Η Τουρκία επομένως είναι συνεργός του Ισραήλ στην γενοκτονία της Γάζας, όχι λιγότερο απ’ όσο είναι η Ελλάδα κι άλλες ΝΑΤΟϊκές χώρες, που παρείχαν κάθε αναγκαία υλική υποστήριξη στους Σιωνιστές για την πραγματοποίηση της γενοκτονίας. Τούτου δοθέντος, το αίτημα της Άγκυρας προς την Ίντερπολ για έκδοση διεθνούς εντάλματος σύλληψης σε βάρος του Νετανιάχου, με αφορμή τα βασανιστήρια και τους βιασμούς που υπέστησαν όσοι συμμετείχαν στο Στολίσκο Ελευθερίας, μια μέρα μετά το ισραηλινό βομβαρδισμό στην βάση Αμπού αλ Νταχούρ ξεχειλίζει από υποκρισία, εργαλειοποιεί το Παλαιστινιακό και μετατρέπει το διεθνές δίκαιο σε μέτρο τιμωρίας των ανταγωνιστών αντί για εργαλείο απόδοσης δικαιοσύνης. Ο καιροσκόπος Ερντογάν και η αναθεωρητική Τουρκία χρησιμοποιούν το Παλαιστινιακό όπως ο γενοκτόνος Νετανιάχου και το σιωνιστικό Ισραήλ εργαλειοποιούν το Κουρδικό και την γενοκτονία των Αρμενίων.
Ποιός ξεχνάει ότι το Ισραήλ έφτασε στο σημείο ακόμη και να απειλήσει την (ταπεινωτική για το Ερεβάν) προσέγγιση Αρμενίας – Τουρκίας, αναγνωρίζοντας την γενοκτονία των Αρμενίων από την Τουρκία το 1915, μόνο και μόνο για να πλήξει την Άγκυρα; Δεν είναι τυχαίο πώς ακόμη και η ενδοτική Παλαιστινιακή Αρχή θεωρούσε ανέκαθεν την Τουρκία βαρίδι στα πόδια της και απειλή για την ύπαρξή της…
Μακρινό το ενδεχόμενο του πολέμου
Οι υλικοί δεσμοί που συνδέουν την Τουρκία και το Ισραήλ καθιστούν εξαιρετικά μικρή την πιθανότητα, στο πολιτικά ορατό μέλλον, να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ τους. Το Ισραήλ θα διακινδύνευε την οριστική απώλεια της Σαουδικής Αραβίας, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης του Ριάντ προς την Άγκυρα μετά την υπογραφή της συμφωνίας για την ίδρυση του Ισλαμικού ΝΑΤΟ στις 7 Αυγούστου μεταξύ των δύο αυτών χωρών και του Πακιστάν, όπως και τον κίνδυνο μιας ακόμη καθαρής στρατιωτικής ήττας μετά από αυτή στο Ιράν. Η Άγκυρα θα διακινδύνευε ένα οριστικό ρήγμα με τις ΗΠΑ και την παγκόσμια ελίτ που χρηματοδοτεί και στηρίζει το Ισραήλ. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνεται και η ΕΕ. Το πιθανότερο σενάριο παραμένει η συγκέντρωση υλικού, η βελτίωση θέσεων, η επίδειξη δύναμης και η πραγματοποίηση χειρουργικών, προληπτικών πληγμάτων που δεν θα απειλούν έμψυχο δυναμικό.
Την ίδια απειλή με τη Συρία, εκ μέρους Τουρκίας και Ισραήλ, μοιράζεται και η Κύπρος. Μετά την τουρκική αίτηση έκδοσης διεθνούς εντάλματος σύλληψης για τον φυγόδικο γενοκτόνο Νετανιάχου, ο ισραηλινός πρωθυπουργός έσπευσε να κατηγορήσει την Τουρκία για την παράνομη κατοχή του βόρειου τμήματος του νησιού. Εν τω μεταξύ το Ισραήλ, που φέρεται να νοιάζεται για την κατοχή της Κύπρου, συνδέεται κανονικά με το λιμάνι Καλέτσικ στα βόρεια του νησιού και δεκάδες πλοία αναχωρούν από τη Χάιφα για να φτάσουν στο τουρκοκυπριακό λιμάνι… Δηλαδή, το Ισραήλ έχει αναγνωρίσει τα λιμάνια στα κατεχόμενα, υλοποιώντας πιθανά ένα πάγιο τουρκικό αίτημα!
