Ο κόσμος τον αποχαιρέτησε όχι μόνο ως τον εμβληματικό ερμηνευτή που σημάδεψε τη νυχτερινή ζωή, αλλά ως έναν γνήσιο, λαϊκό καλλιτέχνη που τόλμησε να «βγάλει γλώσσα» στον καθωσπρεπισμό και τις (σκληρές) συμβάσεις του star system.
Ανάμεσα στη λαϊκότητα και το κουήρ, ανάμεσα σε ένα όλο ένταση ζεϊμπέκικο, μέχρι την ευαισθησία τραγουδιών του Κραουνάκη, ο Μαζωνάκης γκρέμισε στερεότυπα και γεφύρωσε κόσμους, που ορισμένοι θεωρούν ασύμβατους. Για αυτό και έχαιρε μιας σπάνιας καθολικής αποδοχής. Αγαπημένος των «νυχτόβιων» που γέμιζαν τα μαγαζιά που τραγουδούσε, κατάφερε να κερδίσει τον σεβασμό και των «κουλτουριάρηδων», του εναλλακτικού κοινού που διέκρινε πίσω από τη μεγάλη πίστα έναν αυθεντικά αντισυμβατικό δημιουργό. Ο συλλογικός θρήνος πηγάζει από το αίσθημα απώλειας κάποιου δικού μας. Όχι ενός απόμακρου σταρ, που συναγελάζεται στα σαλόνια της παρακμιακής ελίτ.
Αγωνίστηκε ανοιχτά με τα προσωπικά του πάθη και τις εξαρτήσεις του. Επέκρινε τη Χρυσή Αυγή στα χρόνια της ανόδου της, όταν άλλοι συνάδελφοί του την ξέπλεναν. Παρά την τεράστια επιτυχία του, δεν ξέχασε ποτέ την αφετηρία του. Η ταυτότητα του παιδιού από τη Νίκαια, επέτρεπε στα λαϊκά στρώματα να ταυτίζονται μαζί του. Συνέχισε να κινείται με απλότητα στις λαϊκές γειτονιές και να βοηθάει ανώνυμα ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Γνώριζε πως ήταν αδιαμφισβήτητος σταρ, αλλά ταυτόχρονα ήξερε ότι κανείς δεν μπορεί να είναι διαρκώς στην κορυφή. Και ήταν συμφιλιωμένος με αυτή την ιδέα.
Πέρα όμως από το θρήνο και τη νοσταλγία, η τραγική του κατάληξη ανέδειξε με τον πιο ωμό τρόπο μια σκληρή πραγματικότητα: την πλήρη απουσία ελέγχων και την ασυδοσία στον χώρο των ιδιωτικών επιχειρήσεων υγείας. Το πώς ένας άνθρωπος φτάνει να χάνει τη ζωή του σε ιδιωτικό χώρο, μέσα σε κλίμα αδιαφάνειας και καθυστερήσεων, δεν αποτελεί απλώς μια «κακιά στιγμή».
Τα κερδοσκοπικά «παράσιτα» της ιδιωτικής υγείας, εκεί όπου η ανθρώπινη ζωή μετατρέπεται σε αναλώσιμο προϊόν, έχουν στήσει μια ανεξέλεγκτη βιομηχανία «ολιστικών» προσεγγίσεων, «κβαντικών» λύσεων και λοιπά κομπογιαννίτικα. Πάντα διαθέσιμα για γερά πορτοφόλια και τη ματαιοδοξία της νίκης, ενάντια στη φθορά του χρόνου.
Βέβαια όλο αυτό το επικίνδυνο για την υγεία και τη ζωή μας εμπόριο παραϊατρικής, δεν θα ευδοκιμούσε χωρίς την κρατική ανοχή ή ακόμα και υποστήριξη. Μια κυβέρνηση που βάζει την προστασία και τις μπίζνες των δικών της φίλων, πάνω από τη δημόσια υγεία. Που επιτρέπει τη διενέργεια σοβαρών ιατρικών πράξεων σε κέντρα αισθητικής ή ρεσόρτ, που προωθεί συστηματικά τον ιατρικό τουρισμό της «αναγεννητικής ιατρικής» (και όχι μόνο), έχει σοβαρότατες πολιτικές ευθύνες.
Όταν ο Πατούλης διαφημίζει υπηρεσίες χωρίς έλεγχο και ο Άδωνις πουλούσε νανογιλέκα, πώς να μη παίρνουν «πράσινο φως» οι απατεώνες που υποδύονται τους επιστήμονες. Η παρουσία κυβερνητικών αξιωματούχων σε συνέδριο υπό την αιγίδα των υπουργείων Υγείας και Τουρισμού, όπου η κατηγορούμενη γιατρός για το θάνατο του Μαζωνάκη, παρουσίαζε την πλασμαφαίρεση και τον εξοπλισμό της, τα εξηγεί όλα.
Το λυπημένο αντίο σε έναν μοναδικό καλλιτέχνη, ας γίνει μια διαρκής υπενθύμιση ότι η υγεία δεν μπορεί να αφήνεται βορά στην ασυδοσία του κέρδους. Και ότι η δωρεάν και καθολική πρόσβαση σε ένα επαρκώς στελεχωμένο ΕΣΥ, αποτελεί βασικό δικαίωμα για όλους/ες μας. Σε αυτό το κενό άλλωστε φυτρώνουν και δρουν οι κάθε είδους τσαρλατάνοι.
https://redlineagrinio.gr/wpress/wp-admin/post.php?post=158863&action=edit
Σχόλια (0)