Καλά, ουδενός ιδρώνει το αυτί από τις φασίζουσες ανοησίες του Αδώνιδος και αυτό είναι εξευτελιστικό όχι μόνο για την πολιτική ζωή της χώρας αλλά και για ολάκερη την κοινωνία, για το δημοκρατικό μας πολίτευμα ντε, για την ιδιότητά μας ως πολιτών ενός ευνομούμενου –τρομάρα σε όλους μας– κράτους. Το σχεδόν ανεπανόρθωτο είναι ότι πολλοί έχουμε εθιστεί στην ασχήμια και την «αγλαΐα» των εξουσιαστικών, κατασταλτικών δομών της κυβέρνησης. Ο [όποιος, τέλος πάντων] πολιτικός κόσμος της χώρας πώς ανέχεται αυτόν τον επικίνδυνα αστείο πολιτικό; Δεν βλέπουν ότι έχει προ πολλού κόψει καπίστρι και τίποτα δεν μπορεί να τον συγκρατήσει; Επρεπε να περιμένουν οι πολιτικοί τους γιατρούς για να ζητηθεί η αποπομπή του από την κυβέρνηση αλλά και από όλες τις δημόσιες θέσεις; Καμιά συγκίνηση; Καμιά οργή, καμιά ευαισθησία; Τι διάολο συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία, τι διάολο συμβαίνει στους Ελληνες; Τέτοια αφασία πια; Τόση αναισθησία;
Γιώργος Σταματόπουλος
Και ας αποδεχτούμε ότι νομικά δεν μπορεί να κινηθεί διαδικασία αποπομπής αυτού του ανθρώπου. Τι γίνεται με το ηθικό μέρος; Τι τρέχει με την αισθητική; Είπαμε όμως: εθιστήκαμε στην ασχήμια, στην εξουσία, στην κρατική καταστολή, αφού όλα τα θεωρούμε αυτονόητα (!). Ποτέ άλλοτε οι κυβερνητικοί δεν έλεγαν τόσα ψέματα στα μούτρα μας, χωρίς να ερυθριάζουν ασφαλώς, ποτέ άλλοτε δεν είχε εκπέσει σε αυτό το χθαμαλό επίπεδο ο πολιτικός λόγος – να αναλογιστούμε απλώς ότι δεν είναι μόνος του αυτός ο άνθρωπος, ότι έχει δίπλα του πολλά «διαμάντια» στη φασίζουσα συμπεριφορά. Τελευταίο φρούτο αυτός ο Καιρίδης, που έχει αρχίσει και ουρλιάζει μέσα στη Βουλή – καψερός κι αυτός, βλέποντας την κυβέρνησή του να τρεκλίζει, ασυστόλως δε.
Δεν υπάρχει χειρότερο από τον εθισμό στην ασχήμια, στην υποτέλεια, στους εξουσιαστικούς μηχανισμούς – παύει η αξιοπρέπεια, η ανεξαρτησία γνώμης και σκέψης, η κριτική ματιά· μην ξεχάσουμε την αλληλεγγύη, εξόριστη πλέον και ξεχασμένη, λοιδορούμενη συνεχώς, όπως και τον αλληλοσεβασμό. Πώς θα απεξαρτηθεί η ελληνική κοινωνία από αυτούς τους εθισμούς; Ιδού το πρόβλημα για τους εχέφρονες [εάν υπάρχουν ακόμη] της πολιτικής ζωής, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής παρακαλώ. Πού να πάνε και οι ριζοσπαστικές ιδέες, όταν ουδαμού κοχλάζει νεανικό αίμα, όταν τα πανεπιστήμια δεν παράγουν καμία από τέτοιες ιδέες, όταν η Αριστερά περί άλλα [κάτι με αρχηγίσκους, εννοείται] τυρβάζει; Η μόνη ελπίδα πλέον φαίνεται να είναι η δύναμη της αδράνειας, όχι της νευρικής τέτοιας αλλά της πνευματικής [είναι αλήθεια ότι κρύβεται δύναμη μέσα σε μια τέτοια αδράνεια].
Η Δημοκρατία έχει εκφυλιστεί, το σώμα της, το σπίτι της, καίγεται κι εμείς, ε, άδομεν και μάλιστα χωρίς τύψεις ή ενοχές. Και πού να ακούγαμε και τα άσματά μας, την αρμονία τους, το μέλισμά τους, τα λόγια τους. Δέσμιοι των νευρώσεών μας οι πλείστοι, αρκούμαστε σε βλασφημίες και κατάρες, εμείς οι αμέτοχοι του εκφυλισμού. Ουδείς εξ ημών των πλείστων ή των ολίγων θεωρεί εαυτόν υπεύθυνο για την κατάντια μας. Βέβαια σε ένα προτεκτοράτο δεν είναι ασύνηθες φαινόμενο η κατάντια, αλλά, σήμερα, έχει ξεπεραστεί κάθε όριο και ίσως, λέμε ίσως, χρειάζεται μία προσπάθεια αποπομπής ενίων της κυβέρνησης. Εάν δεν μπορεί η Βουλή, υπάρχει και η κοινωνία.
https://www.efsyn.gr/stiles/yposimeioseis/502658_tis-apopompis
Σχόλια (0)