πρό­σφα­τα, καθώς από την αρ­χι­κή του συ­γκρό­τη­ση τη δε­κα­ε­τία του ’80 και μετά έχει υπο­στεί δε­κα­ε­τί­ες διώ­ξε­ων), τα τε­λευ­ταία γε­γο­νό­τα απο­τε­λούν: «Έν­δει­ξη της κρί­σης και της κυ­βέρ­νη­σης Ντού­κε και της ηγε­μο­νί­ας του Ου­ρι­μπί­σμο στην Κο­λομ­βία [από τον πρώην πρό­ε­δρο Ου­ρί­μπε]. Αυτή είχε τη λο­γι­κή της αντι­με­τώ­πι­σης κάθε κοι­νω­νι­κής δια­μαρ­τυ­ρί­ας ως πρό­βλη­μα δη­μό­σιας τάξης και της με­τα­χεί­ρι­σης οποιου­δή­πο­τε δια­φω­νού­σε με το υπαρ­κτό οι­κο­νο­μι­κό μο­ντέ­λο ως εχθρό του κρά­τους. Ήταν η ιδέα, που συμ­με­ρί­ζε­ται η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση, ότι πρέ­πει να ζούμε σε μια διαρ­κή κα­τά­στα­ση έκτα­κτης ανά­γκης. Σή­με­ρα, αυτή η λο­γι­κή φτά­νει στο τέλος της δια­δρο­μής της».

 

Μετά την ει­ρη­νευ­τι­κή συμ­φω­νία
Στο υπό­βα­θρο βρί­σκε­ται το τοπίο μετά την ει­ρη­νευ­τι­κή συμ­φω­νία με τους αντάρ­τες των FARC, μετά από σχε­δόν 50 χρό­νια εμ­φυ­λί­ου πο­λέ­μου. Η συμ­φω­νία του δε­ξιού προ­έ­δρου Σά­ντος δεν έλυνε κα­νέ­να από τα κοι­νω­νι­κά ζη­τή­μα­τα που «τρο­φο­δο­τού­σαν» τις γραμ­μές των FARC, ενώ προ­ω­θού­ταν από την αστι­κή με­ρί­δα που ήθελε να «απαλ­λα­γεί» από την πα­ρου­σία των FARC στα βουνά και την ύπαι­θρο για να προ­χω­ρή­σει η εκ­με­τάλ­λευ­ση αυτών των απά­τη­των ως τότε εδα­φών.

Αλλά το στρα­τό­πε­δο της απόρ­ρι­ψής της (που κέρ­δι­σε το σχε­τι­κό δη­μο­ψή­φι­σμα με το ορια­κό 50,2%) κα­θο­δη­γή­θη­κε από τη σκλη­ρή Δεξιά του πρώην προ­έ­δρου Ου­ρί­μπε, που την κα­τη­γο­ρού­σε ως «εν­δο­τι­κή» απέ­να­ντι στους αντάρ­τες (που θα κέρ­δι­ζαν αμνη­στία και την εγ­γυ­η­μέ­νη δυ­να­τό­τη­τα ενερ­γής συμ­με­το­χής στην πο­λι­τι­κή ζωή) και την αστι­κή με­ρί­δα που έχει συν­δε­θεί από­λυ­τα με την «πα­ρα­στρα­τιω­τι­κή οι­κο­νο­μία».

Μετά την ήττα στο δη­μο­ψή­φι­σμα, ο Σά­ντος συ­να­ντή­θη­κε με τους εχθρούς της ει­ρή­νης, πήρε υπόψη δε­κά­δες «προ­τά­σεις για αλ­λα­γές» και προ­χώ­ρη­σε σε μια «ανα­θε­ω­ρη­μέ­νη συν­θή­κη ει­ρή­νης» που έγινε απο­δε­κτή από τις FARC και εγκρί­θη­κε από το κοι­νο­βού­λιο το Νο­έμ­βρη του 2016.

Ακο­λού­θη­σε η εκλο­γή του Ιβάν Ντού­κε, στε­νού συ­νερ­γά­τη του Αλ­βά­ρο Ου­ρί­μπε κι εκ­φρα­στή της «σκλη­ρής Δε­ξιάς». Έγινε γρή­γο­ρα σαφές ότι η ει­ρή­νη υπήρ­ξε «μο­νο­με­ρής». Μπο­ρεί να μην υπήρ­χαν πλέον οι FARC, αλλά οι δε­ξιές πα­ρα­στρα­τιω­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις συ­νέ­χι­σαν να υπάρ­χουν -και στα βουνά και την ύπαι­θρο της Κο­λομ­βί­ας κλι­μα­κώ­θη­κε ένα κα­θε­στώς «Λευ­κής Τρο­μο­κρα­τί­ας».

