Μετά 4 χρόνια: Ο πόλεµος στην Ουκρανία // του Αντώνη Νταβανέλου

Στις 24 Φλεβάρη του 2022, ο Πούτιν, µε το διαβόητο µακροσκελές διάγγελµά του, ανακοίνωνε την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

Το διάγ­γε­λµα του Ρώσου Προ­έ­δρου κυ­ριο­λε­κτι­κά “έπια­σε στον ύπνο” µε­γά­λο τµήµα της δυ­τι­κής πο­λι­τι­κής ηγε­σί­ας, και ει­δι­κό­τε­ρα τις ευ­ρω­η­γε­σί­ες, που αρ­νού­νταν να πι­στέ­ψουν την πι­θα­νό­τη­τα µιας τόσο απο­φα­σι­στι­κής κλι­µά­κω­σης. Ακόµα και (καλοί και έντι­µοι) αρι­στε­ροί δη­µο­σιο­γρά­φοι αι­σθάν­θη­καν εκ των υστέ­ρων την ανά­γκη για µια κά­ποια “αυ­το­κρι­τι­κή”, αφού επί εβδο­µά­δες είχαν λοι­δω­ρή­σει τις σχε­τι­κές αµε­ρι­κα­νι­κές προει­δο­ποι­ή­σεις, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντάς τες σαν χο­ντρο­κο­µµέ­νη αντι­ρω­σι­κή προ­πα­γάν­δα.

Ο Βλα­ντι­µίρ Πού­τιν στο διάγ­γε­λµά του δεν έκανε λόγο για πό­λε­µο. Χα­ρα­κτή­ρι­σε την ει­σβο­λή σαν µια σύ­ντο­µη “Ει­δι­κή Στρα­τιω­τι­κή Επι­χεί­ρη­ση” στην Ου­κρα­νία. Πα­ρό­λα αυτά έθεσε µε σα­φή­νεια τις πα­ρα­µέ­τρους της επι­διω­κό­µε­νης “ρω­σι­κής νίκης”. Μι­λώ­ντας για την προ­ο­πτι­κή “απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης” και “απο­να­ζι­στι­κο­ποί­η­σης” οριο­θε­τού­σε τον στόχο του πο­λι­τι­κού ελέγ­χου του συ­νό­λου της Ου­κρα­νί­ας, µε την επι­βο­λή µιας κυ­βέρ­νη­σης-µα­ριο­νέ­τας στο Κίεβο, αλλά και την προ­σάρ­τη­ση στο ρω­σι­κό κρά­τος ενός ση­µα­ντι­κού µέ­ρους των ου­κρα­νι­κών εδα­φών, που η έκτα­σή τους θα έµελ­λε να απο­φα­σι­στεί στο πεδίο των µαχών. Για να µη µεί­νει καµιά αµφι­βο­λία για τους πρα­γµα­τι­κούς στό­χους του, ο Πού­τιν χα­ρα­κτή­ρι­σε την Ου­κρα­νία ως “ανα­πό­σπα­στο τµήµα του Ρω­σι­κού κό­σµου”, το Ου­κρα­νι­κό έθνος ως “ανύ­παρ­κτο” και “τε­χνη­τό κα­τα­σκεύ­α­σµα”, κά­νο­ντας λόγο για “εγκλη­µα­τι­κές ευ­θύ­νες” των Μπολ­σε­βί­κων της επα­να­στα­τι­κής πε­ριό­δου µετά το 1917 και ει­δι­κό­τε­ρα του Λένιν, τον οποίο χα­ρα­κτή­ρι­σε ως “αρ­χι­τέ­κο­να” της δη­µιουρ­γί­ας της Ου­κρα­νί­ας.

Σή­µε­ρα, 4 χρό­νια µετά, όλες οι προ­βλέ­ψεις για τις προ­ο­πτι­κές που έβλε­παν, τότε, όλες οι πλευ­ρές, έχουν δια­ψευ­στεί.

