Πολιτική με το μάτι στις δημοσκοπήσεις

Ο Μητσοτάκης και οι προοπτικές του

Η ηγε­τι­κή ομάδα της ΝΔ πό­ντα­ρε ότι η συμ­φω­νία για τα ενερ­γεια­κά και τους στρα­τιω­τι­κούς άξο­νες (βλ. Θα τους επι­τρέ­ψου­με να κά­νουν την πε­ριο­χή ενερ­γεια­κό και στρα­τιω­τι­κό «υπο­μό­χλιο» των ΗΠΑ;) θα της έδινε τις δυ­να­τό­τη­τες μιας πο­λι­τι­κής και δη­μο­σκο­πι­κής αντε­πί­θε­σης, που θα βοη­θού­σε τον Μη­τσο­τά­κη να ελέγ­ξει πιο στα­θε­ρά τις εξε­λί­ξεις μέχρι τις (όποτε…) επό­με­νες εκλο­γές, και να έχει αρ­κε­τές ελ­πί­δες ανα­νέ­ω­σης της κυ­ριαρ­χί­ας του. 

Οι ελ­πί­δες αυτές απο­δεί­χθη­καν αβά­σι­μες και κρά­τη­σαν λίγες μόνο ημέ­ρες.

Μαρία Μπόλαρη

Η σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα

Τα σκάν­δα­λα της επο­χής Μη­τσο­τά­κη πα­ρα­μέ­νουν για την κυ­βέρ­νη­ση μια αγιά­τρευ­τη πληγή, που ανά πάσα στιγ­μή μπο­ρεί να πυ­ρο­δο­τή­σει ανε­ξέ­λεγ­κτες κα­τα­στά­σεις.

Στη διε­ρεύ­νη­ση της υπό­θε­σης του ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ (πριν ακόμα κλη­θούν να απα­ντή­σουν οι υπουρ­γοί) έρ­χε­ται στη δη­μο­σιό­τη­τα μια κα­τά­στα­ση όπου γα­λά­ζιοι πο­λι­τι­κά­ντη­δες, για να εξη­γή­σουν την αιφ­νί­δια διό­γκω­ση των ει­σο­δη­μά­των τους, κα­τα­θέ­τουν επι­σή­μως ότι κέρ­δι­σαν στο τζόγο τόσες φορές που πα­ρα­βιά­ζε­ται κάθε στα­τι­στι­κό προη­γού­με­νο.

Πα­ρό­τι το σκάν­δα­λο του ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ έχει βα­ριές δη­μο­σκο­πι­κές συ­νέ­πειες, η συ­νέ­χεια της διε­ρεύ­νη­σης του σκαν­δά­λου με τις υπο­κλο­πές μπο­ρεί να κρύ­βει πιο άμε­σους πο­λι­τι­κούς κιν­δύ­νους. Γιατί στα­δια­κά έρ­χε­ται στην επι­φά­νεια η άμεση σύν­δε­ση των επί­ση­μων κρα­τι­κών κα­τα­σκο­πευ­τι­κών μη­χα­νι­σμών με τους ανε­πί­ση­μους, με τις ισ­ραη­λι­νο­ελ­λη­νι­κές «επι­χει­ρή­σεις» που δια­κι­νούν τα πα­ρά­νο­μα κα­τα­σκο­πευ­τι­κά λο­γι­σμι­κά τύπου Predator κ.ά. Έρ­χε­ται επί­σης στην επι­φά­νεια το γε­γο­νός ότι κυ­βερ­νη­τι­κά-πο­λι­τι­κά στε­λέ­χη λει­τούρ­γη­σαν στην πράξη και λει­τουρ­γούν κατά τη διε­ρεύ­νη­ση ως κοι­νοί «αχυ­ράν­θρω­ποι» εται­ριών όπως η Krikel του σκο­τει­νού Γ. Λα­βρά­νου. Και πα­ρό­λο που το σύ­στη­μα Μη­τσο­τά­κη είχε φρο­ντί­σει να «πε­ρι­φρου­ρή­σει» την αντί­στοι­χη Εξε­τα­στι­κή, υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι με­τα­ξύ των στό­χων των πα­ρα­κο­λου­θή­σε­ων-υπο­κλο­πών βρί­σκο­νταν και ορι­σμέ­νοι με­γα­λό­σχη­μοι «ολι­γάρ­χες». Και αυτοί, ως γνω­στόν, δεν συγ­χω­ρούν…

