Πολυτεχνείο: Το τέλος της χούντας και η αρχή της μεταπολίτευσης

Κάθε χρόνο γίνεται μια συντονισμένη προσπάθεια να δοθεί στην εξέγερση του Πολυτεχνείου μια μεταλλαγμένη προσέγγιση και να θεωρηθεί ο εορτασμός του μια ακίνδυνη εθιμοτυπία.

Πο­λι­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες και μι­ντιάρ­χες επι­διώ­κουν να θα­φτεί ο ρι­ζο­σπα­στι­κός χα­ρα­κτή­ρας των γε­γο­νό­των της 17 Νο­έμ­βρη και ό,τι αυτά ση­μα­το­δό­τη­σαν στις επό­με­νες δε­κα­ε­τί­ες για την ερ­γα­τι­κή τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώ­μα­τα. Το Πο­λυ­τε­χνείο όμως, όπως λέει και το σύν­θη­μα, «δεν ήτανε γιορ­τή, ήτανε εξέ­γερ­ση και πάλη τα­ξι­κή». Και αυτό τους τρο­μά­ζει πιο πολύ απ’ όλα.

Νικόλας Κολυτάς

Η πο­ρεία προς την εξέ­γερ­ση

Το 1973, μετά από έξι χρό­νια δι­κτα­το­ρι­κού κα­θε­στώ­τος, η χώρα έδει­χνε πραγ­μα­τι­κά να βρί­σκε­ται «στο γύψο». Τα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα και τα συν­δι­κά­τα είχαν δια­λυ­θεί, οι «ύπο­πτοι» γέ­μι­ζαν τα κελιά του ΕΑΤ-ΕΣΑ και ο Τύπος ήταν ελεγ­χό­με­νος και φι­μω­μέ­νος. Στα σχο­λεία, στις σχο­λές και στους χώ­ρους δου­λειάς όλα λει­τουρ­γού­σαν υπό το βλέμ­μα των ρου­φιά­νων και της Ασφά­λειας. Οι λέ­ξεις «απερ­γία», «δια­δή­λω­ση», «συ­νέ­λευ­ση» ανή­καν στην ιστο­ρία. Η πιο σκλη­ρή εκ­δο­χή της Δε­ξιάς έπαιρ­νε άλλη μια ρε­βάνς σε βάρος του κό­σμου του κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς. Συλ­λή­ψεις, στρα­το­δι­κεία και ξε­ρο­νή­σια απο­τύ­πω­ναν μια ζο­φε­ρή ει­κό­να ανε­λευ­θε­ρί­ας και αυ­ταρ­χι­σμού, που έδει­χνε ανί­κη­τη.

Μέσα, όμως, σε ένα κα­θε­στώς που φαι­νο­με­νι­κά έδει­χνε ακλό­νη­το, υπήρ­χαν αμ­φι­σβη­τή­σεις. Ξε­πρό­βαλ­λαν σιγά σιγά νέες ορ­γα­νώ­σεις, ρεύ­μα­τα και ιδέες, που ζού­σαν στη σκιά ενός αυ­ταρ­χι­κού συ­στή­μα­τος. Το διε­θνές ρεύμα του 1968 ετε­ρο­χρο­νι­σμέ­να έφτα­νε στην Ελ­λά­δα, αμ­φι­σβη­τώ­ντας κάθε εί­δους ορ­θο­δο­ξί­ες. Από το 1971 κι έπει­τα η τα­ξι­κή πάλη και ο αντι­δι­κτα­το­ρι­κός αγώ­νας απο­κτού­σαν νέα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά που απο­τυ­πώ­νο­νταν τόσο στις πα­νε­πι­στη­μια­κές σχο­λές, όσο και στους ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους. Με­μο­νω­μέ­να στε­λέ­χη του ΚΚΕ και του ΚΚΕ Εσω­τε­ρι­κού, τρο­τσκι­στές, μα­οϊ­κοί και γκε­βα­ρι­στές έφτια­χναν νέες ορ­γα­νώ­σεις, εξέ­δι­δαν πα­ρά­νο­μα έντυ­πα και εμπλού­τι­ζαν την πο­λι­τι­κή σκέψη σε μια ρι­ζο­σπα­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση. Σε μια κα­τεύ­θυν­ση που δεν επε­δί­ω­κε μόνο την ανα­τρο­πή της Χού­ντας, αλλά έθετε επί τά­πη­τος το ζή­τη­μα του κα­θε­στώ­τος που τη γέν­νη­σε.