Το Ισραήλ δεν έχει δικαίωμα να μιλάει για την Κύπρο επειδή τα ίδια και χειρότερα με όσα έπραξαν οι Τούρκοι έχει κάνει στην Παλαιστίνη από το 1947. Πολύ περισσότερο, “το πιο μισητό κράτος στον κόσμο” ακόμη και για τον Τραμπ, δεν έχει δικαίωμα να μιλάει για την Κύπρο επειδή κάθε αναφορά του γίνεται σκόπιμα για να προετοιμάσει το έδαφος ώστε Τουρκικές βάσεις και στρατόπεδα στα κατεχόμενα να αποτελέσουν στόχο μελλοντικών ισραηλινών επιθέσεων. Για την μετατροπή της κατεχόμενης Κύπρου σε θέατρο πολέμου, πλάι στο νότιο Λίβανο, τη νότια Συρία, την Ιορδανία, το Ιράκ, την Υεμένη και το Ιράν, εργάζεται εντατικά το Ισραηλινό κράτος που προπαγανδίζει δημόσια την ανάγκη βομβαρδισμού των κατεχόμενων, υποτίθεται για την ασφάλεια του Ισραήλ. Στην πράξη, στόχος είναι η επιβίωση του Σιωνισμού, που αναπαράγεται μέσω πολέμων, και η υλοποίηση του “μεγάλου Ισραήλ”, ώστε το (με νόμο) εβραϊκό κράτος να διευρύνει τα σύνορα του. Το σχέδιο μετατροπής των κατεχομένων σε Γάζα, για χάρη του Ισραήλ, παρουσιάστηκε μάλιστα στην Αθήνα από Ισραηλινό σύμβουλο σε κλειστή σύσκεψη ελλήνων “διαμορφωτών γνώμης”. Η μεταφορά του πολέμου στα κατεχόμενα της Κύπρου είναι ιδανικό “σχέδιο Β” τόσο για το Ισραήλ όσο και για την Τουρκία, μιας και δεν θα απειληθεί δικό τους έδαφος ώστε τυχόν απώλειες να σημάνουν πολιτικό κόστος, ούτε θα τεθεί ζήτημα ενεργοποίησης του άρθρου 5 της βορειοατλαντικής συμμαχίας περί αλληλοϋποστήριξης, καθώς τα κατεχόμενα δεν είναι έδαφος κράτους – μέλους του ΝΑΤΟ, ακόμη και στην καθαρά υποθετική αλλά πρακτικά αδύνατη υπόθεση που θα ζητούνταν αντίποινα σε βάρος του σιωνιστικού κράτους.
Άκρως ανησυχητική είναι επίσης η στάση της Κυπριακής ηγεσίας που χάρη των οικονομικών ωφελειών από την συνεργασία με το Ισραήλ έχει υποταχθεί στους σχεδιασμούς του, μετατρέποντας την Κυπριακή Δημοκρατία σε σιωνιστική αποικία.
Σε αυτό το πλαίσιο ο οξυνόμενος ανταγωνισμός Τουρκίας – Ισραήλ, που θυμίζει την Σκύλλα και την Χάρυβδη, απειλεί περαιτέρω τη σταθερότητα στην Μέση Ανατολή και την νοτιοανατολική Μεσόγειο και απορρέει από τα επεκτατικά σχέδια δύο ολιγαρχιών εξ ίσου φιλοπόλεμων και αναθεωρητικών, εξ ίσου υποταγμένων στον ιμπεριαλισμό, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, και γι’ αυτό εξ ίσου επικίνδυνων…
Σχόλια (0)