Oτι όλα πάνε κατά διαόλου το έχουν συνειδητοποιήσει σχεδόν άπαντες. Αυτό δεν αφορά μόνο τούτη τη χώρα ασφαλώς, αφορά τον πλανήτη γενικά, που όσο πάει και θηριώνεται κι αποδυναμώνεται πνευματικά αλλά και ψυχικά. Η Ακροδεξιά έχει πλήρως αποθρασυνθεί και ως πρώτο βήμα χρησιμοποιεί τις απειλές, που είναι ενδεικτικές για το τι είναι ικανοί να κάνουν στο πόπολο.
Σε λίγα χρόνια, προβλέπει ένας φίλος, δεν θα μπορούμε να ξεμυτίσουμε από τις οικίες μας [εάν δεν μας τις έχουν πάρει], τέτοια θα είναι η καταστολή και μόνο οι χαζοεκπομπές της τηλοψίας θα μεσουρανούν [διότι αμβλύνοες οι θολοί τω πνεύματι και πέρα βρέχει για το τι συμβαίνει στις κοινωνίες] καθώς και οι ραγιαδιστές της σύγχρονης Ελλάδας – δεν είναι λίγοι… Απαισιόδοξος και κινδυνολόγος (;) ο φίλος, αλλά μήπως κάπου έχει δίκιο, τη στιγμή μάλιστα που φαίνεται να έχουμε οι πλείστοι παραιτηθεί ακόμα και από τα βασικά θεμελιώδη δικαιώματα της ελευθερίας έκφρασης τουλάχιστον;
Γιώργος Σταματόπουλος
Αφασία, αδράνεια, εαυτουλισμός, φόβος κυριαρχούν. Είναι μια ερμηνεία για τη στάση των δημοσιογράφων όταν αυτός ο ανεκδιήγητος κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο κύριος, καλέ, Μαρινάκης, απείλησε συνάδελφο ότι θα τον κυνηγήσει δικαστικά εάν τολμήσει να εκφέρει ενοχλητικές για τον ίδιο και την κυβέρνησή του ερωτήσεις. Εκεί καταντήσαμε, να μην υπερασπιζόμαστε συναδέλφους δημοσιογράφους για να μην μπλέξουμε και χάσουμε την ωραία δουλίτσα μας. Για δες οι νεοδημοσιογράφοι.
Αυτό βέβαια είναι το ελάχιστο παράδειγμα της πορείας προς ολοκληρωτικού τύπου κυβερνήσεις. Πρέπει άρα, άμεσα, οι εχέφρονες πολίτες, όσοι υπάρχουν ακόμη, να κάνουν την ύστατη προσπάθεια προς αποφυγή αυτής της τραγικής, φρικιαστικής προοπτικής. Θα χρειαστούν τη βοήθεια των κομμάτων, ναι, άρα τα κόμματα έχουν την πρώτιστη ευθύνη για την ανατροπή της χυδαιότητας και του εξευτελισμού του πολιτεύματος της δημοκρατίας, όσα τέλος πάντων αυτοαποκαλούνται αριστερά ή δημοκρατικά.
Απαιτείται εντούτοις μια ομόνοια, μια συναίνεση για το πώς θα απαλλαγεί η χώρα από τα κυβερνητικά βδελύγματα, ομόνοια που δεν φαίνεται στον πολιτικό ορίζοντα. Αγωνιά γείτονας, αριστερός αλλά «ευρύχωρος» αριστερός: «Βλέπεις να προκύπτει κάτι ελπιδοφόρο από όλες αυτές τις διεργασίες που γίνονται;» Μα οι διεργασίες είναι προσωπικές, δεν είναι βαθιά ριζικές ώστε να ανατείλει όντως κάτι δυναμικό ή έστω ελάχιστα δημοκρατικό. Οι περισσότεροι ψάχνουν λύσεις για τον εαυτό τους, όχι για τον ταλαίπωρο ελληνικό λαό – και είναι αυτό φως-φανάρι. Οι θυσίες που απαιτούνται για να γεννηθεί κάτι καλό [παραίτηση κυρίως από το εγώ και τις χθαμαλές, αρχηγικές ματαιοδοξίες] δεν είναι ορατές, τουναντίον, όλο και πληθύνονται οι νεοαρχηγίσκοι και λοιποί φαιδροί διεκδικητές της κυβέρνησης της χώρας. Αρα; Τι να απαντήσει κανείς στην αγωνία του γείτονα; Και λένε ότι ο ελληνικός λαός είναι πολιτικοποιημένος – τρομάρα του του ελληνικού λαού και όσων τον εκπροσωπούν πολιτικά [μήπως και υπαρξιακά;]. Αμα δεν εισβάλει η πείνα στο κατώφλι του καθενός δεν αντιδρά – του είναι αρκετά τα ψιχία, τρέχα γύρευε δηλαδή· όποιος επιζήσει ή όποιον πάρει ο χάρος. Ο ολοκληρωτισμός όμως έχει κάνει την εμφάνισή του και όποιος δεν αγωνιά είναι άξιος της μοίρας του. Σοβαρά τώρα; Σοβαρά πάντα, που λένε και διαφημιστές [του ολοκληρωτισμού!].
https://www.efsyn.gr/stiles/yposimeioseis/500940_oloklirotismika
Σχόλια (0)