Πέθανε ο σπουδαίος Ζαν-Λυκ Γκοντάρ

Πέθανε ο σπουδαίος Ζαν-Λυκ Γκοντάρ

  • |

Πέθανε ο σπουδαίος Γαλλοελβετός καλλιτέχνης Ζαν-Λυκ Γκοντάρ.

Ο Γκοντάρ είναι από τους βασικούς εκφραστές του Νέου Κύματος στον κινημτογράφο. «Καλλιτέχνης με ρομαντικό ταμπεραμέντο, εφευρέτης της ομορφιάς όπως κανένας άλλος, ιδιοφυΐα στην πρόκληση και λυσσασμένος αυτοκαταστροφέας, δότης αλλά και δέκτης χτυπημάτων, κινηματογραφιστής εναλλάξ λατρεμένος και υβρισμένος, ο Γκοντάρ απαιτεί να τοποθετηθεί τόσο ψηλά, στον σταυρό των βασανισμένων θεών του σύγχρονου κινηματογράφου, ως Michelangelo Antonioni και Ingmar Bergman, που προηγήθηκαν στον τάφο, και οι δύο στις 30 Ιουλίου 2007.», γράφει η εφημερίδα Le Monde.

Αυτός ο γόνος της γαλλοελβετικής προτεσταντικής ανώτερης μεσαίας τάξης πέρασε τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο κουκούλι των προνομίων που του παραχωρήθηκαν από τη γέννησή του. Ήρθε σε ρήξη με την οικογένειά του, σε σημείο να του απαγορεύσουν να παραστεί στην κηδεία της μητέρας του το 1954.

Ο νεαρός «παράνομος» βρήκε στο μεταξύ μια δεύτερη οικογένεια, καθώς τέθηκε υπό την αιγίδα του Ανρί Λανγκλουά, σκηνοθέτη της γαλλικής Cinémathèque, του κριτικού André Bazin και των συντρόφων του από τα Cahiers du cinema , που υποκινούν την αναταραχή στον κινηματογράφο. Το Νέο Κύμα, ένα κίνημα επαναστατημένων γιων που αναζητούν την ελευθερία, θα είναι η αναζήτηση μιας αισθητικής γενεαλογίας. Αλλά και αυτή η δεύτερη οικογένεια θα εξαφανιστεί στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Η αδιαμφισβήτητη καλλιτεχνική και ιδεολογική νίκη του Νέου Κύματος μακροπρόθεσμα πληρώνεται, προς το παρόν, από τη χρεοκοπία του σε εισαγωγές και από τη διάσπαση της ομάδας σε όσα άτομα την αποτελούν. Σε σύγκριση με τον ρεφορμισμό των Truffaut και Chabrol ή τη στρατηγική αποχώρηση των Rohmer και Rivette, ο Godard εμφανίζεται ως αυτός που διατηρεί την ιερή φωτιά της διαρκούς επανάστασης, με κίνδυνο μιας όχι λιγότερο μόνιμης ρήξης. Η μέθοδος είναι επικίνδυνη, γεννά την έκρηξη της ιδιοφυΐας και τον πειρασμό της καμένης γης, το όνειρο της συλλογικής αλληλεγγύης και της βύθισης στη μοναξιά. Τέτοια θα είναι η μοίρα του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, ανάμεσα σε μανιώδεις νίκες και πικρές απογοητεύσεις, υπέροχες ουτοπίες και αμφίβολα ολισθήματα.

Οι λίθοι της καλλιτεχνικής του ανύψωσης επικυρώνονται από τον Αραγκόν στην επιθεώρηση Les Lettres françaises : «Τι είναι τέχνη; Αντιμετωπίζω αυτήν την ερώτηση από τότε που είδα το Pierrot le fou του Jean-Luc Godard, όπου η σφίγγα Belmondo θέτει την ερώτηση σε έναν Αμερικανό παραγωγό: «Τι είναι ο κινηματογράφος; ”Υπάρχει ένα πράγμα για το οποίο είμαι σίγουρος… στη μέση των βάλτων… η τέχνη του σήμερα είναι ο Jean-Luc Godard.»!

Ο Γκοντάρ, όχι χωρίς θάρρος, έκαψε τα πλοία του, τσακώθηκε με πολλούς από τους φίλους του, η Anne Wiazemski τον άφησε, έκανε αρκετές απόπειρες να αυτοκτονήσει και η φήμη του στο επάγγελμα έχει ξεθωριάσει. Σε μια από τις τελευταίες και εξαιρετικά σπάνιες συνεντεύξεις του ( Les Cahiers du cinema , Οκτώβριος 2019), ο σκηνοθέτης συνόψισε, με την εκ των υστέρων ματιά στα 88 ελατήρια του και μια νότα ελβετικής ησυχίας, την υπόθεση ως εξής: «Είμαι υπέρ της ανυπακοής. αλλά μένω στον κινηματογράφο. Κάποτε νόμιζα ότι μπορούσα να ανακατευτώ στις υποθέσεις του κόσμου. Όταν η Anne-Marie (Miéville) με επικρίνει, μου λέει: «Πήγαινε στον κόσμο να κάνεις την επανάστασή σου…».

*Από την Le Monde

http://artinews.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.