Από την αεί ενδιαφέρουσα στήλη «Ιδέες» του Θανάση Γιαλκέτση μεταφέρω φράση του 97χρονου Γάλλου κοινωνιολόγου και [φιλό]σοφου, Εντγκάρ Μορέν [«Εφ.Συν.», χθες]: «Η απελευθερωτική εργασία της αυτοκριτικής, που πραγματοποίησα, θέλησα να φτάσει ώς την πηγή. Κατανόησα ότι μια πηγή λαθών και αυταπατών είναι το να αποκρύπτουμε τα γεγονότα που μας αναστατώνουν, να τα διαγράφουμε και να τα εξαλείφουμε από τον νου μας».
Εργασία η αυτοκριτική, όχι παίξε γέλασε, όχι χαμογελάκια και απόκρυψη, κάτω από το χαλί, των σκουπιδιών που παράγουμε ή που έχουμε παραγάγει στο παρελθόν.
Γιώργος Σταματόπουλος
Απαιτεί κάματο και ξεπέρασμα υψηλών βαθμών δυσκολίας -δεν είναι το ευτυχέστερο ή το ηδονικότερο να κρίνεις τις πράξεις σου, κυρίως αυτές που γεννούν οχλήσεις. Εάν δεν επιτελεστεί αυτή η εργασία, οι περισσότεροι βαλτώνουμε σε νέες ιδεοληψίες, σε ταραγμένες συνειδήσεις, σε ψυχαναγκαστικές αποδοχές των εσφαλμένων [όποτε] επιλογών μας.
Χρειάζεται γερό σκάψιμο στη μνήμη και στον εσωτερικό κόσμο [μεγάλες δυσκολίες] για να φωτίσουμε ό,τι μας συνθλίβει και μας στριμώχνει ψυχολογικά, απαιτείται σθένος να αμφισβητήσουμε επιπόλαια πεπραγμένα ώστε να αποκαθαρθεί η συνείδηση και να ξαναγίνουμε απλοί άνθρωποι [του Θεού ή της κάθε μέρας].
Είναι προφανές ότι όποιος εμμένει στις λάθος αποφάσεις του, όποιος αρνείται να φιλιωθεί με τα σφάλματά του καταντάει φανατικός και δογματικός, άρα επικίνδυνος για την [επί]κοινωνία και για τον ίδιο του τον εαυτό. Η εργασία της αυτοκριτικής θα ήταν ευεργετική και επιμορφωτική για όποιον την αναλάβει -μακάρι όλοι να πέφταμε με τα μούτρα σε αυτήν την εργασία. Επειδή όμως ο βαθμός δυσκολίας είναι υψηλός, λίγοι καταφεύγουν σε αυτήν, μάλιστα, ενίοτε, υφίστανται και τη χλεύη των πολλών, που αρκούνται στο νέο τους Είναι, στο νέο τους [βολεμένο] πρόσωπο. Αυταπατώνται ότι πράττουν καλά και ας γνωρίζουν [πολύ καλά μάλιστα] ότι έχουν διαπράξει ενάντια σε προηγούμενες σταθερές αξίες.
Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα -και καθημερινά. Πάρτε την κυβέρνηση για παράδειγμα. Με τη στάση της απεμπόλησε όλες τις αξίες, οι οποίες τη βοήθησαν (;) να καταλάβει την εξουσία και παρ’ όλα αυτά εξακολουθούν πολλά στελέχη της να αυτοαποκαλούνται αριστεροί, ότι δεν ξεχνούν το παρελθόν και άλλες ρητορείες [ότι δηλαδή, πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι θα ξαναγίνουν αυτοί που ήσαν κάποτε -και χαιρόταν η φύση και λοιπά]. Ισως δεν αντιλαμβάνονται ότι η μετάλλαξη έτσι και επήλθε [συμβαίνει άπαξ] δεν υπάρχει επιστροφή, χάνεται η πρότερη συνείδηση και στη θέση της έχει εισβάλει μια άλλη, ξένη, αλλότρια και δεν θέλουν να το παραδεχτούν. Πιθανό είναι και να έχει απολεσθεί διά παντός η κάποτε συνείδηση. Λέω… Ας μη λησμονείται ότι η εργασία της αυτοκριτικής είναι απελευθερωτική.
Χωρίς αυτοκριτική δεν φεύγουν οι αυταπάτες -κι έτσι αλλοτριολογούν ακατάπαυστα και ενοχλούν την αγορά [όταν κατ’ αυτόν τον τρόπο αγορεύουν]. Γρηγορούν μερικοί και υπενθυμίζουν τα σχεδόν αυτονόητα, αλλά έχουμε πάψει πια να διαβάζουμε και να ακούμε, παρεκτός ό,τι μας συμφέρει, ό,τι μας βολεύει στη συνέχιση του νηδύμου μας [του φανατισμού μας εννοείται].
efsyn.gr/
