Να αποτελειώσουμε τον Μητσοτάκη και να ανατρέψουμε την κυρίαρχη πολιτική

Το αδιανόητο δυστύχημα στα Τέμπη είναι ένα μεγάλο «γεγονός», ένα από εκείνα που προκαλούν βαριές πολιτικές συνέπειες. Σαν ένας μεγάλος βράχος που πέφτει στα νερά μιας λίμνης και προκαλεί κυματισμούς που απειλούν να αλλάξουν ακόμα και τις όχθες της, δηλαδή να αλλάξουν τα όρια της πολιτικής συγκυρίας.

Όπως όλα τα με­γά­λα «γε­γο­νό­τα», συ­νο­ψί­ζει προη­γού­με­νες μα­ζι­κές εμπει­ρί­ες, τις φω­τί­ζει έντο­να και τις προ­σα­να­το­λί­ζει πο­λι­τι­κά: μετά τις απώ­λειες-ρε­κόρ κατά την παν­δη­μία, μετά τα εξο­πλι­στι­κά προ­γράμ­μα­τα-μα­μούθ, μετά το κύμα ακρί­βειας που συ­ντρί­βει τη λαϊκή κα­τα­νά­λω­ση αλλά εκτο­ξεύ­ει την κερ­δο­φο­ρία των εμπο­ρι­κών/βιο­μη­χα­νι­κών αλυ­σί­δων, μετά τις πα­ρα­κο­λου­θή­σεις-υπο­κλο­πές από την ΕΥΠ, το σύν­θη­μα «Οι ζωές μας με­τρά­νε!» γί­νε­ται μια πο­λε­μι­κή κραυ­γή που απαι­τεί ση­μα­ντι­κές πο­λι­τι­κές και κοι­νω­νι­κές αλ­λα­γές. 

Μαρία Μπόλαρη

Η πο­λύ­νε­κρη με­τω­πι­κή σύ­γκρου­ση δύο τρέ­νων στον 21ό αιώνα, δια­λύ­ει την προ­ε­κλο­γι­κή αφή­γη­ση που είχε φι­λο­τε­χνή­σει το επι­τε­λείο του Μη­τσο­τά­κη. Ο ισχυ­ρι­σμός ότι η κυ­βέρ­νη­ση της Δε­ξιάς μπο­ρεί να υπο­χρε­ώ­θη­κε να πάρει «πικρά μέτρα» αλλά οδή­γη­σε «τη χώρα σε επι­τυ­χί­ες», ενί­σχυ­ση την «ανά­πτυ­ξη» κ.ο.κ. δεν είναι πλέον κα­τάλ­λη­λος για μα­ζι­κά ακρο­α­τή­ρια. Η ζημιά που έπαθε ο Μη­τσο­τά­κης δεν είναι στενά πο­λι­τι­κή: Ανα­δεί­χθη­κε ότι η εγκλη­μα­τι­κή εγκα­τά­λει­ψη του σι­δη­ρο­δρό­μου συν­δέ­ε­ται άμεσα με τις στε­νές σχέ­σεις της ομά­δας Μη­τσο­τά­κη με τους «πε­τρε­λαιά­δες» και τις κα­τα­σκευα­στι­κές εται­ρί­ες που νέ­μο­νται τη δα­πα­νη­ρή και κοι­νω­νι­κά επι­ζή­μια με­τα­κί­νη­ση των με­γά­λων αυ­το­κι­νη­τό­δρο­μων. Η επι­λο­γή του Μη­τσο­τά­κη να ανα­θέ­σει το damage control στον Γε­ρα­πε­τρί­τη (της ΓΕΚ-ΤΕΡ­ΝΑ…) κάνει αυτές τις σχέ­σεις ακόμα πιο ορα­τές.

Αμ­φι­σβή­τη­ση στρα­τη­γι­κών επι­λο­γών

Όμως ακόμα γε­νι­κό­τε­ρα, η υπό­σχε­ση περί «εκ­συγ­χρο­νι­σμού» του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, όπως και ο απα­τη­λός ισχυ­ρι­σμός ότι δεν υπάρ­χει άλλη εναλ­λα­κτι­κή για την πραγ­μα­τι­κή βελ­τί­ω­ση της ζωής της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας, έχουν δε­χθεί ένα ισχυ­ρό­τα­το πλήγ­μα.