Η πα­ρα­πά­νω ει­κό­να όμως δεν αντι­στοι­χού­σε με τις κα­τευ­θύν­σεις που έβαζε η μα­ζι­κή ρε­φορ­μι­στι­κή Αρι­στε­ρά. Φο­βι­κές απέ­να­ντι στις εξε­λί­ξεις, οι ηγε­σί­ες του ΚΚΕ Εσω­τε­ρι­κού και του ΚΚΕ έβλε­παν πε­ρισ­σό­τε­ρο προ­σι­τή μια ομαλή με­τά­βα­ση από το χου­ντι­κό κα­θε­στώς στην αστι­κή δη­μο­κρα­τία παρά μια τα­ξι­κή σύ­γκρου­ση που θα οδη­γού­σε σε άλλες «επι­κίν­δυ­νες» κα­τευ­θύν­σεις. Η προ­σπά­θεια της Χού­ντας για φι­λε­λευ­θε­ρο­ποί­η­ση, υπό το βάρος της μη εξα­σφά­λι­σης μα­ζι­κής κοι­νω­νι­κής στή­ρι­ξης, αλλά και της στρο­φής ενός μέ­ρους της κυ­ρί­αρ­χης τάξης προς την ευ­ρω­παϊ­κή ενο­ποί­η­ση, έδινε το κα­τάλ­λη­λο πά­τη­μα για ανέ­ξο­δες πο­λι­τι­κές επι­λο­γές εκ μέ­ρους της πα­ρα­δο­σια­κής Αρι­στε­ράς. Κάπως έτσι το ΚΚΕ Εσω­τε­ρι­κού σκε­φτό­ταν ακόμη και τη συμ­με­το­χή στις χου­ντο­ε­κλο­γές του Μαρ­κε­ζί­νη, ενώ το ΚΚΕ προ­σπα­θού­σε να κρα­τή­σει ισορ­ρο­πί­ες και να μην πα­ρα­τρα­βή­ξει το σκοι­νί.

 

Το Πο­λυ­τε­χνείο και η με­τα­πο­λί­τευ­ση

Η εξέ­γερ­ση του Πο­λυ­τε­χνεί­ου ήρθε να τι­νά­ξει στον αέρα τα σχέ­δια και τις προ­βλέ­ψεις και των μεν και των δε. Όσο η Χού­ντα είχε εφη­συ­χά­σει, προ­ω­θώ­ντας τη φι­λε­λευ­θε­ρο­ποί­η­ση και την ομαλή με­τά­βα­ση σε ένα ελεγ­χό­με­νο κοι­νο­βου­λευ­τι­κό κα­θε­στώς και η πα­ρα­δο­σια­κή Αρι­στε­ρά ανέ­με­νε αμή­χα­να τις εξε­λί­ξεις, οι φοι­τη­τές, οι μα­θη­τές και οι ερ­γά­τες απο­δεί­κνυαν στην πράξη ότι δεν μπο­ρού­σαν να πε­ρι­μέ­νουν. Οι πρω­το­βου­λί­ες του φοι­τη­τι­κού κι­νή­μα­τος και οι κα­τα­λή­ψεις της Νο­μι­κής το Φλε­βά­ρη και του Πο­λυ­τε­χνεί­ου το Νο­έμ­βρη απο­τέ­λε­σαν την αφορ­μή που έψα­χνε χι­λιά­δες κό­σμος για να ξε­χυ­θεί στους δρό­μους. Όσο κι αν η ρε­φορ­μι­στι­κή ηγε­σία προ­σπα­θού­σε να πε­ριο­ρί­σει τις αυ­θόρ­μη­τες εκ­δη­λώ­σεις του κό­σμου σε συ­ντε­χνια­κά φοι­τη­τι­κά αι­τή­μα­τα, αυτό ήταν αδύ­να­το.

