Επίθεση στην τέχνη… Κατάργηση εικαστικών μαθημάτων

Μέσα στο γενικό πλαίσιο επίθεσης στη δημόσια παιδεία και τον πολιτισμό, το Υπουργείο Παιδείας αποφάσισε να καταργήσει τα μαθήματα Τέχνης από τα Γενικά Λύκεια της χώρας.

Μαζί με την κοι­νω­νιο­λο­γία, τα καλ­λι­τε­χνι­κά μα­θή­μα­τα θε­ω­ρού­νται άχρη­στα για τους μα­θη­τές: τι τα χρειά­ζε­ται τα καλ­λι­τε­χνι­κά ο μα­θη­τής ή η μα­θή­τρια του δη­μο­σί­ου σχο­λεί­ου που προ­ο­ρί­ζο­νται για «ψυ­κτι­κοί» (sic); Η τέχνη αντι­με­τω­πί­ζε­ται σαν προ­νό­μιο λίγων και εκλε­κτών και οι καλ­λι­τέ­χνες και οι δά­σκα­λοι σαν ανα­λώ­σι­μο, όχι και πολύ απα­ραί­τη­το είδος. 

Χριστίνα Παναγιωτίδου*

Το ελεύ­θε­ρο σχέ­διο και το γραμ­μι­κό, αν και μα­θή­μα­τα που δί­νο­νται στις πα­νελ­λή­νιες για έναν με­γά­λο αριθ­μό σχο­λών, ήταν μα­θή­μα­τα επι­λο­γής και τώρα πε­τιού­νται έξω, υπο­χρε­ώ­νο­ντας ου­σια­στι­κά τα παι­διά που εν­δια­φέ­ρο­νται για αυτές τις σχο­λές να απευ­θυν­θούν σε ιδιω­τι­κά φρο­ντι­στή­ρια. Ου­σια­στι­κά ση­μαί­νει τον απο­κλει­σμό χι­λιά­δων παι­διών που είτε δεν έχουν την οι­κο­νο­μι­κή δυ­να­τό­τη­τα, είτε ζουν σε απο­μα­κρυ­σμέ­νες πε­ριο­χές και δεν μπο­ρούν να πα­ρα­κο­λου­θή­σουν ένα ιδιω­τι­κό ερ­γα­στή­ριο λόγω μη ύπαρ­ξής του.

Το  Σάβ­βα­το 19 Ιούνη συ­γκε­ντρώ­θη­καν στην ΑΣΚΤ Αθή­νας εκα­το­ντά­δες εκ­παι­δευ­τι­κοί μετά από κά­λε­σμα της Ένω­σης Εκ­παι­δευ­τι­κών Ει­κα­στι­κών Μα­θη­μά­των, του Επι­με­λη­τη­ρί­ου Ει­κα­στι­κών Τε­χνών και της ΑΣΚΤ για την ορ­γά­νω­ση του κοι­νού αγώνα. Συ­ζη­τή­θη­καν οι τρό­ποι αντί­δρα­σης και οι δρά­σεις που θα πρέ­πει να ανα­πτυ­χθούν το επό­με­νο διά­στη­μα. Ο κλά­δος θα βρί­σκε­ται σε συ­νε­χό­με­νη κι­νη­το­ποί­η­ση μέχρι να παρ­θούν όλα πίσω! Το πρώτο ρα­ντε­βού,στις 23 Ιούνη,στο Υπουρ­γείο Παι­δεί­ας,εκτός από τη συ­γκέ­ντρω­ση δια­μαρ­τυ­ρί­ας, που κή­ρυ­ξε η ΟΛΜΕ για την κα­τάρ­γη­ση των μα­θη­μά­των από το Δη­μό­σιο Σχο­λείο, είχε και συ­νέ­λευ­ση των ανα­πλη­ρω­τών. Και φυ­σι­κά έπε­ται συ­νέ­χεια…

Το γε­νι­κό­τε­ρο πλάνο της κυ­βέρ­νη­σης είναι ολο­φά­νε­ρο με τις απο­φά­σεις αυτές.  Ένα σχο­λείο για λί­γους και εκλε­κτούς και η πραγ­μα­τι­κή μόρ­φω­ση να είναι προ­νό­μιό τους. Το δη­μό­σιο σχο­λείο πε­ριο­ρί­ζε­ται στα­δια­κά στα απο­λύ­τως ανα­γκαία, μέχρι να φτά­σει η λει­τουρ­γία του να εξυ­πη­ρε­τεί μόνο την πα­ρα­γω­γή­α­νει­δί­κευ­των ερ­γα­ζό­με­νων. Ξε­κά­θα­ρα τα­ξι­κό το μέτρο, αν έχεις χρή­μα­τα μπο­ρείς να σπου­δά­σεις, να δια­βά­σεις, να κά­νεις τέχνη, αλ­λιώς πρέ­πει να μά­θεις τα απο­λύ­τως απα­ραί­τη­τα και αυτά με ερω­τη­μα­τι­κό. Η γραμ­μή που έχει ξε­κι­νή­σει, εδώ και κά­ποια χρό­νια, με την υπο­τί­μη­ση του βα­σι­κού πτυ­χί­ου, την τρο­φο­δό­τη­ση των ιδιω­τι­κών πα­νε­πι­στη­μί­ων και των συ­νε­χό­με­νων με­τα­πτυ­χια­κών εντεί­νε­ται και χρειά­ζε­ται η αντί­δρα­ση όλων στον με­σαί­ω­να που μας ετοι­μά­ζουν.

Αγω­νι­ζό­μα­στε κρα­τώ­ντας τα πι­νέ­λα μας, ακού­γο­ντας βιολί και παί­ζο­ντας ένα μο­νό­πρα­κτο. Η δη­μιουρ­γία είναι δι­καί­ω­μα όλων μας και το Δη­μό­σιο Σχο­λείο είναι η πε­ριου­σία μας!

*Ει­κα­στι­κός-ανα­πλη­ρώ­τρια εκ­παι­δευ­τι­κός

rproject.gr/