Ο πό­λε­µος στην Ου­κρα­νία έχει “βαλ­τώ­σει” σε µια συν­θή­κη άγριας αν­θρω­πο­σφα­γής που εκτυ­λίσ­σε­ται κυ­ρί­ως στα πεδία του Ντο­νµπάς. Στα τέλη του 2024 η ρω­σι­κή πλευ­ρά ισχυ­ρι­ζό­ταν επι­σή­µως ότι έχει “εξου­δε­τε­ρώ­σει” πε­ρισ­σό­τε­ρους από 900.000 άν­δρες του Ου­κρα­νι­κού στρα­τού, ενώ η ου­κρα­νι­κή πλευ­ρά ισχυ­ρι­ζό­ταν ότι πε­ρί­που 730.000 Ρώσοι στρα­τιώ­τες έχουν σκο­τω­θεί ή σα­κα­τευ­τεί στις άγριες µάχες ενός πο­λε­µι­κού µε­τώ­που µή­κους πε­ρί­που 1.000 χι­λιο­µέ­τρων. Ανε­ξάρ­τη­τα από τις (δι­καιο­λο­γη­µέ­νες) αµφι­βο­λί­ες για την ακρί­βεια αυτών των ανα­τρι­χια­στι­κών αρι­θµών, σί­γου­ρα πρό­κει­ται για τις πιο πο­λύ­νε­κρες συ­γκρού­σεις στο ευ­ρω­παϊ­κό έδα­φος µετά το τέλος του Β Πα­γκο­σµί­ου Πο­λέ­µου.

Και ο κίν­δυ­νος της ανε­ξέ­λεγ­κτης κλι­µά­κω­σης και της επέ­κτα­σης αυτού του κα­τα­στρε­πτι­κού πο­λέ­µου γί­νε­ται όλο και πιο φα­νε­ρός. Το ΝΑΤΟ έχει βαθιά εµπλα­κεί στον πό­λε­µο, αλ­λά­ζο­ντας τον αρ­χι­κό χα­ρα­κτή­ρα του και δί­νο­ντάς του τη διά­στα­ση διε­θνούς ανα­µέ­τρη­σης. Η Ρωσία, δια του στό­µα­τος του Με­ντ­βέ­ντεφ, έχει προει­δο­ποι­ή­σει ότι µια ρω­σι­κή ήττα στην Ου­κρα­νία είναι “αδια­νό­η­τη” ως εξέ­λι­ξη, γιατί αν δια­φα­νεί µια τέ­τοια προ­ο­πτι­κή το ρω­σι­κό κρά­τος δεν θα δι­στά­σει να χρη­σι­µο­ποι­ή­σει στο ου­κρα­νι­κό µέ­τω­πο “τα­κτι­κά” πυ­ρη­νι­κά όπλα, δη­λα­δή τα λε­γό­µε­να “µικρά” πυ­ρη­νι­κά. Και κα­νείς δεν δι­καιού­ται να ξεχνά ότι στο ου­κρα­νι­κό έδα­φος λει­τουρ­γούν κά­ποια µε­γά­λα πυ­ρη­νι­κά ερ­γο­στά­σια (µε πιο γνω­στό αυτό στη Ζα­πο­ρί­ζια) που ακόµα και η επι­σφα­λής λει­τουρ­γία τους θα µπο­ρού­σε να απο­δει­χθεί κα­τα­στρε­πτι­κή για µε­γά­λο τµήµα της Ευ­ρώ­πης…

Ο “τυ­φώ­νας Τραµπ”, κατά τη δεύ­τε­ρη θη­τεία του, κάνει το σταυ­ρό­λε­ξο της κα­τα­νό­η­σης αυτής της τρα­γι­κής εξέ­λι­ξης ακόµα πιο δι­σε­πί­λυ­το. Στην Αλά­σκα, ο Τραµπ εγκαι­νί­α­σε την αλυ­σί­δα της απευ­θεί­ας δια­πρα­γµά­τευ­σης µε τον Πού­τιν, συ­ζη­τώ­ντας ασύ­στο­λα την προ­ο­πτι­κή ενός ου­σια­στι­κού δια­µε­λι­σµού της Ου­κρα­νί­ας, και συν­δέ­ο­ντας αυτήν τη “λύση” µε τις πι­θα­νό­τη­τες µιας αµε­ρι­κα­νο­ρω­σι­κής “συ­νεν­νό­η­σης” σχε­τι­κά µε την κυ­ριαρ­χία στον Αρ­κτι­κό Κύκλο. Μέσα στο 2025 η αµε­ρι­κα­νι­κή “βο­ή­θεια” στην Ου­κρα­νία µειώ­θη­κε δρα­στι­κά και η µα­χη­τι­κή ικα­νό­τη­τα του ου­κρα­νι­κού στρα­τού στη­ρί­ζε­ται όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο στην προ­θυ­µία και στη δυ­να­τό­τη­τα του ευ­ρω­παϊ­κού σκέ­λους του ευ­ρω­α­τλα­ντι­σµού.