Συν­θή­μα­τα όπως «Κάτω η Χού­ντα», «Απερ­γία γε­νι­κή», «Ερ­γά­τες-Αγρό­τες-Φοι­τη­τές», «Κάτω το κε­φά­λαιο», «Λαϊκή εξου­σία» γέ­μι­ζαν τους τοί­χους του κέ­ντρου της Αθή­νας. Την ώρα που η επί­ση­μη Αρι­στε­ρά φο­βό­ταν τους «προ­βο­κά­το­ρες» μέσα στο Πο­λυ­τε­χνείο, χι­λιά­δες ερ­γά­τες, αγρό­τες, μα­θη­τές και φοι­τη­τές έκλει­ναν όλη την Πα­τη­σί­ων, μοί­ρα­ζαν προ­κη­ρύ­ξεις, φώ­να­ζαν συν­θή­μα­τα ενά­ντια στους δι­κτά­το­ρες, το κε­φά­λαιο και τον αμε­ρι­κά­νι­κο ιμπε­ρια­λι­σμό. Οι αγώ­νες του κό­σμου είχαν ξε­πε­ρά­σει τις δυ­να­τό­τη­τες και τις προσ­δο­κί­ες της πα­λιάς Αρι­στε­ράς. Ένας νέος ρι­ζο­σπα­στι­σμός από τα κάτω έβαζε φωτιά στα θε­μέ­λια ενός κα­θε­στώ­τος που έδει­χνε συ­μπα­γές, αλλά δεν ήταν. Αυτός ήταν και ο λόγος που πάρ­θη­κε η από­φα­ση της ωμής κα­τα­στο­λής της εξέ­γερ­σης του Πο­λυ­τε­χνεί­ου με τα τανκς, τις συλ­λή­ψεις, το ξύλο και τα βα­σα­νι­στή­ρια. Όμως, παρά τη στρα­τιω­τι­κή ήττα, το Πο­λυ­τε­χνείο δεν ητ­τή­θη­κε πο­λι­τι­κά. Αντί­θε­τα, κα­τέ­στη­σε σαφές ότι είχε ξε­κι­νή­σει η αρχή του τέ­λους του κα­θε­στώ­τος του 1967, αλλά και η εμ­φά­νι­ση ενός νέου μα­ζι­κού και δυ­να­μι­κού κύ­μα­τος ρι­ζο­σπα­στι­σμού.

Αυτό το κύμα έμελ­λε να παί­ξει κα­θο­ρι­στι­κό ρόλο ακόμη και μετά την ανα­τρο­πή της Χού­ντας. Η πε­ρί­φη­μη «ερ­γα­τι­κή με­τα­πο­λί­τευ­ση» απο­τέ­λε­σε μια πε­ρί­ο­δο ση­μα­ντι­κών αγώ­νων και κα­τα­κτή­σε­ων από την πλευ­ρά του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς. Αυτός είναι και ο λόγος που διά­φο­ροι υπέρ­μα­χοι των μνη­μο­νί­ων και της λι­τό­τη­τας κά­νουν σή­με­ρα λόγο για το «τέλος της με­τα­πο­λί­τευ­σης», προ­σπα­θώ­ντας να συ­κο­φα­ντή­σουν μια ολό­κλη­ρη πε­ρί­ο­δο με­γά­λων αγώ­νων και ση­μα­ντι­κών κα­τα­κτή­σε­ων. Η μα­χη­τι­κή ερ­γα­τι­κή τριε­τία ’74-’77, ο ερ­γο­στα­σια­κός συν­δι­κα­λι­σμός, η αντί­στα­ση στα με­τέ­πει­τα αντερ­γα­τι­κά μέτρα του ΠΑΣΟΚ, οι ογκώ­δεις δια­δη­λώ­σεις του Πο­λυ­τε­χνεί­ου, οι κα­τα­λή­ψεις σε σχο­λές, οι ερ­γα­τι­κοί αγώ­νες σε τε­ρά­στιες βιο­μη­χα­νί­ες και οι απερ­γί­ες ενά­ντια στον νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο οδο­στρω­τή­ρα του Μη­τσο­τά­κη και τον εκ­συγ­χρο­νι­σμό του Ση­μί­τη, είναι κά­ποιες από τις στιγ­μές που θέλει να ξε­χά­σει η κυ­ρί­αρ­χη τάξη και οι πο­λι­τι­κοί της εκ­πρό­σω­ποι. Και αφε­τη­ρία όλων των πα­ρα­πά­νω είναι το κύμα που γεν­νή­θη­κε μετά το Πο­λυ­τε­χνείο.

