Η ώρα της αλήθειας για τις υποκλοπές

Το σκάνδαλο των υποκλοπών, ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της περιόδου Μητσοτάκη, επανέρχεται µε ορµή στο προσκήνιο, στοιχειώνοντας το πολιτικό σκηνικό και θέτοντας την κυβέρνηση ενώπιον αµείλικτων ερωτηµάτων.

Παρά τις προ­σπά­θειες υπο­βά­θµι­σης του θέ­µα­τος, οι πρό­σφα­τες δι­κα­στι­κές εξε­λί­ξεις και η κα­τα­δί­κη συ­γκε­κρι­µέ­νων προ­σώ­πων απο­δει­κνύ­ουν ότι η υπό­θε­ση κάθε άλλο παρά έχει κλεί­σει. Ει­δι­κά, από τη στι­γµή που η δι­κο­γρα­φία δια­βι­βά­στη­κε για πε­ραι­τέ­ρω έρευ­να ποι­νι­κών ευ­θυ­νών και άλλων εµπλε­κό­µε­νων.

Σπύρος Αντωνίου

Η από­φα­ση του Μο­νο­µε­λούς Πλη­µµε­λειο­δι­κεί­ου της Αθή­νας, που επέ­βα­λε βα­ριές ποι­νές στους κα­τη­γο­ρου­µέ­νους Γιάν­νη Λα­βρά­νο, Φέλιξ Μπί­τζιο, Ταλ Ντί­λιαν και Σάρα Αλε­ξάν­δρα Χάµου, ήταν µια ση­µα­ντι­κή νίκη για τις ατο­µι­κές και δη­µο­κρα­τι­κές ελευ­θε­ρί­ες.

Όπως τό­νι­σε ο ει­σαγ­γε­λι­κός λει­τουρ­γός, «το µέ­γε­θος των εγκα­τα­στά­σε­ων, η στρά­τευ­ση αγνώ­στων ατό­µων, η εµπλο­κή µυ­στι­κών υπη­ρε­σιών µε σαφή γνώση του πα­ρά­νο­µου υλι­κού, η δυ­να­τό­τη­τα απο­θή­κευ­σης δε­δο­µέ­νων, που ακόµα και τώρα δεν ξέ­ρου­µε πού και πότε θα χρη­σι­µο­ποι­η­θούν, σε συν­δυα­σµό µε το γε­γο­νός ότι η εται­ρεία Intellexa συ­νέ­χι­σε τη δρα­στη­ριό­τη­τά της και µετά την απο­κά­λυ­ψη του σκαν­δά­λου των τη­λε­φω­νι­κών υπο­κλο­πών, προ­φα­νώς µε σκοπό το κέρ­δος, απο­κλεί­ει τη δυ­να­τό­τη­τα ανα­γνώ­ρι­σης ελα­φρυ­ντι­κών».

Εδώ θα πρέ­πει να ση­µειώ­σου­µε τη συ­µβο­λή σε αυτή την εξέ­λι­ξη, αρ­κε­τών δη­µο­σιο­γρά­φων, που έσω­σαν την τιµή της ερευ­νη­τι­κής δη­µο­σιο­γρα­φί­ας, επι­µέ­νο­ντας να ψά­χνουν την υπό­θε­ση. Μαζί τους και λίγα θύ­µα­τα του πα­ρά­νο­µου λο­γι­σµι­κού. Γιατί η πλειο­ψη­φία των θυ­µά­των δεν έκα­ναν µη­νύ­σεις, απο­δε­χό­µε­νοι µε πρω­το­φα­νή ανα­ξιο­πρέ­πεια, την πα­ρα­βί­α­ση της ιδιω­τι­κής τους ζωής.

Για καιρό, το κυ­βερ­νη­τι­κό στρα­τό­πε­δο προ­σπά­θη­σε να οχυ­ρω­θεί πίσω από τη θε­ω­ρία ότι οι πα­ρα­κο­λου­θή­σεις µέσω του Predator ήταν έργο µε­µο­νω­µέ­νων ιδιω­τών που έδρα­σαν αυ­τό­νο­µα. Στην ίδια γρα­µµή και ο αντιει­σαγ­γε­λέ­ας του Αρεί­ου Πάγου, που δεν είδε καµία πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη και υπο­στή­ρι­ξε ότι υπήρ­χαν ευ­θύ­νες (σε βαθµό πλη­µµε­λή­µα­τος) µόνο των τεσ­σά­ρων επι­χει­ρη­µα­τιών που τε­λι­κά κα­τα­δι­κά­στη­καν. Είναι εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λο να πι­στέ­ψει κα­νείς πως οι τέσ­σε­ρις κα­τη­γο­ρού­µε­νοι είχαν στή­σει όλο αυτό το δί­κτυο για λό­γους «πε­ριέρ­γειας». Είναι αδύ­να­τον ένα τόσο εκτε­τα­µέ­νο δί­κτυο πα­ρα­κο­λου­θή­σε­ων, που στό­χευε υπουρ­γούς, αρ­χη­γούς στρα­τεύ­µα­τος, δη­µο­σιο­γρά­φους και πο­λι­τι­κούς αντι­πά­λους, να λει­τουρ­γού­σε χωρίς συ­ντο­νι­σµό µε τους κα­τα­σταλ­τι­κούς µη­χα­νι­σµούς και το Μα­ξί­µου.

