Κάθε χρονιά ανελλιπώς, τις μέρες αυτής της ματωμένης γιορτής, ο Κώστας Λαμπρόπουλος ήταν πιστός στο ραντεβού του με μία κολόνα του Πολυτεχνείου. Την κολόνα πάνω στην οποία στάθηκε όρθιος και ευθυτενής, ταραγμένος και γεμάτος ρίγος, ο δεκαεννιάχρονος τότε, παράφορα στοχαστικός έφηβος. Από το ύψος εκείνης της κολόνας ο Κώστας αγκάλιασε με το βλέμμα του την προοπτική ενός φωτεινού κόσμου και σπονδύλωσε τις ανθρωποκεντρικές πεποιθήσεις του με τη πολιτική του δράση. Ώσπου κύρτωσε μαζί τις κοινές μας ελπίδες, διαβρώθηκε από την ξηρασία των καιρών, έγειρε από την πικρία απανωτών ματαιώσεων. Όμως δεν άλλαξε στάση. Ούτε εξαργύρωσε την αίγλη της κολόνας με αντάλλαγμα κομματική αναρρίχηση και κρατικά οφίτσια – όπως έκαναν οι ολίγιστοι, προσφέροντας βολικό άλλοθι για την σπίλωση των χιλιάδων που σήκωσαν στα χέρια τους την αντιστασιακή συνείδηση της Ελλάδας. Η κολόνα μέσα του παρέμεινε όρθια και στήριξε μέχρι τέλους την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά του.
Φέτος ο Κώστας δεν θα πάει στο ραντεβού του. Τον κηδέψαμε προχθές, λίγοι φίλοι απ’ τα παλιά – και μεθαύριο θ’ αφήσω ένα λευκό τριαντάφυλλο στην κολόνα που ακούμπησε τα τιμαλφή της ακατάβλητης νιότης του.
Ηρακλής Λογοθέτης
Σχόλια (0)