Οι 57 νε­κροί στα Τέμπη «κα­τη­γο­ρούν» άμεσα στρα­τη­γι­κές επι­λο­γές που κυ­ριάρ­χη­σαν στην αστι­κή πο­λι­τι­κή, με συ­νέ­χεια, στις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες. Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις «απε­λευ­θε­ρώ­νουν» δυ­να­τό­τη­τες κερ­δο­φο­ρί­ας για το κε­φά­λαιο, αλλά είναι άμεσα επι­κίν­δυ­νες για τους ερ­γα­ζό­με­νους και τις λαϊ­κές μάζες. Η επέ­κτα­ση των «ελα­στι­κών» ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων, οι ποι­κί­λες συμ­βά­σεις έργου ή ορι­σμέ­νου χρό­νου, οι υπερ­γο­λα­βί­ες κλπ, συ­νι­στούν επί­σης κίν­δυ­νο: όχι μόνο για τα ερ­γα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα αλλά και για όλους μας. Όχι, ένας σταθ­μάρ­χης, ένας κλει­δού­χος, ένας δά­σκα­λος, ένας για­τρός, ένας επι­θε­ω­ρη­τής ερ­γα­σί­ας κ.ο.κ. δεν πρέ­πει και δεν μπο­ρεί να είναι ένας «επι­σφα­λής» ερ­γα­ζό­με­νος, που δεν θα μπο­ρεί να πει Όχι σε επι­κίν­δυ­νες κι αντι­δρα­στι­κές οδη­γί­ες και κα­τευ­θύν­σεις στην ερ­γα­σία του. Εδώ η σκλη­ρή ζωή επι­φύ­λα­ξε μια οδυ­νη­ρή έκ­πλη­ξη και στο πο­λι­τι­κό στρα­τό­πε­δο του «προ­ο­δευ­τι­σμού». Ο σι­δη­ρό­δρο­μος και οι σι­δη­ρο­δρο­μι­κοί απο­δεί­χθη­καν δια­χρο­νι­κά σκλη­ρό κα­ρύ­δι για τα δό­ντια της Δε­ξιάς. Την αρχή της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης του σι­δη­ρο­δρο­μι­κού έργου υπέ­γρα­ψε το ΠΑΣΟΚ και το τέλος του δρά­μα­τος υπέ­γρα­ψε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, με την πώ­λη­ση της ΤΡΑΙ­ΝΟ­ΣΕ στον ιτα­λι­κό κο­λοσ­σό («επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας», αλλά και δια­φθο­ράς) που δη­μιούρ­γη­σε την Hellenic Trains. Με­γά­λες είναι οι ευ­θύ­νες αυτών των δύο κομ­μά­των και στη δρα­μα­τι­κή μεί­ω­ση της πλή­ρους και στα­θε­ρής απα­σχό­λη­σης στο σι­δη­ρό­δρο­μο, αλλά και γε­νι­κό­τε­ρα: οι προ­σλή­ψεις με «ελα­στι­κές» μορ­φές απα­σχό­λη­σης έγι­ναν πλειο­ψη­φι­κές μέσα στο σύ­νο­λο των προ­σλή­ψε­ων, για πρώτη φορά στην ιστο­ρία του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού στο 2017, όταν κυ­βερ­νού­σε ο «αντι­μνη­μο­νια­κός» ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ του Αλ. Τσί­πρα. Το στρα­τό­πε­δο του «προ­ο­δευ­τι­σμού», τα κόμ­μα­τα της σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρης κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς, βλέ­πουν να ενι­σχύ­ο­νται τα προ­ε­κλο­γι­κά πυρά τους κατά του Μη­τσο­τά­κη, αλλά η συ­γκρό­τη­ση ενός πει­στι­κού εναλ­λα­κτι­κού πο­λι­τι­κού ρεύ­μα­τος εξαρ­τά­ται από το αν θέ­λουν και μπο­ρούν να δε­σμευ­τούν πο­λι­τι­κά για την αντι­στρο­φή αυτών των κα­τά­πτυ­στων πε­πραγ­μέ­νων. Δε­σμεύ­ο­νται για την επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­ση του ΟΣΕ, υπό δη­μό­σιο-κοι­νω­νι­κό έλεγ­χο, ή όχι; Δε­σμεύ­ο­νται για ένα απο­φα­σι­στι­κό φρένο στον καρ­κί­νο της ελα­στι­κο­ποί­η­σης των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων, για μια απο­φα­σι­στι­κή ενί­σχυ­ση της πλή­ρους και στα­θε­ρής απα­σχό­λη­σης, ή όχι; Οι μέχρι σή­με­ρα απα­ντή­σεις τους απέ­χουν κατά πολύ από αυτή την προ­ϋ­πό­θε­ση.

Τα κα­τα­συ­κο­φα­ντη­μέ­να ερ­γα­τι­κά συν­δι­κά­τα βγαί­νουν, για πρώτη φορά μετά από καιρό, ενι­σχυ­μέ­να από τις εξε­λί­ξεις. Οι προει­δο­ποι­ή­σεις των συν­δι­κα­λι­σμέ­νων σι­δη­ρο­δρο­μι­κών για την επι­κιν­δυ­νό­τη­τα της μειω­μέ­νης κι επι­σφα­λούς απα­σχό­λη­σης έχουν προ­σφέ­ρει μια ση­μα­ντι­κή υπη­ρε­σία γε­νι­κό­τε­ρης αξίας: το συν­δι­κα­λι­στι­κό ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα δεν απο­τε­λεί μόνο ασπί­δα των ερ­γα­τών στον συ­γκε­κρι­μέ­νο ερ­γα­τι­κό χώρο, αλλά έμ­με­σο υπε­ρα­σπι­στή της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας.

