Πειθαρχία και εξετάσεις είναι το μέλλον της νεολαίας

Πρόσφατα ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε πως σκοπεύει να θεσπίσει την απαγόρευση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για παιδιά κάτω των 15 ετών.

Πρό­κει­ται για ένα μέτρο πα­ρα­πλα­νη­τι­κό και υπο­κρι­τι­κό. Προ­σπα­θεί να πα­ρα­κάμ­ψει ένα σο­βα­ρό ζή­τη­μα όπως η έκ­θε­ση παι­διών και εφή­βων στο ίντερ­νετ και τα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης με την πα­τρο­πα­ρά­δο­τη λο­γι­κή της λο­γο­κρι­σί­ας και της αστυ­νό­μευ­σης. Το πρό­σφα­το πα­ρά­δειγ­μα της Αυ­στρα­λί­ας έχει ήδη απο­δεί­ξει πόσο εύ­κο­λα μπο­ρεί να πα­ρα­καμ­φθεί η οποια­δή­πο­τε απα­γό­ρευ­ση ενώ αρ­κε­τοί φο­ρείς όπως η UNICEF προει­δο­ποιούν πως οι νέοι θα οδη­γη­θούν σε πλατ­φόρ­μες με ακόμα λι­γό­τε­ρη επί­βλε­ψη και έλεγ­χο. 

Ελένη Πελέκη

Η στο­χο­ποί­η­ση του δια­δι­κτύ­ου για τα προ­βλή­μα­τα της νε­ο­λαί­ας είναι μία ακόμη αφορ­μή για πε­ρι­στο­λή των δι­καιω­μά­των της ελευ­θε­ρί­ας της έκ­φρα­σης και της ενη­μέ­ρω­σης. Τα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης είναι ο πλέον δη­μο­φι­λής τρό­πος ενη­μέ­ρω­σης και κοι­νω­νι­κο­ποί­η­σης για την νε­ο­λαία (και όχι μόνο) και συχνά είναι το πρώτο βήμα στη πο­λι­τι­κο­ποί­η­ση και την ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση χι­λιά­δων νέων. Από τα κι­νή­μα­τα Occupy στις ΗΠΑ και την Αρα­βι­κή Άνοι­ξη μέχρι το πρό­σφα­το κί­νη­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης στην Πα­λαι­στί­νη, οι πλατ­φόρ­μες κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης κά­λυ­ψαν το κενό που αφή­νουν πιο πα­ρα­δο­σια­κά μέσα ενη­μέ­ρω­σης και βο­ή­θη­σαν να με­τα­δο­θούν ει­δή­σεις, ιδέες και δρά­σεις.

Αυτό δεν ση­μαί­νει φυ­σι­κά πως δεν είναι προ­βλη­μα­τι­κός ο τρό­πος λει­τουρ­γί­ας τους. Οι πλατ­φόρ­μες αυτές πα­ρα­μέ­νουν επι­χει­ρή­σεις με σκοπό το κέρ­δος έξω από κάθε κρα­τι­κό ή κοι­νω­νι­κό έλεγ­χο. Λει­τουρ­γούν με όλο και με­γα­λύ­τε­ρο βαθμό ασυ­δο­σί­ας και μέχρι στιγ­μής δεν γί­νε­ται καμία ου­σια­στι­κή συ­ζή­τη­ση για την ευ­θύ­νη που φέ­ρουν. Κρυμ­μέ­νες πίσω από μυ­στη­ριώ­δεις αλ­γό­ριθ­μους οι πλατ­φόρ­μες δεν λο­γο­δο­τούν για την δη­μο­σί­ευ­ση και τη διά­δο­ση ψευ­δών ει­δή­σε­ων, ακόμα κι όταν φτά­νουν σε επί­πε­δα ακραί­ας συ­νω­μο­σιο­λο­γί­ας που γί­νε­ται επι­κίν­δυ­νη για το κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο όπως συ­νέ­βη την πε­ρί­ο­δο της παν­δη­μί­ας. Αντί­θε­τα, με μέτρα όπως αυτό που προ­τεί­νει η κυ­βέρ­νη­ση η ευ­θύ­νη με­τα­φέ­ρε­ται για άλλη μία φορά σε ατο­μι­κό επί­πε­δο, στα ίδια τα παι­διά και τους νέους και στις οι­κο­γέ­νειες τους.