Τέλος, δεν πρέ­πει να ξεχνά κα­νείς ότι η κυ­βέρ­νη­ση εξα­κο­λου­θεί να έχει μπρο­στά της την πιο δύ­σκο­λη από τις «υπο­θέ­σεις» της, τη δι­κα­στι­κή διε­ρεύ­νη­ση του εγκλή­μα­τος στα Τέμπη.

Όμως τα σκάν­δα­λα είναι μόνο η κο­ρυ­φή του πα­γό­βου­νου.

Η κυ­βέρ­νη­ση ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η απά­ντη­σή της στην ακρί­βεια έχει ως κέ­ντρο μια κά­ποια «ενί­σχυ­ση του ει­σο­δή­μα­τος των πο­λι­τών», αλλά μέσω κυ­ρί­ως μιας πο­λι­τι­κής «φο­ρο­μειώ­σε­ων». Πρό­κει­ται για την πο­λι­τι­κή που απο­φέ­ρει με­γά­λα οφέλη στην κυ­ρί­αρ­χη τάξη, με τη μεί­ω­ση της φο­ρο­λό­γη­σης επί των κερ­δών, των με­ρι­σμά­των, του συσ­σω­ρευ­μέ­νου με­γά­λου πλού­του κ.ο.κ. Όμως για τη με­γά­λη κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία αυτή η πο­λι­τι­κή δεν είναι καν «μη­δε­νι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος»: στις μέρες που έρ­χο­νται, οι απλοί άν­θρω­ποι θα κλη­θούν να πλη­ρώ­σουν τους αυ­ξη­μέ­νους φό­ρους ει­σο­δή­μα­τος, τις δό­σεις ΕΝΦΙΑ, τα τέλη κυ­κλο­φο­ρί­ας, ενώ η δια­τή­ρη­ση του ΦΠΑ στα κο­ρυ­φαία ευ­ρω­παϊ­κά επί­πε­δα τσα­κί­ζει κόκ­κα­λα στις τιμές των ειδών μα­ζι­κής κα­τα­νά­λω­σης. Σε αυτές τις πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες φο­ρο­ε­πι­δρο­μής, η κυ­βερ­νη­τι­κή υπό­σχε­ση για απά­ντη­ση στην ακρί­βεια μέσω των «φο­ρο­μειώ­σε­ων» θα έχει ως απο­τέ­λε­σμα πε­ρισ­σό­τε­ρο την οργή και την αγα­νά­κτη­ση, παρά τον πο­λι­τι­κό απο­προ­σα­να­το­λι­σμό.

Σε αυτό το υπό­βα­θρο η Νίκη Κε­ρα­μέ­ως ανα­κοί­νω­σε με πολ­λές τυ­μπα­νο­κρου­σί­ες τη συμ­φω­νία για τις Συλ­λο­γι­κές Συμ­βά­σεις Ερ­γα­σί­ας. Είναι γνω­στό ότι, υπό κα­νο­νι­κές συν­θή­κες, οι ΣΣΕ είναι ένα όπλο του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος για την απά­ντη­ση στη λι­τό­τη­τα. Όμως η 15ε­τής διαρ­κής κρίση, η ώθηση ενός με­γά­λου τμή­μα­τος της ερ­γα­τι­κής τάξης στον κα­τώ­τα­το μισθό, η διό­γκω­ση των ελα­στι­κών μορ­φών απα­σχό­λη­σης, η απο­δυ­νά­μω­ση των συν­δι­κά­των κ.ά., πε­ρι­γρά­φουν συν­θή­κες κάθε άλλο παρά «κα­νο­νι­κές».