Στρι­μωγ­μέ­νος στη γωνία

Κάτω από το βάρος όλων αυτών των πα­ρα­γό­ντων ο Μη­τσο­τά­κης έχει στρι­μω­χτεί στη γωνία. Ο κα­θε­στω­τι­κός Τύπος προει­δο­ποιεί ότι ο «κλο­νι­σμός της εμπι­στο­σύ­νης» και το «πέ­ρα­σμα στην αβε­βαιό­τη­τα» μειώ­νουν δρα­μα­τι­κά τις πι­θα­νό­τη­τες αυ­το­δυ­να­μί­ας της ΝΔ. Ο πα­νι­κός που έχει εγκα­τα­στα­θεί στο Μα­ξί­μου εκ­φρά­ζε­ται στις αμ­φι­βο­λί­ες για τον χρόνο των εκλο­γών. Η επι­μο­νή στην αρ­χι­κή επι­λο­γή για κάλπη στις 9 Απρί­λη έχει τον κίν­δυ­νο της άμε­σης κα­τα­γρα­φής των απω­λειών, που μπο­ρεί να ση­μά­νει τέλος παι­χνι­διού για τον Μη­τσο­τά­κη. Η ανα­βο­λή των εκλο­γών για τις 21 Μάη, με πρό­βλε­ψη για δεύ­τε­ρη Κυ­ρια­κή στις 2 Ιούλη, είναι επι­κίν­δυ­νη γιατί, αφε­νός, εξα­ντλεί τα χρο­νι­κά πε­ρι­θώ­ρια, αφε­τέ­ρου γιατί τί­πο­τα δεν εγ­γυά­ται ότι η πο­λι­τι­κή οργή θα έχει κα­τα­λα­γιά­σει μέχρι τον Μάη, ενώ ένα ακόμα γε­γο­νός-«ατύ­χη­μα» που θα μπο­ρού­σε να προ­κύ­ψει, θα ήταν μοι­ραίο για την αντο­χή της κυ­βέρ­νη­σης.

Ο κα­θε­στω­τι­κός Τύπος προει­δο­ποιεί ότι τα Τέμπη «έχουν δια­λυ­τι­κές συ­νέ­πειες στο πο­λι­τι­κό πεδίο». Πράγ­μα­τι η οργή ψα­λι­δί­ζει την εκλο­γι­κή επιρ­ροή της ΝΔ, χωρίς να ενι­σχύ­ει το στρα­τό­πε­δο του «προ­ο­δευ­τι­σμού», που απο­τε­λεί εφε­δρεία για το ζή­τη­μα της κυ­βερ­νη­τι­κής λύσης. Κατά τους εκλο­γο­λό­γους ενι­σχύ­ε­ται η «αντι­συ­στη­μι­κή τάση». Εδώ θα χρεια­στεί πο­λι­τι­κή μάχη για να εκ­φρα­στεί η οργή με αρι­στε­ρή επι­λο­γή (με ψήφο στην πέραν του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ Αρι­στε­ρά), να απο­κλει­στεί η ενί­σχυ­ση της ακρο­δε­ξιάς και να απο­φευ­χθεί η κα­τα­φυ­γή στην απο­χή-άκυ­ρο κλπ που το λη­στρι­κό εκλο­γι­κό σύ­στη­μα με­τα­τρέ­πει σε ενί­σχυ­ση της πο­λι­τι­κής δυ­να­μι­κής του πρώ­του κόμ­μα­τος.

Όμως η με­γά­λη δια­φο­ρά είναι ότι η προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δος ση­μα­δεύ­ε­ται από την πα­ρου­σία των ενι­σχυ­μέ­νων μα­ζι­κών αγώ­νων. Τη συν­θή­κη των απερ­για­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων και των μα­ζι­κών δια­δη­λώ­σε­ων πρέ­πει να τη δια­τη­ρή­σου­με και να την ενι­σχύ­σου­με στο μέ­γι­στο δυ­να­τό. Γιατί είναι το κα­λύ­τε­ρο «γή­πε­δο» όπου μπο­ρού­με να επι­τα­χύ­νου­με την πτώση του Μη­τσο­τά­κη. Γιατί, επί­σης, σε αυτό το «γή­πε­δο» μπο­ρεί να επι­τευ­χθεί αυτό που απο­φεύ­γει να κάνει η αντι­πο­λί­τευ­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Να με­τα­τρα­πεί η κρίση του Μη­τσο­τά­κη και η προ­ο­πτι­κή της πτώ­σης του, σε κρίση της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης κα­πι­τα­λι­στι­κής πο­λι­τι­κής και σε προ­ο­πτι­κή ανα­τρο­πή της. Με την κα­τα­γρα­φή και την κλι­μά­κω­ση της διεκ­δί­κη­σης ση­μα­ντι­κών αι­τη­μά­των του κό­σμου μας, που θα οδη­γεί σε μια πραγ­μα­τι­κή και εφι­κτή ανα­τρο­πή του κοι­νω­νι­κού συ­σχε­τι­σμού δύ­να­μης που επι­βλή­θη­κε στα τε­λευ­ταία χρό­νια.

rproject.gr/