Για να κα­τα­λά­βει κα­νείς πώς φτά­σα­µε ως εδώ, είναι ση­µα­ντι­κό να θυ­µά­ται το από πού ξε­κι­νή­σα­µε.

Πριν το 2022

Την εποχή της κα­τάρ­ρευ­σης της ΕΣΣΔ, η ανε­ξαρ­τη­σία της Ου­κρα­νί­ας κη­ρύ­χθη­κε το 1991, από µια κυ­βέρ­νη­ση που στη­ρι­ζό­ταν στην από­λυ­τη πλειο­ψη­φία του ΚΚ Ου­κρα­νί­ας στη Βουλή. Ήταν µια από­φα­ση της πο­λι­τι­κής δύ­να­µης που, επί δε­κα­ε­τί­ες, ήταν ανα­πό­σπα­στο τµήµα της “νο­µεν­κλα­τού­ρας” που είχε την εξου­σία στην ΕΣΣΔ.

Το 1994, η ίδια κυ­βέρ­νη­ση, µε τη Συ­µφω­νία της Βου­δα­πέ­στης, πα­ρέ­δω­σε στη Ρωσία το πυ­ρη­νι­κό οπλο­στά­σιο που βρι­σκό­ταν στο ου­κρα­νι­κό έδα­φος. Σε αντάλ­λα­γµα, η Ρωσία ανα­γνώ­ρι­σε την ανε­ξαρ­τη­σία της Ου­κρα­νί­ας και το απα­ρα­βί­α­στο των συ­νό­ρων της, συ­µπε­ρι­λα­µβα­νο­µέ­νης της Κρι­µαί­ας. Με συ­να­πό­φα­ση της Μό­σχας και του Κιέ­βου, τη Συ­µφω­νία της Βου­δα­πέ­στης συ­νυ­πέ­γρα­ψαν ως εγ­γυ­ή­τριες δυ­νά­µεις οι… ΗΠΑ και η Βρε­τα­νία! Τους Αµε­ρι­κα­νούς και το ΝΑΤΟ τους κά­λε­σαν βαθιά µέσα στις εξε­λί­ξεις στην Ου­κρα­νία οι ίδιες οι κυ­ρί­αρ­χες τά­ξεις και οι πο­λι­τι­κές ελίτ της Ρω­σί­ας και της Ου­κρα­νί­ας, µέσα στις χα­ο­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες των πο­λι­τι­κών ανα­κα­τα­τέ­ξε­ων στην άγρια δε­κα­ε­τία του 1990.

Το 2008, στη Σύ­νο­δο του Βου­κου­ρε­στί­ου, το ΝΑΤΟ εξέ­τα­σε τον “φά­κε­λο” έντα­ξης της Ου­κρα­νί­ας στην ευ­ρω­α­τλα­ντι­κή “συ­µµα­χία”. Το σχε­τι­κό αί­τη­µα προ­ε­τοί­µα­σαν οι ου­κρα­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις στις οποί­ες “υπη­ρέ­τη­σε” από την όχι δευ­τε­ρεύ­ου­σα θέση του… πρω­θυ­πουρ­γού ο Βί­κτορ Για­νου­κό­βιτς (από το 2002 έως το 2005 και από τον Αύ­γου­στο του 2006 ως τον Δε­κέ­µβρη του 2007). Ο Για­νου­κό­βιτς ήταν ο επι­κε­φα­λής του λε­γό­µε­νου “φι­λο­ρω­σι­κού” Κό­µµα­τος των Πε­ρι­φε­ρειών, ο µε­τέ­πει­τα Πρό­ε­δρος της Ου­κρα­νί­ας που ανα­τρά­πη­κε µετά τις δια­δη­λώ­σεις του Μεϊ­ντάν και το λε­γό­µε­νο “πρα­ξι­κό­πη­µα” του 2014. Η πε­ρί­πτω­σή του είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή των συγ­χύ­σε­ων και των πα­λι­νω­διών µέσα στην ου­κρα­νι­κή κυ­ρί­αρ­χη τάξη, που οµο­φω­νού­σε στη γρα­µµή της στρο­φής προς τον άγριο ιδιω­τι­κο­ποι­η­µέ­νο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο κα­πι­τα­λι­σµό, αλλά δι­χα­ζό­ταν στο διε­θνή προ­σα­να­το­λι­σµό του νε­ο­σύ­στα­του κρά­τους.

