H πολιτική ανυπακοή είναι πολιτική πρόταση, εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Ο συγγραφέας της, Χένρι Ντέιβιντ Θόροου, αρνήθηκε να πληρώσει τους φόρους του στο αμερικανικό κράτος διότι τα κονδύλια αυτά πήγαιναν στον αιματηρό πόλεμο κατά του Μεξικού. Φυλακίστηκε βέβαια, αλλά και αποφυλακίστηκε. Στη στάση του βασίστηκε εν πολλοίς ο Γκάντι για να κάνει τη μεγάλη ανατροπή στους αποικιοκράτες Αγγλους. Η ανυπακοή στους άρχοντες είναι γνωστή εντούτοις από αρχαιοτάτων χρόνων.
Γιώργος Σταματόπουλος
Στην Οδύσσεια (β 235-241) ο Μέντωρ δεν τα βάζει τόσο με τους άρχοντες όσο με τον λαό της Ιθάκης, που δεν κάνει τίποτα για να αποτρέψει την αυθαιρεσία και ασυδοσία τους: «Η οργή μου δεν στρέφεται στους αγέρωχους μνηστήρες αλλά με τον υπόλοιπο λαό αγανακτώ, με όλους εσάς που αμίλητοι μου κάθεστε, που δεν ελέγχετε λίγους μνηστήρες, που δεν τους αντιστέκεστε εσείς οι πολλοί».
Λες και τα είχε στη φαρέτρα του όλα αυτά το ΚΚΕ και προχώρησε στην ανυπακοή, ειρηνικά και όχι καταστρέφοντας την ομαλή κοινωνική συμβίωση, τηρώντας αυστηρά τα μέτρα προστασίας από τον κορονοϊό. Αυτό ήταν ευκαιρία να ξεσαλώσουν ακόμη μια φορά τα κυβερνητικά τηλεοπτικά παπαγαλάκια. «Ο νόμος είναι για όλους» έλεγαν με αφρώδη στόματα, αποφεύγοντας να κάνουν λόγο για την απόφαση του αρχηγού της αστυνομίας, απόφαση που εξόργισε –και δικαίως– κάθε εχέφρονα πολίτη· και, ναι, ήταν χουντικής κοπής ή έμπνευσης απόφαση.
Δεν ενδιαφέρουν εδώ οι κατευθυνόμενοι δημοσιογράφοι, έτσι κι αλλιώς έχουν κόψει καπίστρι και σαλαγάνε στους λειμώνες της αναξιοπιστίας, ενδιαφέρει εντούτοις ότι πολιτικά κόμματα αμφισβητούν κυβερνητικές αποφάσεις που προκαλούν το δημοκρατικό αίσθημα και υπονομεύουν θεμελιώδεις δημοκρατικές λειτουργίες.
Ενα από τα εντυπωσιακά αποτελέσματα που αποφέρει η πολιτική ανυπακοή είναι ότι οι αντιστεκόμενοι θέτουν τον αντίπαλο απέναντι στη συνείδησή του [εφόσον έχει συνείδηση και θέλει να δηλώνει και είναι δημοκρατικός]. Αυτά βέβαια είναι ψιλά γράμματα για τους τηλεοπτικούς και το μόνο που μπορούν να ψελλίσουν είναι ότι «ο νόμος είναι νόμος για όλους», αγνοώντας τραγικά την κατάσταση εξαίρεσης στην οποία προβαίνουν οι κυβερνώντες υπό τη μορφή πλέον των κυρίαρχων και όχι των εκλεγμένων. Είναι ντροπή να συγκατανεύει κάποιος απέναντι σε προσβλητικές, αυθαίρετες ενέργειες.
Το ΚΚΕ έδειξε ότι ξέρει κι άλλους δρόμους όταν θέλει – και μακάρι αυτό να συνεχιστεί γιατί καταδεικνύει τη μη βίαιη δύναμη, που αγνοούν ή λησμονούν ότι έχουν τα πολιτικά κόμματα [και οι πολίτες!] και η οποία μπορεί να ανακουφίσει πολλά κοινωνικά στρώματα, όταν εμφανίζεται στην πολιτική ζωή. Μένει να θυμηθούν να λένε «όχι» σε αντιδημοκρατικές πρακτικές της εκάστοτε κυβέρνησης, να μη συμμετέχουν στις ένοχες αποφάσεις των κυρίαρχων.
Το 2009 οι γυναίκες της Κένυας εφάρμοσαν για μία εβδομάδα την αποχή από το σεξ ως διαμαρτυρία απέναντι στην αιματηρή σύρραξη που ξέσπασε ανάμεσα στις δυνάμεις του προέδρου και του πρωθυπουργού. Η σύζυγος του τελευταίου συμμετείχε. Ολα άλλαξαν. Στη Λιβερία λίγες γυναίκες προέβησαν σε μια ανάλογη αποχή απέναντι στους άνδρες τους και πέτυχαν εκεχειρία. Μην καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια – υπάρχουν μέθοδοι οι οποίες μπορούν να φέρουν σημαντικά πολιτικά αποτελέσματα, μέσω της ανυπακοής. Το ΚΚΕ έδειξε τον δρόμο!
.efsyn.gr/