Το ερώ­τη­µα που πα­ρα­µέ­νει µε­τέ­ω­ρο είναι γιατί το Δη­µό­σιο δεν στρά­φη­κε εξαρ­χής ενα­ντί­ον αυτών των ιδιω­τών, αν όντως επρό­κει­το για µια «εξω­τε­ρι­κή» επί­θε­ση, διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­µιώ­σεις. Η απά­ντη­ση φαί­νε­ται να κρύ­βε­ται στην υπό­γεια δια­σύν­δε­ση των πα­ρά­νο­µων λο­γι­σµι­κών µε τις επί­ση­µες επι­συν­δέ­σεις της ΕΥΠ, δη­µιουρ­γώ­ντας έναν ενιαίο µη­χα­νι­σµό ελέγ­χου και εκ­βια­σµών ανά­µε­σα σε πρό­σω­πα της πο­λι­τι­κής και οι­κο­νο­µι­κής ελίτ.

Υπο­κρι­σία

Με το σκάν­δα­λο των υπο­κλο­πών η κυ­βερ­νη­τι­κή υπο­κρι­σία χτύ­πη­σε ξανά «κόκ­κι­νο». Πέρα από το τε­τρι­µµέ­νο µότο που µιλά για «εµπι­στο­σύ­νη στη δι­καιο­σύ­νη», η κυ­βερ­νη­τι­κή πα­ρά­τα­ξη επι­λέ­γει την αφω­νία όταν τα στοι­χεία αγ­γί­ζουν τον στενό πυ­ρή­να της εξου­σί­ας της.

Πριν από λίγο καιρό, µε την πε­ρί­πτω­ση του στρα­τιω­τι­κού που κα­τη­γο­ρεί­ται ότι έκανε κα­τα­σκο­πεία για λο­γα­ρια­σµό της Κίνας, βγαί­ναν οι διά­φο­ροι αυ­λι­κοί της ΝΔ και υπερ­τό­νι­ζαν πόσο καλά προ­στα­τεύ­ε­ται η χώρα από την κυ­βερ­νη­τι­κή «επα­γρύ­πνη­ση». Τώρα που απο­δε­δει­γµέ­να πλέον, επί του­λά­χι­στον 3 χρό­νια ισ­ραη­λι­νά στε­λέ­χη της Intellexa υπέ­κλε­πταν στοι­χεία υπουρ­γών και άλλων αξιω­µα­τού­χων δεν υπάρ­χει ούτε κα­τα­σκο­πεία…ούτε ζηµιά. Είναι και αυτή η στρα­τη­γι­κή συ­µµα­χία µε τον εγκλη­µα­τία πο­λέ­µου Νε­τα­νιά­χου βλέ­πεις.

Η απαί­τη­ση για τε­λι­κή από­δο­ση δι­καιο­σύ­νης δεν αφορά µόνο τους φυ­σι­κούς αυ­τουρ­γούς, αλλά και τους ηθι­κούς αυ­τουρ­γούς, τους πο­λι­τι­κούς εντο­λο­δό­χους µε πρω­τα­γω­νι­στι­κό το ρόλο Δη­µη­τριά­δη, πρώην Γε­νι­κού Γρα­µµα­τέα της κυ­βέρ­νη­σης και ανι­ψιό του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη. Ο άν­θρω­πος που ασκού­σε την επο­πτεία της ΕΥΠ και πα­ράλ­λη­λα έκανε µπίζ­νες και κου­µπα­ριές µε τους κα­τα­δι­κα­σµέ­νους επι­χει­ρη­µα­τί­ες.

Ένα από τα πιο εύ­λο­γα ερω­τή­µα­τα που προ­κύ­πτουν είναι το ποιος έχει σή­µε­ρα στα χέρια του το υλικό των υπο­κλο­πών. Το προ­ϊ­όν των πα­ρα­κο­λου­θή­σε­ων απο­τε­λεί ένα τε­ρά­στιο αρ­χείο προ­σω­πι­κών δε­δο­µέ­νων και ευαί­σθη­των πλη­ρο­φο­ριών που µπο­ρεί να χρη­σι­µο­ποι­η­θεί για πο­λι­τι­κούς ή επι­χει­ρη­µα­τι­κούς εκ­βια­σµούς.

Το σκάν­δα­λο των υπο­κλο­πών έρ­χε­ται να συ­να­ντη­θεί µε το έγκλη­µα των Τε­µπών και το φα­γο­πό­τι του ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ, δη­µιουρ­γώ­ντας ένα εκρη­κτι­κό κο­κτέιλ απα­ξί­ω­σης για την κυ­βέρ­νη­ση. Και στις τρεις πε­ρι­πτώ­σεις, η κοι­νω­νία ει­σπράτ­τει µια αί­σθη­ση συ­γκά­λυ­ψης και έλ­λει­ψης ανά­λη­ψης πρα­γµα­τι­κής ευ­θύ­νης. Η κα­τα­δί­κη των ενό­χων στην υπό­θε­ση των υπο­κλο­πών είναι ένα βήµα, αλλά  θα πα­ρα­µεί­νει µισό όσο δεν φω­τί­ζε­ται η πλή­ρης δια­δρο­µή του χρή­µα­τος και των εντο­λών που συ­νέ­δε­σαν το Predator µε την κρα­τι­κή µη­χα­νή.

Κυ­ρί­ως όσο δεν κα­ταρ­γεί­ται όλο το νο­µο­θε­τι­κό πλέ­γµα που επι­τρέ­πει χι­λιά­δες πα­ρα­κο­λου­θή­σεις και πε­ρι­στα­τι­κά κρα­τι­κού ή ιδιω­τι­κού χα­φιε­δι­σµού, µε θύ­µα­τα και αν­θρώ­πους των κι­νη­µά­των, της Αρι­στε­ράς, συν­δι­κα­λι­στές, ακτι­βι­στές κλπ. Μέχρι το ορι­στι­κό ξή­λω­µα του «βα­θέ­ως κρά­τους».

https://rproject.gr/article/i-ora-tis-alitheias-gia-tis-ypoklopes