Η Σύ­νο­δος του Βου­κου­ρε­στί­ου ήταν ψυ­χρο­λο­γου­σία για τον Τζορτζ Μπους το Νε­ό­τε­ρο. Μετά από βέτο της Γαλ­λί­ας (Σαρ­κο­ζί) και της Γε­ρµα­νί­ας (Μέρ­κελ), η εί­σο­δος της Ου­κρα­νί­ας στο ΝΑΤΟ απορ­ρί­φθη­κε. Ήταν η εποχή που η ΕΕ προ­σα­να­το­λι­ζό­ταν στην εµβά­θυν­ση των οι­κο­νο­µι­κών και δι­πλω­µα­τι­κών σχέ­σε­ων µε τη Ρωσία του Πού­τιν, πο­λι­τι­κή που υπε­ρά­σπι­ζε πάγια η Μέρ­κελ και πα­ρου­σί­α­ζε συ­µβο­λι­κά η ανά­δει­ξη του πρώην κα­γκε­λα­ρί­ου Σρέ­ντερ στη θέση του CEO στο ρω­σι­κό ενερ­γεια­κό κο­λοσ­σό της Gazprom.

Όµως αυ­τούς τους µα­κρο­πρό­θε­σµους λο­γα­ρια­σµούς ανέ­τρε­ψε στη Δύση ο πα­ρά­γο­ντας της κρί­σης. Η κρίση του 2008, η µε­γα­λύ­τε­ρη στο διε­θνή κα­πι­τα­λι­σµό µετά τη δε­κα­ε­τία του 1930, φα­νέ­ρω­σε την πα­ρα­κµή του ηγε­µο­νι­κού ρόλου των ΗΠΑ και της “συλ­λο­γι­κής Δύσης”. Άνοι­γε η εποχή της στρο­φής προς την “εθνι­κή προ­τε­ραιό­τη­τα”, παρά την αν­θε­κτι­κό­τη­τα των οι­κο­νο­µι­κών δι­κτύ­ων της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης κα­πι­τα­λι­στι­κής πα­γκο­σµιο­ποί­η­σης.

Η πρώτη θη­τεία Τραµπ στις ΗΠΑ προ­α­νήγ­γει­λε τη στρο­φή προς την από­λυ­τη προ­τε­ραιό­τη­τα των αµε­ρι­κα­νι­κών συ­µφε­ρό­ντων, ακόµα και σε βάρος της δια­µόρ­φω­σης “ηγε­µο­νι­κών” συ­ναι­νέ­σε­ων στα πλαί­σια του ΟΗΕ ή και του ευ­ρω­α­τλα­ντι­κού µπλοκ. Το 2019 ο Μα­κρόν δή­λω­νε ότι “το ΝΑΤΟ είναι κλι­νι­κά νεκρό”.

Την ίδια πε­ρί­ο­δο, η “ωρί­µαν­ση” και η στα­θε­ρο­ποί­η­ση του κα­θε­στώ­τος Πού­τιν στη Ρωσία έδινε στους Ρώ­σους “ολι­γάρ­χες” που είχαν ανα­δει­χθεί στην προη­γού­µε­νη εποχή των άγριων ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, την αυ­το­πε­ποί­θη­ση για τη στρο­φή στην πο­λι­τι­κή και στρα­τιω­τι­κή διεκ­δί­κη­ση της “ρω­σι­κής προ­τε­ραιό­τη­τας”.