Μέσα σε αυτές, η θε­σμι­κή δυ­να­τό­τη­τα για ΣΣΕ, μπο­ρεί να απο­δει­χθεί μια κυ­νι­κή ει­κο­νι­κή δυ­να­τό­τη­τα. Σή­με­ρα, το 63% των μι­σθω­τών έχουν ωθη­θεί σε μι­σθούς μι­κρό­τε­ρους των 1.000 ευρώ. Αντί­θε­τα, το 2024 τα ει­σο­δή­μα­τα από κέρδη ξε­πέ­ρα­σαν τα συ­νο­λι­κά ει­σο­δή­μα­τα από την ερ­γα­σία κατά 37 δισ. ευρώ, «πε­τυ­χαί­νο­ντας» μια αύ­ξη­ση κατά 63% σε σύ­γκρι­ση με τη δια­φο­ρά ει­σο­δη­μά­των κερ­δών/ερ­γα­σί­ας το 2019. Όταν ακόμα και εφη­με­ρί­δες όπως η «Κα­θη­με­ρι­νή» κά­νουν λόγο για απο­τε­λέ­σμα­τα «μιας αλα­ζο­νι­κής, κυ­νι­κά τα­ξι­κής πο­λι­τι­κής», γί­νε­ται κα­θα­ρό ότι μόνο η πάλη από τα κάτω για ου­σια­στι­κές αυ­ξή­σεις στους μι­σθούς και στις συ­ντά­ξεις μπο­ρεί να είναι η κα­τάλ­λη­λη απά­ντη­ση στην κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή.

Σε αυτόν τον «ξερό» κοι­νω­νι­κό κάμπο, το ασφα­λι­στι­κό μπο­ρεί να ανά­ψει με­γά­λες φω­τιές. Οι προ­α­ναγ­γε­λί­ες πρέ­πει να λει­τουρ­γή­σουν ως κα­μπά­νες συ­να­γερ­μού: έρ­χε­ται μια νέα «συ­νο­λι­κή» αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση. Με επί­κλη­ση το δη­μο­γρα­φι­κό, κα­θί­στα­ται, λέει, ανα­γκαία και επεί­γου­σα μια νέα αύ­ξη­ση των ορίων ηλι­κί­ας συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης και μια νέα μεί­ω­ση των «εγ­γυ­η­μέ­νων» συ­ντά­ξε­ων του δη­μό­σιου συ­στή­μα­τος. Όλοι αυτοί οι «σοφοί» των αντια­σφα­λι­στι­κών μέ­τρων, «ξε­χνούν» τώρα τις συ­νέ­πειες της διαρ­κούς μεί­ω­σης των ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών και κυ­ρί­ως της λη­στεί­ας των απο­θε­μα­τι­κών των Τα­μεί­ων, είτε με πρό­σχη­μα τη χρη­μα­το­δό­τη­ση του χρέ­ους, είτε με στόχο την ενί­σχυ­ση των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων με­γά­λων δη­μό­σιων επι­χει­ρή­σε­ων και ορ­γα­νι­σμών. Και σπεύ­δουν να δεί­ξουν ως «λύση» (Στουρ­νά­ρας) την ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος, με τη δη­μιουρ­γία των ιδιω­τι­κών «πο­λύ-επαγ­γελ­μα­τι­κών» επεν­δυ­τι­κών Τα­μεί­ων. Είναι μια κα­τεύ­θυν­ση με ανε­πί­στρε­πτες συ­νέ­πειες που, αν επι­βλη­θεί, θα ισο­δυ­να­μεί με κοι­νω­νι­κό έγκλη­μα.

