Διάβασα, σε άρθρο του Δημήτρη Κανελλόπουλου, για ένα ντοκιμαντέρ με αναφορά στα γεγονότα του 2015, βασισμένο στο βιβλίο της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτωρίας Δενδρινού «Η τελευταία μπλόφα». Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2019, έκανε τεράστιες πωλήσεις και αποτέλεσε βίβλο «τεκμηρίωσης» για τους δεξιούς και τους ακροκεντρώους. Ο Κανελλόπουλος αξιολογεί τη δουλειά ως προϊόν τηλεοπτικά άψογο. Πράγμα για το οποίο δεν έχω κανέναν λόγο να αμφιβάλλω. Ο «Θρίαμβος της Θέλησης» της Λένι Ρίφενσταλ, ένα προκλητικά ναζιστικό κατασκεύασμα, από πολλές απόψεις, ήταν ένα αριστούργημα.
Χρήστος Λάσκος
Υπερβολική αναλογία; Μάλλον όχι. Η κατασπάραξη της εργατικής τάξης και της νεολαίας στη χώρα μας από τα νεοφιλελεύθερα αρπακτικά υπήρξε ακραία. Τόσο ακραία που, ίσως, όλες οι αναλογίες είναι, με τον τρόπο τους, βάσιμες. Δεν ξέρω για το ντοκιμαντέρ. Το βιβλίο, όμως, το έχω διαβάσει προσεκτικά. Επέλεξα να το κάνω στο μέτρο που συγκροτεί, με δημοσιογραφική επάρκεια, το επιχείρημα των νικητών, τον θρίαμβο της θέλησής τους.
Οι συγγραφείς παρουσιάζουν γεγονότα. Μόνο που τα γεγονότα δεν είναι ποτέ μόνο γεγονότα. Συχνά, μάλιστα, δεν είναι καθόλου γεγονότα. Η πιο ισχνή επιστημολογία μάς ενημερώνει πως όλα τα γεγονότα είναι συναρτημένα με κάποια «θεωρία». Αυτό αφορά ακόμα και τις φυσικομαθηματικές επιστήμες. Πόσο, μάλλον, τα δημοσιογραφικά πονήματα. Η «αξιολογική ουδετερότητα» είναι αυταπάτη, όταν δεν είναι απάτη.
Και η αλήθεια; Δεν υπάρχει αλήθεια; Ολα είναι ερμηνείες; Ναι, όλα είναι ερμηνείες. Απλώς, υπάρχουν καλύτερες ή χειρότερες, από την άποψη της αλήθειας, ερμηνείες. Για παράδειγμα, στις ταξικές κοινωνίες, η αναγνώριση του καθοριστικά ταξικού χαρακτήρα τους είναι προϋπόθεση για την επιστημονική τους ανάλυση. Η άρνηση, η απόκρυψη, η παραγνώριση ή η υποτίμησή του υπονομεύει κάθε σχετική προσπάθεια. Στις ταξικές κοινωνίες, αυτός που υφίσταται την εκμετάλλευση έχει καλύτερους λόγους να προσεγγίσει την αλήθεια του κοινωνικού από ό,τι οι «αξιολογικά ουδέτεροι» ακαδημαϊκοί.
Για να μην ανατρέξω στον εξαποδώ Μαρξ, ο Νίτσε έλεγε και ξανάλεγε πως είναι αδύνατο να έχεις για τον κόσμο μια «θέα από το πουθενά». Η θέα σου είναι πάντα από μια συγκεκριμένη θέση, που διαμορφώνει αναγκαστικά την οπτική σου. Είναι καλό, ακριβώς για να είσαι, όσο το δυνατόν, «ακριβοδίκαιος», να το αναγνωρίζεις. Από αυτήν την άποψη, μια ορισμένη και αναγνωρισμένη μεροληψία είναι ασφαλέστερος δρόμος για την «αλήθεια» από ό,τι η «αμεροληψία».
Η Βαρβιτσιώτη και η Δενδρινού, λοιπόν, μας ενημερώνουν για όσα συνέβησαν. Με ποιες πηγές; Από ό,τι φαίνεται από τις πιο έγκυρες! Περιγράφουν, με θαυμαστές λεπτομέρειες, καταστάσεις οι οποίες εκτυλίχθηκαν εν κρυπτώ. Η ενημέρωσή τους δε γι’ αυτές, προφανώς, δεν προήλθε από τους ανόητους ριζοσπάστες. Τα βαθιά λαρύγγια εδώ, μάλλον, ήταν δεόντως «φιλελεύθερα».
Σε ό,τι αφορά την αξιοπιστία, φτάνει να μείνω στα γεγονότα, όπως τα παρουσιάζουν οι ίδιες. Αντιγράφω από τη σελίδα 15: «Από τη στιγμή της ένταξής της στην ομάδα των χωρών του ευρώ, το 2001, η Ελλάδα αναπτύχθηκε με ταχύτατους ρυθμούς, οι οποίοι όμως οφείλονταν στην κατανάλωση και στον δανεισμό, και όχι στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Τα νούμερα μιλούσαν από μόνα τους: Τη δεκαετία πριν ξεσπάσει η κρίση, οι μισθοί στην Ε.Ε. είχαν αυξηθεί κατά 30%, αλλά στην Ελλάδα είχαν εκτοξευθεί με αύξηση 80% στον ιδιωτικό τομέα και 177% στον δημόσιο τομέα». Αυτή η παράγραφος είναι όλη η ανάλυση για τα αίτια της ελληνικής κρίσης. Ολη η ανάλυση. Η ανάλυση, λοιπόν, είναι σαφής: Η ελληνική καταστροφή οφείλεται στην κραιπάλη των μισθωτών. Fact. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους. Πράγματι. Μόνο που δεν ξέρω για ποια «νούμερα» μιλάμε.
Αδικώ λίγο; Δείτε και κρίνετε. Οι συγγραφείς μάς ενημερώνουν ότι στην Ελλάδα ένας εργάτης των 1.000 ευρώ το 2001 έφτασε στα 1.800 το 2008! Μια καθηγήτρια δε του Δημοσίου είδε τα 1.000 ευρώ της να γίνονται 2.770! Ρωτώ καλόπιστα: Υπάρχει περίπτωση δημοσιογράφοι που νομίζουν τέτοια πράγματα να έχουν κάνει σοβαρή ανάλυση; Υπάρχει; Μπορεί να είναι αξιόπιστες; Νομίζω όχι.
https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/511300_i-teleytaia-mpafa
Σχόλια (0)