 

Η επι­και­ρό­τη­τα του Πο­λυ­τε­χνεί­ου σή­με­ρα
Κάπως έτσι, λοι­πόν, τα γε­γο­νό­τα της εξέ­γερ­σης του Πο­λυ­τε­χνεί­ου δεν έχουν ενιαία ερ­μη­νεία. Υπάρ­χει η αφή­γη­ση της κυ­ρί­αρ­χης τάξης που θέλει να τα ξε­χά­σει, υπάρ­χει η αφή­γη­ση της ακρο­δε­ξιάς που θέλει να τα δια­στρε­βλώ­σει, υπάρ­χει η αφή­γη­ση της ρε­φορ­μι­στι­κής Αρι­στε­ράς που θέλει εκ των υστέ­ρων να τα θέσει στο μου­σείο και υπάρ­χει και η αφή­γη­ση της επα­να­στα­τι­κής Αρι­στε­ράς που θέλει να κρα­τή­σει τις μνή­μες του Πο­λυ­τε­χνεί­ου ζω­ντα­νές ως ένα χρή­σι­μο ερ­γα­λείο για τους νέους αγώ­νες που έρ­χο­νται. Η τε­λευ­ταία αυτή οπτι­κή δεν αντι­με­τω­πί­ζει τα γε­γο­νό­τα του Πο­λυ­τε­χνεί­ου ως ένα μου­σεια­κό-αρ­χεια­κό υλικό, αλλά ως ένα έμπρα­κτο πα­ρά­δειγ­μα ξε­ση­κω­μού των από κάτω μέσα σε ένα ανε­λεύ­θε­ρο στρα­το­κρα­τι­κό κα­θε­στώς.

Με τα σωστά της και τα λάθη της, λοι­πόν, η εξέ­γερ­ση του Νο­έμ­βρη έχει να δώσει πάρα πολλά σε όσους ακόμη και σή­με­ρα θε­ω­ρούν ότι ένας κα­λύ­τε­ρος κό­σμος δεν χα­ρί­ζε­ται, αλλά διεκ­δι­κεί­ται. Και αυτό φαί­νε­ται ξε­κά­θα­ρα στο πόσο πολ­λα­πλά επί­και­ρο είναι το τρι­ή­με­ρο του Πο­λυ­τε­χνεί­ου τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Επί Σα­μα­ρά η 17 Νο­έμ­βρη συν­δέ­θη­κε με τους αγώ­νες ενά­ντια στα μνη­μό­νια, τους φα­σί­στες και την κα­τα­στο­λή, επί Τσί­πρα συν­δέ­θη­κε με τον αγώνα ενά­ντια στη φτώ­χεια, στις ιμπε­ρια­λι­στι­κές επεμ­βά­σεις και το ΝΑΤΟ στο Αι­γαίο, ενώ επί Μη­τσο­τά­κη, πα­ρό­τι ακόμη νωρίς, φαί­νε­ται ότι το Πο­λυ­τε­χνείο θα συν­δε­θεί με την υπε­ρά­σπι­ση του ασύ­λου, την πάλη ενά­ντια στην κα­τα­στο­λή και την αντί­στα­ση στη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη επί­θε­ση.