Ο Μη­τσο­τά­κης κο­κο­ρεύ­ε­ται ότι επι­τυγ­χά­νει και ότι θα ενι­σχύ­σει μια πο­ρεία αύ­ξη­σης των επεν­δύ­σε­ων. Μόνο που αυτή αφορά -απο­κλει­στι­κά!- τις πι­θα­νό­τη­τες από­σπα­σης αυ­ξη­μέ­νης κερ­δο­φο­ρί­ας. Η αδια­φο­ρία για το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον -ακό­μα και από τη σκο­πιά μιας αστι­κής στρα­τη­γι­κής στο σύ­νο­λό της…- είναι κυ­ριο­λε­κτι­κά σο­κα­ρι­στι­κή. Την ώρα που ακού­γο­νται με­γα­λό­πνοα σχέ­δια για ενερ­γεια­κούς «δια­δρό­μους», για δια­συν­δέ­σεις κλπ, το σι­δη­ρο­δρο­μι­κό δί­κτυο δεν φτά­νει ούτε στην… Αλε­ξαν­δρού­πο­λη, ενώ με όρους επάρ­κειας και ασφά­λειας δεν φτά­νει ούτε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη! Ο προ­α­στια­κός σι­δη­ρό­δρο­μος έχει κα­ταρ­ρεύ­σει και οι ερ­γα­ζό­με­νοι στα τρένα προει­δο­ποιούν, όλο και συ­χνό­τε­ρα, για τον κίν­δυ­νο για «νέα Τέμπη». Η πρό­σφα­τη συ­ζή­τη­ση που έβαλε πε­ριο­χές της χώρας -με­τα­ξύ τους και την Ατ­τι­κή!- σε κόκ­κι­νο συ­να­γερ­μό σχε­τι­κά με την υδρο­δό­τη­ση, δεν ήταν μια (κα­θυ­στε­ρη­μέ­νη έστω) από­δει­ξη αυ­το­γνω­σί­ας, αλλά μια προ­α­ναγ­γε­λία επι­τά­χυν­σης της στρα­τη­γι­κής των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων στον κρί­σι­μο τομέα της ύδρευ­σης, αλλά και η δη­μιουρ­γία των προ­σχη­μά­των για να δια­τί­θε­νται στο εξής οι όποιοι πόροι προ­στα­σί­ας της ύδρευ­σης με τη μέ­θο­δο των «απ’ ευ­θεί­ας ανα­θέ­σε­ων». Αδια­φο­ρώ­ντας, επί της ου­σί­ας, για τον με­γά­λο κοι­νω­νι­κό κίν­δυ­νο που ολο­φά­νε­ρα έρ­χε­ται.

Όλα αυτά μαζί έχουν άμεση σχέση με τις πραγ­μα­τι­κές δυ­να­τό­τη­τες της κυ­βέρ­νη­σης στη θε­μα­το­λο­γία που επέ­λε­ξε για την αντε­πί­θε­σή της: τους γε­ω­πο­λι­τι­κούς αντα­γω­νι­σμούς.

Κι­νού­με­νη άμμος

Την επο­μέ­νη της υπο­γρα­φής της «ενερ­γεια­κής» συμ­φω­νί­ας με τις ΗΠΑ και το Ισ­ρα­ήλ, το διε­θνές γε­ω­πο­λι­τι­κό παι­χνί­δι έχει πάρει φωτιά.

