Τα βήματα με φέρνουν στον Κεραμεικό, παρατηρώ τα ευφάνταστα, ολοζώντανα έργα της street art, που καταπίνουν τοίχους, πόρτες και παράθυρα παλιών σπιτιών. Στο Θησείο πάλι, βλέπω τα τρένα να περνούν κουβαλώντας τα σχήματα, τα χρώματα και τα σύμβολα των δημιουργών graffiti.
Παρή Σπίνου
Οι νεαροί γκραφιτάδες των τρένων ανταγωνίζονται μεταξύ τους, επιδίδονται σε ένα extreme sport που ανεβάζει την αδρεναλίνη, γνωρίζοντας ότι μπορεί να τραυματιστούν ή να πάθουν ηλεκτροπληξία στις ράγες, όπως δυστυχώς έχει συμβεί στο παρελθόν. Ριψοκινδυνεύουν εν γνώσει τους. Τα νεαρά κορίτσια και αγόρια, όμως, που σκοτώθηκαν στα Τέμπη, ανέβηκαν στο τρένο πιστεύοντας ότι θα φτάσουν ασφαλή στον προορισμό τους, για να συνεχίσουν τις σπουδές τους, για να συνεχίσουν τη ζωή τους… «Αφιερωμένο σε όσους έφυγαν αναίτια. “Αφιερωμένο” σε όσους ευθύνονται» είναι και το εντυπωσιακό γκράφιτι που πρόσφατα έκανε ο sandman στην Καλαμαριά (ένα χέρι ρομπότ που στάζει αίμα και στο μεσαίο δάχτυλο το μοιραίο τρένο), «για να μην ξεχάσουμε, να μην εφησυχάσουμε, μέχρι οι υπεύθυνοι να πληρώσουν…», αναφέρει ο ίδιος.
Γεγονός είναι ότι η street art γίνεται όλο και πιο προσιτή και πιο αποδεκτή, χάνει την «παρανομία» της, αναγνωρίζεται ως τέχνη, παίρνει «επισημότητα» όταν υποστηρίζεται από δήμους όπως της Αθήνας ή από ιδρύματα όπως το Ωνάση, μπαίνει οργανωμένα σε φεστιβάλ και προγράμματα για τοιχογραφίες σε κτίρια, σχολεία, νοσοκομεία. Εκτός από εικαστική παρέμβαση που ανανεώνει την πόλη, τα έργα της street art αποτελούν κι ένα χρονικό της εποχής μας, μια χειρωνακτική καταγραφή όψεων της οικονομικής κρίσης, της πανδημίας, της βίας, της επικοινωνίας, της ζωής σε έναν ψηφιακό κόσμο. Ισως γι’ αυτό χρειάζεται να σκεφτούμε τρόπους όχι για να τα καταστρέψουμε αλλά για να τα προστατέψουμε σαν σύγχρονα μνημεία.
efsyn.gr