Σή­με­ρα, η κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ έρ­χε­ται να τσα­κί­σει τα ήδη δια­λυ­μέ­να ερ­γα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα, να κα­τα­στεί­λει τα νε­ο­λαι­ί­στι­κα κι­νή­μα­τα, να κάνει τη ζωή μαρ­τύ­ριο σε πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες και να εξυ­πη­ρε­τή­σει με χαρά τον δυ­τι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό στην πε­ριο­χή. Η ση­μα­σία της οι­κο­δό­μη­σης μια μα­ζι­κής μα­χη­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης και της επα­νεμ­φά­νι­σης του λαϊ­κού πα­ρά­γο­ντα στο προ­σκή­νιο είναι ανα­γκαία. Και τότε και τώρα απέ­να­ντι στους ερ­γα­ζό­με­νους και τα φτωχά λαϊκά στρώ­μα­τα υπάρ­χει μια τάξη που δεν θα δι­στά­σει σε τί­πο­τα μπρο­στά στον κίν­δυ­νο να χάσει τα προ­νό­μιά της. Το Νο­έμ­βρη του ’73 αυτό φά­νη­κε ωμά με όπλα και με τανκς, ενώ σή­με­ρα υπάρ­χουν άλλοι τρό­ποι, πιο κα­λυμ­μέ­νοι, αλλά όχι λι­γό­τε­ρο επι­κίν­δυ­νοι. Το Πο­λυ­τε­χνείο παρ’ όλα αυτά έρ­χε­ται να μας θυ­μί­σει ότι οι αγώ­νες για έναν κόσμο χωρίς φτώ­χεια, πό­λε­μο και ρα­τσι­σμό απαι­τούν πο­λι­τι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση και σύ­γκρου­ση. Και αυτή η μνήμη δεν χω­ρά­ει σε μου­σεία, αλλά μόνο στους δρό­μους.

 

 

Οι αγώ­νες για το άσυλο τότε και σή­με­ρα
Προ­ε­κλο­γι­κά, αλλά και με­τε­κλο­γι­κά η κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ σή­κω­σε αρ­κε­τά το ζή­τη­μα του πα­νε­πι­στη­μια­κού ασύ­λου. Ένα ζή­τη­μα που ιδιαί­τε­ρα φέτος απο­κτά ξε­χω­ρι­στή ση­μα­σία στο τρι­ή­με­ρο του Πο­λυ­τε­χνεί­ου. Και αυτό γιατί η ιστο­ρι­κή μνήμη έρ­χε­ται σε σύ­γκρου­ση με τη ση­με­ρι­νή πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και τις προ­τε­ραιό­τη­τές της.

Ιστο­ρι­κή ση­μα­σία

Τα πα­νε­πι­στή­μια ανέ­κα­θεν απο­τε­λού­σαν χώ­ρους έκ­φρα­σης και προ­βλη­μα­τι­σμού για τους φοι­τη­τές. Από τη δε­κα­ε­τία του ’50 ξε­κι­νά­ει η μα­ζι­κή εί­σο­δος φοι­τη­τών στην τρι­το­βάθ­μια εκ­παί­δευ­ση, ενώ τη δε­κα­ε­τία του ’60 έγι­ναν οι πρώ­τες από­πει­ρες κοι­νω­νι­κής οι­κειο­ποί­η­σης του ασύ­λου και απε­λευ­θέ­ρω­σης της χρή­σης του από απο­κλει­στι­κά ακα­δη­μαϊ­κά πλαί­σια. Κάπως έτσι, λοι­πόν, το εθι­μι­κό άσυλο άρ­χι­σε να απο­κτά πραγ­μα­τι­κή υπό­στα­ση μέσα από τους αγώ­νες και τις διεκ­δι­κή­σεις των φοι­τη­τών, που άρ­χι­σαν να βλέ­πουν τις σχο­λές όχι ως απο­στει­ρω­μέ­να τε­χνο­λο­γι­κά ιδρύ­μα­τα, αλλά ως ζω­ντα­νούς κοι­νω­νι­κούς χώ­ρους στους οποί­ους ανα­πτύσ­σο­νται νέα ρεύ­μα­τα και δυ­να­μι­κές.