Ασφα­λώς ούτε στις πό­λεις υπήρ­ξε κά­ποιος «εκ­δη­μο­κρα­τι­σμός» της πο­λι­τι­κής ζωής. Είναι εν­δει­κτι­κό ότι τον Αύ­γου­στο του 2019, στε­λέ­χη των FARC, με­τα­ξύ των οποί­ων και ένας από τους δια­πραγ­μα­τευ­τές της ει­ρη­νευ­τι­κής συμ­φω­νί­ας, ανα­κοί­νω­σαν την επι­στρο­φή στην πα­ρα­νο­μία, όχι με μια επι­θε­τι­κή φι­λο­δο­ξία «νέου αντάρ­τι­κου» με στόχο τη νίκη, αλλά ως κα­τα­φυ­γή σε «άμυνα» απέ­να­ντι σε ένα κρά­τος που δεν τη­ρού­σε τα συμ­φω­νη­μέ­να. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Το αντάρ­τι­κο των FARC είχε πάψει από πολλά χρό­νια να απο­τε­λεί πηγή μα­ζι­κής έμπνευ­σης ή να στρα­τεύ­ει στην προ­ο­πτι­κή μιας ορα­τής νι­κη­φό­ρας κοι­νω­νι­κής-πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής. Συ­νέ­χι­σε να υπάρ­χει με σχε­τι­κή δύ­να­μη στα βουνά της Κο­λομ­βί­ας, ως «υπο­χρε­ω­τι­κή επι­λο­γή» ντό­πιων αγρο­τών που κιν­δύ­νευαν από τις δε­ξιές ένο­πλες συμ­μο­ρί­ες ή αγω­νι­στών που όποτε επι­χεί­ρη­σαν να στρα­φούν στον πο­λι­τι­κό αγώνα αντι­με­τώ­πι­σαν δο­λο­φο­νι­κή βία. Η προϊ­στο­ρία της «Πα­τριω­τι­κής Ένω­σης», της ορ­γά­νω­σης που προ­α­να­φέρ­θη­κε, είναι το πλέον χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα. Υπήρ­ξε η πρώτη από­πει­ρα «ανοι­χτής» πο­λι­τι­κής δρά­σης που αντι­με­τώ­πι­σε μια πο­λύ­νε­κρη κα­τα­στο­λή που εξώ­θη­σε τις FARC να κα­τα­λή­ξουν στο συ­μπέ­ρα­σμα «μόνο ένο­πλοι στα βουνά εί­μα­στε ασφα­λείς».

Απέ­να­ντι στις συμ­φω­νί­ες του 2016, πολ­λοί-ες αγω­νι­στές-στριες της Αρι­στε­ράς στά­θη­καν με­τα­ξύ «συ­γκρα­τη­μέ­νης στή­ρι­ξης» και «ευ­με­νούς ου­δε­τε­ρό­τη­τας». Το πε­ριε­χό­με­νο και τα κί­νη­τρα της συμ­φω­νί­ας του Σά­ντος δεν είχαν τί­πο­τε το προ­ο­δευ­τι­κό, αλλά υπήρ­χε η εκτί­μη­ση ότι η απαλ­λα­γή της πο­λι­τι­κής-κοι­νω­νι­κής ζωής στη χώρα από τη «στρέ­βλω­ση» ενός χα­μη­λής έντα­σης εμ­φυ­λί­ου πο­λέ­μου χωρίς πι­θα­νό νι­κη­τή θα μπο­ρού­σε να αξιο­ποι­η­θεί από τα κι­νή­μα­τα (ενώ και οι άμεσα εν­δια­φε­ρό­με­νοι, οι FARC, είχαν απο­δε­χθεί τη συμ­φω­νία).

Όσον αφορά την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα που δια­μόρ­φω­σε η συμ­φω­νία, όλες οι κρι­τι­κές απο­δεί­χθη­καν σω­στές. Το κο­λομ­βια­νό κρά­τος συ­νέ­χι­σε να λει­τουρ­γεί «εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κά», τάση που ενι­σχύ­θη­κε ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο από την επι­στρο­φή των σκλη­ρών του «ου­ρι­μπί­σμο» στην κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία, των πλέον απρό­θυ­μων να απο­δε­χτούν τις όποιες θε­τι­κές «εγ­γυ­ή­σεις» πε­ρι­λάμ­βα­νε η ει­ρη­νευ­τι­κή συμ­φω­νία.

Αλλά ταυ­τό­χρο­να ανα­δεί­χθη­κε η δυ­να­τό­τη­τα που μπο­ρού­σε να δη­μιουρ­γή­σει η αφαί­ρε­ση του «βρα­χνά» της πο­λε­μι­κής συν­θή­κης με­τα­ξύ FARC και κυ­βέρ­νη­σης. Σε σχέση με το πα­ρελ­θόν φαί­νε­ται ότι ο κοι­νω­νι­κός συ­σχε­τι­σμός έχει βελ­τιω­θεί και δεν κάνει «μο­νό­δρο­μο» την κα­τα­φυ­γή στην πα­ρα­νο­μία. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο που πνέει πλέον άνε­μος αντί­στα­σης κι ανα­τρο­πής ξανά σε όλη τη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή, δί­νο­ντας χει­ρο­πια­στά πα­ρα­δείγ­μα­τα νι­κη­φό­ρων αγώ­νων κι εμπνέ­ει χι­λιά­δες αν­θρώ­πους να βα­δί­σουν στο δρόμο της μα­ζι­κής εξέ­γερ­σης.

Αυτό το μίγμα, μιας σκλη­ρής Δε­ξιάς που συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται όπως είχε μάθει στα χρό­νια του εμ­φυ­λί­ου και μιας κοι­νω­νι­κής «Αρι­στε­ράς» (κι­νή­μα­τα κλπ) που αι­σθά­νε­ται έτοι­μη κι ικανή να αγω­νι­στεί μα­ζι­κά για τα κοι­νω­νι­κά-δη­μο­κρα­τι­κά-αντι­μι­λι­τα­ρι­στι­κά ζη­τή­μα­τα δη­μιούρ­γη­σαν τε­λι­κά το τοπίο του 2018-2021, που συ­νο­ψί­ζει ο Αλαρ­κόν ως «τέλος δια­δρο­μής» και ρωγ­μής στην ηγε­μο­νία του «Ου­ρι­μπί­σμο».

//rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.