Ετοιμάζουν νέα αρπαγή παλαιστινιακών εδαφών

Ετοιμάζουν νέα αρπαγή παλαιστινιακών εδαφών

  • |

Μετά τη συγκρότηση κυβέρνησης στο Ισραήλ

Μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­ζει δι­κα­στι­κές έρευ­νες για δια­φθο­ρά, μπο­ρεί να χρειά­στη­κε 18 μήνες πο­λι­τι­κού αδιε­ξό­δου και 3 δια­δο­χι­κές εκλο­γι­κές μάχες, αλλά ο Νε­τα­νιά­χου τα κα­τά­φε­ρε ξανά. Πα­ρα­μέ­νει πρω­θυ­πουρ­γός του Ισ­ρα­ήλ –το πόστο που κρατά αδιά­λει­πτα από το 2009. Χρειά­στη­κε μια δι­κα­στι­κή γνω­μο­δό­τη­ση υπέρ του δι­καιώ­μα­τος ενός υπό­δι­κου να σχη­μα­τί­σει κυ­βέρ­νη­ση. Χρειά­στη­κε επί­σης την παν­δη­μία Covid19 ως αφορ­μή για τον Μπένι Γκαντζ -τον άν­θρω­πο που σε δια­δο­χι­κές εκλο­γι­κές μάχες είχε ως βα­σι­κή προ­γραμ­μα­τι­κή «ση­μαία» την άρ­νη­σή του να απο­δε­χτεί τον «Μπί­μπι» ως πρω­θυ­πουρ­γό- να κάνει τη με­γά­λη κω­λο­τού­μπα και να απο­δε­χτεί τη συ­γκυ­βέρ­νη­ση.

Πάνος Πέτρου

Το γρα­φειο­κρα­τι­κό πα­ζά­ρι (για να βο­λευ­τούν όλοι) κα­τέ­λη­ξε στη με­γα­λύ­τε­ρη κυ­βέρ­νη­ση στην ιστο­ρία του Ισ­ρα­ήλ: με 36 υπουρ­γεία, 16 υφυ­πουρ­γεία και τον θεσμό του «εναλ­λα­κτι­κού πρω­θυ­πουρ­γού».  Αυτή την θέση θα κρα­τά­ει ο Μπένι Γκαντζ για τους επό­με­νους 18 μήνες, όταν προ­βλέ­πε­ται να γίνει η «εναλ­λα­γή» και να αλ­λά­ξει ρό­λους με τον Νε­τα­νιά­χου.

Το κόμμα του Γκαντζ, αν και ξε­κί­νη­σε τη δια­πραγ­μά­τευ­ση ως «ίσος προς ίσο» εκλο­γι­κά, μπαί­νει στη συ­γκυ­βέρ­νη­ση εμ­φα­νώς απο­δυ­να­μω­μέ­νο -18 από τους 33 βου­λευ­τές του δια­φώ­νη­σαν με τη συ­γκυ­βέρ­νη­ση κι εγκα­τέ­λει­ψαν το κόμμα. Ό,τι έχασε σε κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δύ­να­μη, το κέρ­δι­σε σε υπουρ­γεία. Αν και δια­θέ­τει 15 βου­λευ­τές (+2 του Ερ­γα­τι­κού Κόμ­μα­τος που συ­να­σπί­στη­καν μαζί του), ο Γκανζ μοί­ρα­σε σε δι­κούς του 18 υπουρ­γεία –όσα είχε και ο Νε­τα­νιά­χου να μοι­ρά­σει στο κόμμα του και στους συμ­μά­χους του. Αυτός ο πα­ρά­γο­ντας μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει μια πηγή εντά­σε­ων μέσα στο Λι­κούντ (που αι­σθά­νε­ται υπουρ­γι­κά ριγ­μέ­νο…) κι έναν επι­πλέ­ον λόγο ο Νε­τα­νιά­χου να κα­τα­φύ­γει με την πρώτη ευ­και­ρία σε νέες κάλ­πες –με την ελ­πί­δα να πε­τύ­χει την πο­λυ­πό­θη­τη πλειο­ψη­φία, τώρα που έβαλε τον βα­σι­κό του αντα­γω­νι­στή σε δια­λυ­τι­κή κρίση.

