Tόμπρας και Μαυρίκης. Δύο ονόματα από το παρελθόν, ιδίως από εκείνο το δυσοίωνο καλοκαίρι που έμεινε γνωστό ως το «βρόμικο ’89» και το θυμήθηκε τώρα ο Αλέξης Τσίπρας μέσα στη δυσωδία των υποκλοπών.
Αφροδίτη Τζιαντζή
Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα από τα σκάνδαλα των «κοριών» των δεκαετιών του ’80-’90, εκτός από το τσιγκελωτό μουστάκι και τη γυαλιστερή φαλάκρα του Χρήστου Μαυρίκη, μια φυσιογνωμία ταυτισμένη με τη φιγούρα του πράκτορα-καταγραφέα. Τα μέσα καταγραφής εκείνων των εποχών, κασέτες και παγιδευμένα ΚΑΦΑΟ, μοιάζουν σήμερα ρετρό. Ισως σε κάποιους να ξυπνάνε μέχρι και μνήμες νοσταλγίας.
Μόνο που τίποτα γραφικό δεν έχει η παλιά τέχνη κόσκινο της παρακολούθησης. Οπως διόλου γραφικό δεν ήταν το σκάνδαλο υποκλοπών της Vodafone του 2004-2005, που οδήγησε στη δολοφονία του Κώστα Τσαλικίδη.
Αντίστοιχα σήμερα οι συνομιλίες που ήρθαν παράνομα στο φως οδηγούν την πολιτική ζωή κατευθείαν στον βούρκο. Πέρα από την αυτονόητη καταδίκη της παράνομης ηχογράφησης ή διαρροής, δεν μπορεί κανείς να μη σταθεί στο αγοραίο ύφος των πολιτικών προσώπων που πρωταγωνιστούν.
Ο ένας μιλάει σαν καταφερτζής μανατζεράκος, ο άλλος, ο μεγαλύτερος σε ηλικία, ρίχνει το μπινελίκι σύννεφο σαν θαμώνας σε μπαρμπουτιέρα. Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Ομως αυτό που μένει είναι μια αίσθηση απέχθειας για τον υποκλοπέα, αλλά δυστυχώς και για το θύμα της υποκλοπής που ούτε αυτό μοιάζει εντελώς αθώο.
Μετά τον Εντουαρντ Σνόουντεν -που έχει προειδοποιήσει για τα πάντα- κανείς δεν μπορεί να είναι ανυποψίαστος. Μόνο εύλογο συμπέρασμα η κοινότοπα αληθινή παραδοχή του Ευκλείδη Τσακαλώτου: «Είμαστε σε μια χώρα που ο οποιοσδήποτε μπορεί να ηχογραφήσει οτιδήποτε, οποιοσδήποτε μπορεί να επιλέξει πότε θα δημοσιοποιηθεί». Με τη διαφορά ότι αυτή η χώρα δεν είναι μόνο η Ελλάδα, είναι ο πλανήτης ολόκληρος. Ο υποκλέψας του υποκλέψαντος λοιπόν, και ο θεός των «κοριών» βοηθός.
efsyn.gr