Η ρω­σι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα στην Ου­κρα­νία δεν εκ­δη­λώ­θη­κε ξαφ­νι­κά το 2022. Προ­ε­τοι­µά­στη­κε µε την προ­σάρ­τη­ση της Κρι­µαί­ας το 2014 και τη δρο­µο­λό­γη­ση της “αυ­το­νο­µι­στι­κής” δια­δι­κα­σί­ας στο Ντο­νµπάς. Δεν υπάρ­χει αµφι­βο­λία ότι η ου­κρα­νι­κή κυ­ρί­αρ­χη τάξη και ο ου­κρα­νι­κός εθνι­κι­σµός δεν είχαν κα­νέ­να δι­στα­γµό για να κλι­µα­κώ­σουν κα­τα­πιε­στι­κές πο­λι­τι­κές σε βάρος των ρω­σό­φω­νων πλη­θυ­σµών στην Ανα­το­λι­κή Ου­κρα­νία. Όµως αυτός ο πα­ρά­γο­ντας δεν επι­τρέ­πει την υπο­τί­µη­ση της σχε­δια­σµέ­νης ρω­σι­κής διείσ­δυ­σης. Σή­µε­ρα όλα τα στοι­χεία είναι γνω­στά. Μια µατιά στο Wikipedia δεί­χνει το ποιοι ήταν οι πο­λι­τι­κοί και στρα­τιω­τι­κοί πρω­τα­γω­νι­στές. Ο πρώ­τος πρω­θυ­πουρ­γός της λε­γό­µε­νης Λαϊ­κής Δη­µο­κρα­τί­ας του Ντο­νιέ­τσκ, ο Αλε­ξά­ντερ Μπο­ρο­ντάι, ήταν αξιω­µα­τι­κός των ρω­σι­κών ει­δι­κών δυ­νά­µε­ων και σή­µε­ρα είναι βου­λευ­τής στη Δούµα και “αστέ­ρας” της ρω­σι­κής εθνι­κι­στι­κής ακρο­δε­ξιάς. Ο πρώην υπορ­γός Άµυ­νας της ίδιας “Λαϊ­κής Δη­µο­κρα­τί­ας”, ο Ιγκόρ Γκίρ­κιν ή Στρέλ­κοφ, ήταν επί­σης Ρώσος αξιω­µα­τι­κός, ενώ σή­µε­ρα είναι φυ­λα­κι­σµέ­νος στη Ρωσία, κα­τη­γο­ρού­µε­νος για εθνι­κι­στι­κή-φα­σι­στι­κή “συ­νο­µω­τι­κή” δράση. Όσοι επι­µέ­νουν να µι­λούν για αντι­φα­σι­στι­κές-λαϊ­κές “εξε­γέρ­σεις” στο Ντο­νιέ­τσκ και του Λου­γκάνσκ, έχουν πλέον την υπο­χρέ­ω­ση να εξη­γή­σουν το πώς αυτές οι δια­δι­κα­σί­ες είχαν εθνι­κι­στι­κή πο­λι­τι­κή και στρα­τιω­τι­κή ηγε­σία, που δη­λώ­νει σή­µε­ρα νο­σταλ­γός του τσα­ρι­κού-ρω­σι­κού “µε­γα­λεί­ου”.

Σε αυτές τις συν­θή­κες, το κα­θε­στώς του Πού­τιν απο­φά­σι­σε το 2022 την ει­σβο­λή, επι­χει­ρώ­ντας να αξιο­ποι­ή­σει τη δια­λυ­τι­κή σύγ­χυ­ση των δυ­τι­κών και να κα­τα­γρά­ψει µια σύ­ντο­µη και σαφή νίκη, που θα επα­νέ­φε­ρε τη Ρωσία σε πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο στη διε­θνή σκηνή.

Ο πό­λε­µος

Αυτές οι πρα­γµα­τι­κό­τη­τες αντα­να­κλά­στη­καν ανα­πό­φευ­κτα στα πεδία των µαχών.

Στις πρώ­τες 8-10 εβδο­µά­δες µετά τη ρω­σι­κή ει­σβο­λή, επι­βε­βαιώ­θη­κε ότι η Ου­κρα­νία, η πιο φτωχή πε­ριο­χή στο ευ­ρω­παϊ­κό έδα­φος, δεν ήταν χώ­ρα-µέ­λος του ΝΑΤΟ. Χωρίς αε­ρο­πο­ρία, χωρίς αντια­ε­ρο­πο­ρι­κή και αντι­πυ­ραυ­λι­κή άµυνα, χωρίς σο­βα­ρό εξο­πλι­σµό, είδε τα ρω­σι­κά τανκς να φτά­νουν πε­ρί­που ανε­µπό­δι­στα στα πρό­θυ­ρα του Κιέ­βου. Σε αυτό το διά­στη­µα οι Ου­κρα­νοί επέ­λε­ξαν να αµυν­θούν στο εσω­τε­ρι­κό των πό­λε­ών τους. Ήταν µια επι­λο­γή µε τε­ρά­στιο κό­στος σε απώ­λειες, που επί­σης προ­ϋ­πέ­θε­τε τη διά­θε­ση της πλειο­ψη­φί­ας του πλη­θυ­σµού που υπο­στή­ρι­ξε την προ­ο­πτι­κή της ανε­ξαρ­τη­σί­ας. Η ανά­δυ­ση του ου­κρα­νι­κού εθνι­κι­σµού (µε την αµυ­ντι­κή έν­νοια απέ­να­ντι σε έναν ισχυ­ρό­τε­ρο ει­σβο­λέα…) ήταν ένα σο­βα­ρό πο­λι­τι­κό λάθος στους υπο­λο­γι­σµούς της ρω­σι­κής ηγε­σί­ας. Και αυτός ο πα­ρά­γο­ντας θα εξα­κο­λου­θή­σει να έχει ση­µα­σία ενό­ψει όποιας “λύσης” απο­φα­σι­στεί µέσω αµε­ρι­κα­νο­ρω­σι­κών δια­πρα­γµα­τεύ­σε­ων.