Η νέα κυ­βέρ­νη­ση υπο­τί­θε­ται ότι έχει ως προ­τε­ραιό­τη­τα την παν­δη­μία και τον οι­κο­νο­μι­κό της αντί­κτυ­πο (που χτυπά σκλη­ρά και το Ισ­ρα­ήλ που πρώτη φορά αντι­με­τω­πί­ζει τόσο σο­βα­ρά ζη­τή­μα­τα). Αλλά σε ό,τι μας αφορά, εξε­τά­ζου­με πάντα τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις στο Ισ­ρα­ήλ πά­ντο­τε από τη σκο­πιά της πα­λαι­στι­νια­κής υπό­θε­σης. Εκεί άλ­λω­στε υπήρ­ξε και η μο­να­δι­κή κα­θα­ρή και κα­το­χυ­ρω­μέ­νη γρα­πτά προ­γραμ­μα­τι­κή συμ­φω­νία της συ­γκυ­βέρ­νη­σης: Η προ­ώ­θη­ση της προ­σάρ­τη­σης της Κοι­λά­δας του Ιορ­δά­νη και των 131 Ισ­ραη­λι­νών εποι­κι­σμών στη Δυ­τι­κή Όχθη –δη­λα­δή το 30% των πα­λαι­στι­νια­κών εδα­φών– από το Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ.

Ο σχε­τι­κός πο­λι­τι­κός αντα­γω­νι­σμός στο Ισ­ρα­ήλ αφο­ρού­σε πά­ντο­τε την κα­λύ­τε­ρη τα­κτι­κή στην προ­σπά­θεια υλο­ποί­η­σης του σιω­νι­στι­κού σχε­δί­ου αρ­πα­γής της ιστο­ρι­κής Πα­λαι­στί­νης. Το λε­γό­με­νο «στρα­τό­πε­δο της ει­ρή­νης» (και σή­με­ρα ο Γκαντζ, ο χα­σά­πης της Γάζας το 2014 για να μη ξε­χνιό­μα­στε), πά­ντο­τε προ­τι­μού­σε μια «ήπια» μέ­θο­δο, κρυμ­μέ­νη πίσω από φύλα συκής όπως η «ει­ρη­νευ­τι­κή δια­δι­κα­σία», που θα εξυ­πη­ρε­τούν τις διε­θνείς δη­μό­σιες σχέ­σεις του Κρά­τους του Ισ­ρα­ήλ ενώ αυτό προ­χω­ρά ντε­φά­κτο στο σχε­δια­σμό του εις βάρος των Πα­λαι­στι­νί­ων. Αυτό συμ­βαί­νει και σή­με­ρα. Όπου η πτέ­ρυ­γα του Γκανζ ζητά καθώς θα προ­ω­θεί­ται η προ­σάρ­τη­ση, να «κα­τα­βλη­θεί κάθε προ­σπά­θεια για τη δια­τή­ρη­ση των καλών σχέ­σε­ων του Ισ­ρα­ήλ με τα αρα­βι­κά κράτη, την ΕΕ» κλπ.

Αυτά μάλ­λον δεν απα­σχο­λούν ιδιαί­τε­ρα τον Νε­τα­νιά­χου. Σύμ­φω­να με τον Τζα­μάλ Ζα­χάλ­κα, Πα­λαι­στί­νιο πο­λί­τη του Ισ­ρα­ήλ και βου­λευ­τή του πα­λαι­στι­νια­κού κόμ­μα­τος Μπα­λάντ, πρό­κει­ται για «πλη­γω­μέ­νο λύκο… που θα γίνει πιο επι­θε­τι­κός και κα­τα­στρο­φι­κός… έχει αρ­χί­σει να πι­στεύ­ει ότι είναι ο εκλε­κτός που θα σώσει το λαό του Ισ­ρα­ήλ». Με μια λι­γό­τε­ρο  ποι­η­τι­κή-ψυ­χο­λο­γι­κή-θρη­σκευ­τι­κή γλώσ­σα, θα πούμε ότι ο Νε­τα­νιά­χου έχει κάνει μια «ανά­γνω­ση» του συ­σχε­τι­σμού δυ­νά­με­ων που τον έχει κάνει να πι­στέ­ψει ότι μπο­ρεί να βάλει ορι­στι­κή τα­φό­πλα­κα στον αγώνα των Πα­λαι­στι­νί­ων στην εποχή του, απαλ­λαγ­μέ­νος από τα δη­μο­σιο­σχε­σί­τι­κα «κρα­τή­μα­τα» και τα δι­πλω­μα­τι­κά «φύλα συκής» των προ­κα­τό­χων του.

Όταν δη­λώ­νει ότι μετά την 1η Ιούλη τα χέρια του είναι ελεύ­θε­ρα για να υλο­ποι­ή­σει το σχε­δια­σμό προ­σάρ­τη­σης, πρέ­πει να εί­μα­στε σε επι­φυ­λα­κή.

