Όποιος θέλει να καταλάβει τι είδους θέατρο παίζεται στο κοινοβούλιο ας εμπιστευτεί το βλέμμα του παρά το αυτί. Ας κλείσει τη φωνή στην τηλεόραση κι ας εστιάσει στην έκφραση, στους μορφασμούς και στις χειρονομίες των υποκριτών. Μια που οι παπαρδέλες των σπιθαμιαίων στην πλειονότητά τους πρωταγωνιστών της μπαλαφάρας είναι κοινές σε κάθε τους αναμέτρηση, ως ακροατής θα χάσει ελάχιστα.
Τα φωνήεντα σώσματα των ψόφιων λέξεων και τα τραυλίσματα, τις οξείες κραυγές, τους ρογχασμούς και τα ρεκάσματα. Την απροκάλυπτη ψευδολογία, την κούφια επιχειρηματολογία και τους αναπόδεικτους ισχυρισμούς. Την αφρώδη ρητορεία στην οποία ξέπεσε η άλλοτε υψηλή ρητορική τέχνη, το ηχοποιημένο πανδαιμόνιο και τα τρισβάρβαρα ελληνικά των πατέρων του έθνους. Ως θεατής όμως θα κερδίσει πολλά παρατηρώντας το σώμα και τα τεταμένα μέλη τους, τα μούτρα και τα χέρια τους.
Τα χάσκοντα ή συσπασμένα στόματα που κατεβάζουν αποπιώματα ποικίλλων εκπτώσεων, τις παλάμες που είναι γραμμένη η πρόθεση του ραπίσματος, το χαύνο και βλακώδες βλέμμα με το οποίο ακολουθούν τον αρχηγό ή το εμπρηστικό και οργίλο που στρέφουν προς τους αντιπάλους τους. Τον τιμωρητικό εξακοντισμό των δακτύλων και ιδιαίτερα τον εισαγγελικό δείκτη του κήνσορα που καταδικάζει στους άλλους όσα πάσχει να κατασιγάσει μέσα του.
Την εκδικητικότητα στα σφιγμένα δόντια, την πεισματωμένη ακαμψία των ώμων, τους φουσκωμένους λαιμούς την αναιδή προβολή του στήθους. Εδώ, στην κοινοβουλευτική βαβυλωνία, δεν νομοθετεί η γλώσσα αλλά η χειρονομία – και το αμόνι των ρημάτων στενάζει κάτω απ’ το σφυρί της.
Οι ρόλοι και τα ρολίδια που μοιράζονται από τους βλοσυρούς κομματικούς εκατόνταρχους στους αντιπροσώπους μας, λανθάνουν στα λόγια αλλά αποτυπώνονται αδιάψευστα στο σώμα τους. Όταν λείπουν όμως οι λεπτά σμιλεμένες καρυάτιδες λέξεις, νυχτώνει στη λεωφόρο του Λόγου και στις ατραπούς αλυχτάει ο σκύλος των σωθικών. Η χειρονομία εκπορεύεται από τη σπλήνα και τη μαύρη χολή. Μισή μέσα στο μίσος για τον Άλλο και ολόκληρη ένα γυμνό Εγώ, γίνεται σκέτο κατακάθι του ανθρώπου.