Υπάρ­χει ανά­γκη προ­στα­σί­ας των παι­διών και των νέων εφή­βων στο δια­δί­κτυο; Φυ­σι­κά. Αλλά το εν­δια­φέ­ρον της κυ­βέρ­νη­σης είναι πέρα για πέρα υπο­κρι­τι­κό. Μια στοι­χειω­δώς υπεύ­θυ­νη αντι­με­τώ­πι­ση θα πε­ρι­λάμ­βα­νε σύγ­χρο­να μα­θή­μα­τα εξοι­κεί­ω­σης με το ίντερ­νετ και τις πλατ­φόρ­μες κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης από κα­ταρ­τι­σμέ­νο προ­σω­πι­κό, την ύπαρ­ξη σχο­λι­κών συμ­βού­λων, κα­μπά­νιες ενη­μέ­ρω­σης σχε­τι­κά με τους κιν­δύ­νους, με τη χρήση τε­χνι­κής νοη­μο­σύ­νης, ακόμα και ανα­βαθ­μι­σμέ­να προ­γράμ­μα­τα σε­ξουα­λι­κής δια­παι­δα­γώ­γη­σης και προ­στα­σί­ας, κοκ. Αυτά όμως προ­ϋ­πο­θέ­τουν γεν­ναιό­δω­ρη χρη­μα­το­δό­τη­ση της παι­δεί­ας, για την βελ­τί­ω­ση των υλι­το­τε­χνι­κών υπο­δο­μών και την πρό­σλη­ψη του ανα­γκαί­ου εκ­παι­δευ­τι­κού προ­σω­πι­κού που όπως ξέ­ρου­με δεν είναι στα σχέ­δια της κυ­βέρ­νη­σης.

Εθνι­κό Απο­λυ­τή­ριο

Το σχέ­διο της, όπως συ­μπε­ραί­νου­με από τις ανα­κοι­νώ­σεις για το Εθνι­κό Απο­λυ­τή­ριο και το διά­λο­γο που ξε­κί­νη­σε μέσα στο Φε­βρουά­ριο είναι η εντα­τι­κο­ποί­η­ση των εξε­τά­σε­ων και όλης της σχο­λι­κής εμπει­ρί­ας. Από το 2027-28 για την από­κτη­ση απο­λυ­τη­ρί­ου και την πρό­σβα­ση στην τρι­το­βάθ­μια εκ­παί­δευ­ση θα με­τρούν οι εξε­τά­σεις όλων των μα­θη­μά­των και από την Α’ Λυ­κεί­ου και οι Πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις με βάση ει­σα­γω­γής. Το άγχος των πα­νελ­λα­δι­κών θα εξα­πλω­θεί και στα τρία χρό­νια του λυ­κεί­ου με τους κα­θη­γη­τές/ριες να έχουν μι­κρό­τε­ρο λόγο αφού τα θέ­μα­τα θα προ­κύ­πτουν από τρά­πε­ζα θε­μά­των και θα αξιο­λο­γού­νται με “δια­φά­νεια” από επι­τρο­πές (όχι από τους κα­θη­γη­τές/ριες που δί­δα­ξαν την ύλη και γνω­ρί­ζουν τα παι­διά).