Το μόνο που είναι άγνω­στο, είναι το πότε ακρι­βώς θα προ­χω­ρή­σει η επί­θε­ση (επι­ση­μο­ποί­η­σης της) αρ­πα­γής (επι­πλέ­ον) πα­λαι­στι­νια­κών εδα­φών. Η μόνη «ρήτρα» στη συμ­φω­νία Γκαντζ-Νε­τα­νιά­χου (απο­λύ­τως απο­κα­λυ­πτι­κή κι αυτή) είναι η προ­ϋ­πό­θε­ση «πλή­ρους στή­ρι­ξης των ΗΠΑ». Το ερώ­τη­μα είναι αν ο Νε­τα­νιά­χου θα θε­λή­σει να εκ­με­ταλ­λευ­τεί την πα­ρου­σία του Τραμπ στο Λευκό Οίκο, άρα θα έχου­με εξε­λί­ξεις με­τα­ξύ Ιούλη και Νο­έμ­βρη, ή αν θα προ­τι­μή­σει να πε­ρι­μέ­νει την αμε­ρι­κα­νι­κή κάλπη του Νο­έμ­βρη, για να γνω­ρί­ζει με ποιον θα έχει να συ­νο­μι­λή­σει με­σο­πρό­θε­σμα.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, κά­ποια πράγ­μα­τα είναι βέ­βαια.

Το πρώτο αφορά τις προ­θέ­σεις της ισ­ραη­λι­νής κυ­βέρ­νη­σης. Ο Νε­τα­νιά­χου διευ­κρί­νη­σε ως προς την προ­σάρ­τη­ση ότι οι Πα­λαι­στί­νιοι αυτών των εδα­φών δεν θα απο­κτή­σουν δι­καιώ­μα­τα πο­λί­τη του Ισ­ρα­ήλ. «Θα πα­ρα­μεί­νουν πα­λαι­στι­νια­κοί θύ­λα­κες», αλλά «ο ισ­ραη­λι­νός έλεγ­χος της ασφά­λειας θα ισχύ­ει και στις πε­ριο­χές τους». Πρό­κει­ται για ωμή πα­ρα­δο­χή της «λύσης» που έχουν στο μυαλό τους στο Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ για να το πώς θα λύ­σουν το ζή­τη­μα της επέ­κτα­σης εδα­φών αλλά χωρίς αλ­λοί­ω­ση του «εβραϊ­κού χα­ρα­κτή­ρα» του Κρά­τους. Ανα­φε­ρό­με­νος στο συ­νο­λι­κό σχέ­διο Τραμπ, που δέ­χε­ται κρι­τι­κές… εκ δε­ξιών (!!!) στο Ισ­ρα­ήλ γιατί κάνει λόγο για «πα­λαι­στι­νια­κό κρά­τος», ο Νε­τα­νιά­χου ήταν απο­κα­λυ­πτι­κά ει­λι­κρι­νής: «Θα πρέ­πει να απο­δε­χθούν ότι θα έχου­με τον έλεγ­χο ασφα­λεί­ας σε όλες τις πε­ριο­χές. Αν θα απο­δε­χτούν όλα αυτά, τότε θα μπο­ρέ­σουν να απο­κτή­σουν μια δική τους οντό­τη­τα που ο πρό­ε­δρος Τραμπ πε­ρι­γρά­φει ως κρά­τος». Από άγχος να προ­σέ­ξει τα λόγια του για να μη θε­ω­ρη­θεί «εν­δο­τι­κός», είπε την από­λυ­τη αλή­θεια για αυτό που ετοι­μά­ζε­ται: «μια οντό­τη­τα» την οποία μόνο ο Τραμπ «πε­ρι­γρά­φει ως κρά­τος»…

Το δεύ­τε­ρο που είναι βέ­βαιο είναι η ανά­γκη αλ­λα­γής στρα­τη­γι­κής στο πα­λαι­στι­νια­κό κί­νη­μα. Με τα λόγια του Τζα­μάλ Ζα­χάλ­κα: «ακύ­ρω­ση των Συμ­φω­νιών του Όσλο, ανά­κλη­ση της ανα­γνώ­ρι­σης του Ισ­ρα­ήλ, τερ­μα­τι­σμός της συ­νερ­γα­σί­ας στην ασφά­λεια, επί­λυ­ση των εσω­τε­ρι­κών διαι­ρέ­σε­ων και ενο­ποί­η­ση του αγώνα των Πα­λαι­στι­νί­ων πα­ντού: στη Δυ­τι­κή Όχθη, την Ιε­ρου­σα­λήμ, τη Γάζα, τους εξό­ρι­στους και τους Πα­λαι­στί­νιους μέσα στο Ισ­ρα­ήλ».