Έτσι και στην Ελ­λά­δα, ακόμη και μέσα στο ανε­λεύ­θε­ρο και κα­τα­διω­κτι­κό κα­θε­στώς της χου­ντι­κής τρο­μο­κρα­τί­ας, οι φοι­τη­τές και οι φοι­τή­τριες, πιά­νο­ντας το νήμα των διε­θνών αγώ­νων και κι­νη­μά­των, έδω­σαν νέο νόημα στην έν­νοια του ασύ­λου. Τα πα­νε­πι­στή­μια, παρά την κρα­τι­κή και πα­ρα­κρα­τι­κή επο­πτεία, έγι­ναν κύτ­τα­ρα αγώνα μέσα από τα οποία ήρθε το τέλος της Χού­ντας. Οι φοι­τη­τι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις πήραν αρ­χι­κά τη μορφή απο­χής από τα μα­θή­μα­τα και στη συ­νέ­χεια με­του­σιώ­θη­καν σε κα­τα­λή­ψεις και πα­νε­πι­στή­μια-κέ­ντρα αγώνα. Κέ­ντρα αγώνα στα οποία υπήρ­χαν συ­νε­λεύ­σεις, επι­τρο­πές και όρ­γα­να που απο­φά­σι­ζαν.

Στις 14 Φλε­βά­ρη 1973, 1.500 φοι­τη­τές συ­γκε­ντρώ­νο­νται στο πο­λυ­τε­χνείο και στη συ­νέ­χεια δια­λύ­ο­νται από την αστυ­νο­μία που συλ­λαμ­βά­νει 100 άτομα. Δύο ημέ­ρες μετά 2.500 φοι­τη­τές/τριες κα­τα­λαμ­βά­νουν τη Νο­μι­κή Σχολή στο κέ­ντρο της Αθή­νας, δια­τρα­νώ­νο­ντας τα αι­τή­μα­τά τους. Εξέρ­χο­νται από τη σχολή με πο­ρεία και συ­γκρού­ο­νται με την αστυ­νο­μία και πα­ρα­κρα­τι­κές ομά­δες. Στις 21 Φλε­βά­ρη γί­νε­ται κα­τά­λη­ψη της Νο­μι­κής από 4.000 φοι­τη­τές/τριες, όπου και πάλι ακο­λου­θεί σκλη­ρή κα­τα­στο­λή από την αστυ­νο­μία, ενώ στις 16 Μάρτη 500 φοι­τη­τές κα­τα­λαμ­βά­νουν την πα­νε­πι­στη­μια­κή Λέσχη στην Πάτρα με πα­ρό­μοια απο­τε­λέ­σμα­τα. Μέχρι λοι­πόν να φτά­σου­με στα γε­γο­νό­τα του Νο­έμ­βρη, βλέ­που­με ότι τα πα­νε­πι­στή­μια απο­τε­λού­σαν τό­πους αγώ­νων και ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης μέσα σε συν­θή­κες Χού­ντας και ανε­λευ­θε­ρί­ας.

Σύγ­χρο­νη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα

Σή­με­ρα γί­νε­ται από πολ­λές πλευ­ρές μια προ­σπά­θεια να λοι­δο­ρη­θεί η έν­νοια και το πε­ριε­χό­με­νου του πα­νε­πι­στη­μια­κού ασύ­λου. Η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη, ανα­φε­ρό­με­νη στα πα­νε­πι­στή­μια, κάνει λόγο για «κέ­ντρα βίας και ανο­μί­ας», προ­σπα­θώ­ντας να στο­χο­ποι­ή­σει το ορ­γα­νω­μέ­νο κί­νη­μα και την Αρι­στε­ρά. Πρό­κει­ται για μια έξυ­πνη μέ­θο­δο απο­προ­σα­να­το­λι­σμού της συ­ζή­τη­σης από τα σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα σε ζη­τή­μα­τα εντυ­πω­σια­σμού. Αντί να πε­ρι­στρέ­φε­ται η συ­ζή­τη­ση γύρω από την υπο­χρη­μα­το­δό­τη­ση και την εγκα­τά­λει­ψη που βιώ­νει το σύγ­χρο­νο δη­μό­σιο πα­νε­πι­στή­μιο, πε­ρι­στρέ­φε­ται γύρω από το πώς θα γί­νουν οι χώροι των σχο­λών όλο και πιο ελεγ­χό­με­νοι.