Η κραυ­γα­λέα «σιωπή» της Ρω­σί­ας και της Κίνας σχε­τι­κά με τη γε­νο­κτο­νία στη Γάζα και το σχε­τι­κό «ει­ρη­νευ­τι­κό» σχέ­διο Τραμπ, η δι­με­ρής δια­πραγ­μά­τευ­ση με­τα­ξύ Τραμπ και Πού­τιν για το μέλ­λον της Ου­κρα­νί­ας και οι εξαι­ρε­τι­κά προ­σε­κτι­κές «κι­νή­σεις» στις αμε­ρι­κα­νο­κι­νε­ζι­κές σχέ­σεις, πε­ρι­γρά­φουν τις τά­σεις μιας νέας γε­ω­πο­λι­τι­κής «μοι­ρα­σιάς» του κό­σμου, σχε­δόν μιας «νέας Γιάλ­τας», χωρίς όμως τα στοι­χεία της στα­θε­ρό­τη­τας και της αυ­το­πει­θαρ­χί­ας που χα­ρα­κτή­ρι­ζαν τη με­τα­πο­λε­μι­κή εποχή. Μέσα σε αυτήν την κι­νού­με­νη άμμο, ο προ­σα­να­το­λι­σμός της κυ­βέρ­νη­σης Μη­τσο­τά­κη μπο­ρεί να έχει με­γά­λες δυ­σκο­λί­ες.

Αν επι­βλη­θεί μια οδυ­νη­ρή (κυ­ρί­ως για τους Ου­κρα­νούς) «ει­ρή­νευ­ση» στην Ου­κρα­νία, με βάση τα σχέ­δια δια­με­λι­σμού της από τους Τραμπ-Πού­τιν, τότε οι με­γα­λε­πή­βο­λοι σχε­δια­σμοί για τον «κά­θε­το διά­δρο­μο» και για την Ελ­λά­δα-κόμ­βο δια­κί­νη­σης του αμε­ρι­κα­νι­κού LNG, μπο­ρεί να απο­δει­χθούν «πε­ριο­ρι­σμέ­νου χρό­νου» ή και με­τέ­ω­ροι.

Αν οι σχέ­σεις με­τα­ξύ Τραμπ και ευ­ρω­η­γε­σιών επι­δει­νω­θούν, ο Μη­τσο­τά­κης που επέ­λε­ξε τη «στρα­τη­γι­κή» ανα­βάθ­μι­ση των σχέ­σε­ων με τις ΗΠΑ και το Ισ­ρα­ήλ, την ώρα που οι οι­κο­νο­μι­κές σχέ­σεις του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού πα­ρα­μέ­νουν «ευ­ρω­κε­ντρι­κές» μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­σει την τύχη όποιου επι­χει­ρεί να πα­τά­ει σε δύο βάρ­κες.

Αν ο Ερ­ντο­γάν πε­τύ­χει να εξο­μα­λύ­νει τις σχέ­σεις του με τους ευ­ρω­α­τλα­ντι­στές, όλη η ελ­λη­νι­κή στρα­τη­γι­κή των εξο­πλι­σμών και των «αξό­νων» στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, θα βρε­θεί εκτός συ­γκυ­ρί­ας. Και η κυ­βέρ­νη­ση που με δυ­σκο­λία κρά­τη­σε μέσα στην ελ­λη­νι­κή Δεξιά τη γραμ­μή για «ήρεμα νερά στο Αι­γαίο», θα κλη­θεί να αντι­με­τω­πί­σει τις προ­κλή­σεις για μια ευ­ρύ­τε­ρη «συ­νεν­νό­η­ση» με την Τουρ­κία στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο.

Και ο κα­τά­λο­γος αυτών των πι­θα­νών πο­λι­τι­κών διλ­λη­μά­των θα μπο­ρού­σε να επε­κτα­θεί επί μα­κρόν.

Για την ώρα, αυτά χτυ­πούν την πόρτα της κυ­βέρ­νη­σης με τρόπο πε­ρί­που γε­λοίο.