Το τρίτο αφορά το διε­θνές τοπίο. Σε επί­πε­δο γε­ω­πο­λι­τι­κής, «από τα πάνω», πράγ­μα­τι ο συ­σχε­τι­σμός είναι τόσο κα­τα­θλι­πτι­κός (σε βάρος των Πα­λαι­στι­νί­ων) όπως τον δια­βά­ζει ως «ευ­και­ρία» ο Νε­τα­νιά­χου. Είναι υπό­θε­ση του διε­θνούς κι­νή­μα­τος αλ­λη­λεγ­γύ­ης στον πα­λαι­στι­νια­κό λαό να πιέ­σει και να υπο­χρε­ώ­σει όσους τάχα δια­φω­νούν με την κα­τά­φω­ρη πα­ρα­βί­α­ση της διε­θνούς νο­μι­μό­τη­τας από το Ισ­ρα­ήλ και από το σχέ­διο Τραμπ να δρά­σουν. Στον αρα­βι­κό κόσμο, τα αδέρ­φια μας πρέ­πει να κά­νουν τους φό­βους της Σιν Μπετ (για τη στάση που θα πάρει η Ιορ­δα­νία, η Αί­γυ­πτος και άλλα φι­λι­κά προς το Ισ­ρα­ήλ κα­θε­στώ­τα) πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Στην Ευ­ρώ­πη, ανα­λο­γεί σε μας να πιέ­σου­με για μποϊ­κο­τάζ και κυ­ρώ­σεις τις κυ­βερ­νή­σεις που δήθεν κό­πτο­νται για «δί­καιη λύση» και θα κλη­θούν σύ­ντο­μα να δεί­ξουν στοι­χειώ­δη αντι­στοι­χία λόγων κι έργων, όταν θα υφαρ­πά­ζε­ται μο­νο­με­ρώς και πα­ρά­νο­μα ακόμα κι αυτό το κομ­μά­τι γης που η «διε­θνής κοι­νό­τη­τα» τάζει στους Πα­λαι­στί­νιους αέναα ως «μελ­λο­ντι­κή πα­τρί­δα»…

Ιδιαί­τε­ρα στην Ελ­λά­δα, που φέτος «γιόρ­τα­σε» μια ντρο­πια­στι­κή επέ­τειο, αυτήν των 30 χρό­νων από την έναρ­ξη δι­πλω­μα­τι­κών σχέ­σε­ων με το Ισ­ρα­ήλ, που θα όφει­λε να λει­τουρ­γεί ως υπεν­θύ­μι­ση ότι δεν ήταν πά­ντο­τε φυ­σιο­λο­γι­κό κι αυ­το­νό­η­το να έχει δε­σμούς κα­νείς με το κρά­τος-τρο­μο­κρά­τη. Υπήρ­ξε και μια άλλη –δική μας επέ­τειος: των 10 χρό­νων από την απο­στο­λή Free Gaza, την πει­ρα­τι­κή επί­θε­ση στο στο­λί­σκο που κα­τέ­λη­ξε σε μα­κε­λειό στο Μαβί Μαρ­μα­ρά αλλά και σε συλ­λή­ψεις αλ­λη­λέγ­γυων από Ελ­λά­δα και αλλού. Τότε πρω­το­στά­τη­σε η Κυ­πρια­κή κυ­βέρ­νη­ση στη «διευ­κό­λυν­ση» του Ισ­ραη­λι­νού σχε­δια­σμού, ενώ η Ελ­λά­δα είχε ακόμα μια πιο «αξιο­πρε­πή» στάση (πχ επι­τρέ­πο­ντας τον από­πλου των πλοί­ων και δια­μαρ­τυ­ρό­με­νη για την πα­ρά­νο­μη επί­θε­ση). Την ίδια χρο­νιά, άρ­χι­σαν να κυ­κλο­φο­ρούν στα ΜΜΕ οι πρώ­τοι «χάρ­τες των ΑΟΖ» (ως ανε­πί­ση­μη ακόμα πο­λι­τι­κή, ει­ση­γού­με­νη από τον Σερ Μαρ­κε­ζί­νη σε φύλλα εφη­με­ρί­δων), εμ­φα­νί­στη­κε το «εθνι­κό συμ­φέ­ρον»  και μπή­καν οι βά­σεις για τον δια­βό­η­το «Άξονα» (Ελ­λά­δα-Κύ­προς-Ισ­ρα­ήλ). Έκτο­τε αυτή η στρα­τη­γι­κή συμ­μα­χία βα­θαί­νει διαρ­κώς, είτε με ΓΑΠ, είτε με Πα­πα­δή­μο, είτε με Σα­μα­ρο­βε­νι­ζέ­λο, είτε με Τσί­πρα, είτε με Μη­τσο­τά­κη (της γνω­στής  οι­κο­γε­νεί­ας που «άνοι­ξε το δρόμο» και το μα­κρι­νό 1990).

Από τότε, «το Ισ­ρα­ήλ σκο­τώ­νει κι η Ελ­λά­δα κα­μα­ρώ­νει» που έλεγε κι ένα σύν­θη­μα. Είναι μια ντρο­πή που πρέ­πει να κά­νου­με ό,τι μπο­ρού­με για να στα­μα­τή­σει. Όχι στο όνομά μας!

rproject.g