Όµως το δεύ­τε­ρο λάθος του Πού­τιν ήταν η υπο­τί­µη­ση του ΝΑΤΟ. Στη Σύ­νο­δο της Μα­δρί­της (29-30/6/2022), το ΝΑΤΟ επα­να­συ­σπει­ρώ­θη­κε και ορ­γά­νω­σε µια πρω­το­φα­νή και τα­χύ­τα­τη εξο­πλι­στι­κή “συν­δρο­µή” στην Ου­κρα­νία. Με τα λόγια του Μα­κρόν: “η ρω­σι­κή ει­σβο­λή, επα­νέ­φε­ρε τη στρα­τη­γι­κή σα­φή­νεια στον ευ­ρω­α­τλα­ντι­σµό”. Ταυ­τό­χρο­να, µε δια­δι­κα­σί­ες εξ­πρές, η Σου­η­δία και η Φιν­λαν­δία προ­σχώ­ρη­σαν στο ΝΑΤΟ, εγκα­τα­λεί­πο­ντας την πα­ρα­δο­σια­κή στρα­τη­γι­κή της “ου­δε­τε­ρό­τη­τας” αλλά και δη­µιουρ­γώ­ντας ένα εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νο “ση­µείο επα­φής” στα σύ­νο­ρα Ρω­σί­ας-Φιν­λαν­δί­ας. Ο ρα­γδαί­ος εξο­πλι­σµός του ου­κρα­νι­κού στρα­τού µε σύγ­χρο­να να­τοϊ­κά όπλα αντα­να­κλά­στη­κε σύ­ντο­µα στο πεδίο των µαχών. Από το κα­λο­καί­ρι του ’22 και την ου­κρα­νι­κή αντε­πί­θε­ση, οι ρω­σι­κές δυ­νά­µεις έχουν ανα­δι­πλω­θεί στην ανα­το­λι­κή Ου­κρα­νία, δί­νο­ντας µάχες για να κα­το­χυ­ρώ­σουν την κα­το­χή της πε­ρι­φέ­ρειας του Ντο­νµπάς, που το 2022 έµοια­ζε σαν αυ­το­νό­η­τα εύ­κο­λος στό­χος. Αυτή η ισχυ­ρό­τα­τη ευ­ρω­α­τλα­ντι­κή εµπλο­κή έχει δώσει πλέον στον πό­λε­µο τον χα­ρα­κτή­ρα της “δι’ αντι­προ­σώ­πων” σύ­γκρου­σης µε­τα­ξύ ευ­ρω­α­τλα­ντι­σµού και Ρω­σί­ας, για τον έλεγ­χο της Ου­κρα­νί­ας αλλά και της ευ­ρύ­τε­ρης γύρω της πε­ρι­φέ­ρειας.

Στο πεδίο της οι­κο­νο­µί­ας οι συ­νέ­πειες είναι εξί­σου κα­θο­ρι­στι­κές.