Η κυ­βέρ­νη­ση μέσα στο κα­τα­κα­λό­και­ρο ψή­φι­σε την κα­τάρ­γη­ση του πα­νε­πι­στη­μια­κού ασύ­λου, υιο­θε­τώ­ντας κατά βάση δύο επι­χει­ρή­μα­τα. Το πρώτο ήταν ότι «το πα­νε­πι­στή­μιο είναι άσυλο ιδεών και όχι αγώ­νων». Όμως μι­λά­με για ένα φαι­δρό επι­χεί­ρη­μα, αφού στις σύγ­χρο­νες αστι­κές δη­μο­κρα­τί­ες πα­ντού υπάρ­χει ελεύ­θε­ρη έκ­φρα­ση και δια­κί­νη­ση ιδεών, χωρίς να απαι­τεί­ται η θε­σμο­θέ­τη­ση του ασύ­λου. Το δεύ­τε­ρο επι­χεί­ρη­μα ήταν ότι με την κα­τάρ­γη­ση του ασύ­λου κα­τα­πο­λε­μά­ται η «εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα στα πα­νε­πι­στή­μια». Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα όμως είναι πολύ πιο σύν­θε­τη και σχε­τί­ζε­ται με τις ρίζες της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας. Οι όποιες εγκλη­μα­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές εμ­φα­νί­ζο­νται σε πα­νε­πι­στη­μια­κούς χώ­ρους οφεί­λο­νται στη φτώ­χεια και την ανέ­χεια, που γέν­νη­σαν οι πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας και φτω­χο­ποί­η­σης, και όχι στο πα­νε­πι­στη­μια­κό άσυλο. Οφεί­λο­νται στο ότι σε συν­θή­κες κρί­σης ένα κομ­μά­τι της κοι­νω­νί­ας ζει άκρως πε­ρι­θω­ριο­ποι­η­μέ­νο και εγκα­τα­λειμ­μέ­νο, βρί­σκο­ντας διέ­ξο­δο στην πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα και την πα­ρα­νο­μία.

Έτσι, λοι­πόν από το άσυλο των αγώ­νων, που οδη­γού­σε στην ανα­τρο­πή ακόμη και χου­ντι­κών κα­θε­στώ­των, περ­νά­με στην κο­λε­γιο­ποί­η­ση και τον απο­λί­τι­κο ιδρυ­μα­τι­σμό που επι­διώ­κει να επι­βά­λει η ΝΔ του Μη­τσο­τά­κη. Περ­νά­με στο μο­ντέ­λο της κά­με­ρας, των security και των δια­λυ­μέ­νων συλ­λο­γι­κών δια­δι­κα­σιών. Μπρο­στά σε αυτή την κα­τά­στα­ση οι Φοι­τη­τι­κοί Σύλ­λο­γοι φαί­νε­ται πως αντι­δρούν. Ήδη δε­κά­δες σχο­λές έχουν πάρει αγω­νι­στι­κές απο­φά­σεις προς την κα­τεύ­θυν­ση της υπε­ρά­σπι­σης του ασύ­λου και της έν­νοιας του δη­μό­σιου πα­νε­πι­στη­μί­ου γε­νι­κά. Η φε­τι­νή πο­ρεία του Πο­λυ­τε­χνεί­ου απο­τε­λεί μια ακόμη ευ­και­ρία να στα­λεί ένα ηχηρό μή­νυ­μα αντί­στα­σης και ανυ­πα­κο­ής στην κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη. Φοι­τη­τές, μα­θη­τές και ερ­γα­ζό­με­νοι πρέ­πει από κοι­νού να κα­τα­στή­σουν σαφές ότι τα σχέ­δια με­τάλ­λα­ξης της τρι­το­βάθ­μιας εκ­παί­δευ­σης δεν θα πε­ρά­σουν.

/rproject.gr/