Πρω­το­κλα­σά­τοι υπουρ­γοί δια­γκω­νί­ζο­νται για να απο­δεί­ξουν ποιος είναι «πιο κοντά» στην Κί­μπερ­λι Γκιλ­φόιλ. Ο Πα­πα­σταύ­ρου, επι­κε­φα­λής των «ενερ­γεια­κών» πρω­το­βου­λιών, θυ­μί­ζο­ντας ότι είναι από τα πιο «αμε­ρι­κα­νο­τρα­φή» παι­διά της ΝΔ. Ο Κι­κί­λιας, στέλ­νο­ντας κά­ποιες πρώ­τες προει­δο­ποι­ή­σεις προς την Cosco ότι «αλ­λά­ζουν τα πράγ­μα­τα» σχε­τι­κά με τις προ­ο­πτι­κές του Πει­ραιά. Ο Θο­δω­ρι­κά­κος, θυ­μί­ζο­ντας ότι οι απο­φά­σεις σχε­τι­κά με το μέλ­λον του λι­μα­νιού της Ελευ­σί­νας θα παρ­θούν, κυ­ρί­ως, από το δικό του υπουρ­γείο…

Παρά την κρίση της αντι­πο­λί­τευ­σης, ο Μη­τσο­τά­κης όλα αυτά μαζί θα δυ­σκο­λευ­τεί για να τα «μα­ζέ­ψει». Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο όταν οι δη­μο­σκο­πή­σεις, αλλά και η κοινή πο­λι­τι­κή πείρα, δεί­χνουν τη διαρ­κή φθορά του ίδιου και του κόμ­μα­τός του.

Στις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δες, η ηγε­σία της ΝΔ ισχυ­ρί­στη­κε ότι επι­στρέ­φει σε στρα­τη­γι­κή «μονής κάλ­πης». Ότι θα πάει στις εκλο­γές, υπό την ηγε­σία του Κυρ. Μη­τσο­τά­κη, και θα τις κερ­δί­σει με «σκορ» που θα δίνει ξανά αυ­το­δύ­να­μη κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ. Πρό­κει­ται για με­τα­τρο­πή των επι­θυ­μιών σε πο­λι­τι­κή προ­ο­πτι­κή. Που δεν έχει καμιά πι­θα­νό­τη­τα να γίνει πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Οι πι­κρές εμπει­ρί­ες του κό­σμου από την εξα­ε­τία Μη­τσο­τά­κη έχουν κάνει τη στρα­τη­γι­κή αυ­το­δυ­να­μί­ας της ΝΔ πο­λι­τι­κά νεκρή.

Στους μήνες που έρ­χο­νται, ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός θα αντι­με­τω­πί­σει μια σο­βα­ρή πο­λι­τι­κή κρίση, με επί­δι­κο την «κυ­βερ­νη­σι­μό­τη­τα».

Οι υπο­ψή­φιες εναλ­λα­κτι­κές ηγε­σί­ες μέσα στη Δεξιά, οι προ­ο­πτι­κές του Ν. Αν­δρου­λά­κη στο ΠΑΣΟΚ, οι φι­λο­δο­ξί­ες του Τσί­πρα για κε­ντρο­α­ρι­στε­ρή «ανα­σύν­θε­ση», τα θερ­μαι­νό­με­να σε­νά­ρια για πι­θα­νή κυ­βέρ­νη­ση τύπου Πα­πα­δή­μου με κά­ποιον «ισχυ­ρό­τε­ρο» του Τα­σού­λα Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας κ.ά., θα κρι­θούν όλα γύρω από αυτό το κε­ντρι­κό ερώ­τη­μα.

Από τη σκο­πιά των συμ­φε­ρό­ντων των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των λαϊ­κών μαζών, το ίδιο ερώ­τη­μα «με­τα­φρά­ζε­ται» στο πώς θα αντι­με­τω­πί­σει τις εξε­λί­ξεις η ρι­ζο­σπα­στι­κή-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά, και κυ­ρί­ως το εάν και κατά πόσο θα μπο­ρέ­σει να με­τα­τρέ­ψει τις επερ­χό­με­νες πο­λι­τι­κές δυ­σκο­λί­ες των αντι­πά­λων μας σε σα­φείς και συ­γκε­κρι­μέ­νες κα­τα­κτή­σεις όσων ζουν από τη δου­λειά.

https://rproject.gr/article/politiki-me-mati-stis-dimoskopiseis