Η ΕΕ για να υπο­στη­ρί­ξει το στρα­τιω­τι­κό ρόλο που έχει ανα­λά­βει -και πε­ρισ­σό­τε­ρο σε συν­θή­κες “στρα­τη­γι­κής αυ­το­νο­µί­ας” απέ­να­ντι στις ΗΠΑ- έχει πάρει τις υπε­ρα­ντι­δρα­στι­κές απο­φά­σεις του Rearm Europe. Τα χρό­νια που έρ­χο­νται θα είναι µε­γά­λη δο­κι­µα­σία για τα ερ­γα­τι­κά και κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­µα­τα σε όλες τις χώ­ρες-µέ­λη. Στη Ρωσία, η οι­κο­νο­µία άντε­ξε τις δυ­τι­κές “κυ­ρώ­σεις”, αλλά µε µε­γά­λο κό­στος. Εξα­κο­λου­θεί να µπο­ρεί να εξά­γει υδρο­γο­νάν­θρα­κες και πρώ­τες ύλες, κυ­ρί­ως προς την Κίνα και την Ινδία, αλλά σε τιµές κάτω του 50% απ’ ό,τι πε­τύ­χαι­νε στις ευ­ρω­παϊ­κές αγο­ρές πριν το 2022. Το κό­στος ασφα­λώς δεν πλη­ρώ­νουν οι “ολι­γάρ­χες” αλλά οι ερ­γα­τι­κές και λαϊ­κές µάζες µε τη διαρ­κή επι­δεί­νω­ση των όρων της ζωής τους. Η Κίνα, έχο­ντας επί­γνω­ση των κιν­δύ­νων, κρατά “άψογη” στάση στο Ου­κρα­νι­κό, υπο­στη­ρί­ζο­ντας κυ­ρί­ως τα δικά της συ­µφέ­ρο­ντα και επι­διώ­κο­ντας µια “επι­στρο­φή” στις δια­δι­κα­σί­ες της οµα­λής διε­θνούς κα­πι­τα­λι­στι­κής πα­γκο­σµιο­ποί­η­σης.

Σε αυτό το σκη­νι­κό δεν µπο­ρεί να υπάρ­χει καµιά αυ­τα­πά­τη για τις “δια­πρα­γµα­τεύ­σεις” που πυ­ρο­δο­τεί ο Τραµπ. Γιατί αδια­φο­ρούν πλή­ρως για τα αυ­θε­ντι­κά συ­µφέ­ρο­ντα των απλών αν­θρώ­πων που “πλη­ρώ­νουν το µά­ρµα­ρο” του πο­λέ­µου στην Ου­κρα­νία και στη Ρωσία. Γιατί συν­δυά­ζο­νται µε φι­λο­πό­λε­µος πο­λι­τι­κές αλλού: είτε στην προ­ο­πτι­κή ανά­σχε­σης της Κίνας, είτε στη Μέση Ανα­το­λή κ.ο.κ. Γιατί, πάντα, µπο­ρούν να αντι­στρα­φούν αιφ­νί­δια σε µια πο­λι­τι­κή άγριας κλι­µά­κω­σης στην Ου­κρα­νία.

Το ερ­γα­τι­κό και λαϊκό κί­νη­µα, και κυ­ρί­ως η Αρι­στε­ρά, οφεί­λουν µέσα σε αυτήν την κα­τά­στα­ση να θυ­µη­θούν τις λα­µπρό­τε­ρες αντι­πο­λε­µι­κές πα­ρα­δό­σεις µας. Που ση­µαί­νει την πλήρη ανε­ξαρ­τη­σί­ας απέ­να­ντι σε όλες ανε­ξαρ­τή­τω­ας τις αντι­µα­χό­µε­νες πτέ­ρυ­γες του σύγ­χρο­νου ιµπε­ρια­λι­σµού. Που ση­µαί­νει, ταυ­τό­χρο­να, µια και ζούµε σε µια χώρα που “ανή­κει στη Δύση”, την από­λυ­τη προ­τε­ραιό­τη­τα στην “αντι­µε­τώ­πι­ση του εχθρού µέσα στην ίδια µας τη χώρα”: την προ­τε­ραιό­τη­τα της αντί­στα­σης ενά­ντια στο ΝΑΤΟ, ενά­ντια στην ΕΕ, ενά­ντια στους ντό­πιους κα­πι­τα­λι­στές. Που ση­µαί­νει, τε­λι­κά, την από­λυ­τη επι­και­ρό­τη­τα και αδιά­σπα­στη ενό­τη­τα της αντι­πο­λε­µι­κής δρά­σης, της αντι­ι­µπε­ρια­λι­στι­κής πο­λι­τι­κής, της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής στρα­τη­γι­κής.

https://rproject.gr/article/meta-4-hronia-o-poleuos-stin-oykrania