Όλη η δευ­τε­ρο­βάθ­μια εκ­παί­δευ­ση εντα­τι­κο­ποιεί­ται και με­τα­τρέ­πε­ται σε μια σειρά εξε­τά­σε­ων που όλες τους τα κα­θο­ρί­ζουν το μέλ­λον των παι­διών. Οι μα­θη­τές/τριες και οι οι­κο­γέ­νειες τους θα κα­λού­νται από το γυ­μνά­σιο, αν όχι από το δη­μο­τι­κό, θα προ­ε­τοι­μά­ζο­νται για αυτή την τριε­τία εξε­τά­σε­ων, με ατε­λεί­ω­τες ώρες φρο­ντι­στη­ρί­ων. Έχου­με σχο­λιά­σει αρ­κε­τές φορές στο πα­ρελ­θόν και έχει το­νι­στεί από φο­ρείς και σω­μα­τεία εκ­παι­δευ­τι­κών πως αυτά τα μέτρα στην ουσία εμπο­δί­ζουν την πρό­σβα­ση χι­λιά­δων παι­διών σε ανώ­τε­ρες βαθ­μί­δες της εκ­παί­δευ­σης. Όλο το με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πρό­γραμ­μα της κυ­βέρ­νη­σης για την παι­δεία (με την ανα­θε­ώ­ρη­ση του Άρ­θρου 16 να ξα­να­μπαί­νει στην ατζέ­ντα) φαί­νε­ται να στο­χεύ­ει στην δη­μιουρ­γία ευά­λω­των πε­λα­τών για ιδιω­τι­κά εκ­παι­δευ­τι­κά ιδρύ­μα­τα, από τα φρο­ντι­στή­ρια μέχρι τα κο­λέ­για και τα ιδιω­τι­κά πα­νε­πι­στή­μια.

Εκτός από το άμεσο οι­κο­νο­μι­κό κό­στος που θα κλη­θούν να πλη­ρώ­σουν χι­λιά­δες οι­κο­γέ­νειες που θέ­λουν ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον για τα παι­διά τους, οι επι­πτώ­σεις θα είναι κα­τα­στρο­φι­κές και για την  τις επι­στή­μες και για ίδια τα παι­διά. Τα παι­διά που ήδη σε αρ­κε­τές πε­ρι­πτώ­σεις περ­νά­νε το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της παι­δι­κής και εφη­βι­κής ζωής τους με το άγχος της επό­με­νης εξέ­τα­σης και το φά­ντα­σμα ενός αβέ­βαιου μέλ­λον να πλα­νά­ται γύρω της είναι λο­γι­κό να γί­νο­νται ευά­λω­τα θύ­μα­τα σε κάθε λογής απά­τες στο δια­δί­κτυο και στην ζωή γε­νι­κό­τε­ρα. Ένα σχο­λείο – εξε­τα­στι­κό κέ­ντρο όχι μόνο δεν τα προ­ε­τοι­μά­ζει για την ενή­λι­κη ζωή αλλά τους στε­ρεί το χρόνο και το χώρο για να ανα­πτύ­ξουν την προ­σω­πι­κό­τη­τα και την ταυ­τό­τη­τα τους. Αντί για εξε­τά­σεις, θα πρέ­πει να χτί­σου­με ένα δίκτυ προ­στα­σί­ας, αντί για απα­γο­ρεύ­σεις θα έπρε­πε να τους δώ­σου­με τα εφό­δια να ανα­γνω­ρί­ζουν τους κιν­δύ­νους και να αξιο­ποιούν τα νέα τε­χνο­λο­γι­κά ερ­γα­λεία. Αντί για το κα­ρό­το ενός “χαρ­τιού” που ίσως τους σώσει από το “μα­στί­γιο” της ανερ­γί­ας θα έπρε­πε να τα βοη­θή­σου­με να καλ­λιερ­γή­σουν μια υγιή σχέση με τη γνώση, τις τέ­χνες και τις επι­στή­μες.

Οι απα­γο­ρεύ­σεις και τα αντιεκ­παι­δευ­τι­κά μέτρα της κυ­βέρ­νη­σης θα επι­δει­νώ­σουν την κα­τά­στα­ση. Το μόνο που μπο­ρεί να εγ­γυ­η­θεί ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον για την νε­ο­λαία και για όλη την κοι­νω­νία είναι οι συλ­λο­γι­κοί αγώ­νες της ίδιας της κοι­νω­νί­ας. Απέ­να­ντι στις αυ­ταρ­χι­κές λο­γι­κές του ατο­μι­κι­σμού πρέ­πει να προ­τά­ξου­με τις ιδέες των συλ­λο­γι­κών διεκ­δι­κή­σε­ων και της αλ­λη­λεγ­γύ­ης. Αυτό είναι το μέλ­λον που θέ­λου­με εμείς όσο κι αν μας το απα­γο­ρεύ­ουν.

https://rproject.gr/article/peitharhia-kai-exetaseis-einai-mellon-tis-neolaias